Anale prolaps

Als het anale kanaal door de anus dringt, is het pijnloos maar moet het worden behandeld. Lees nu alles over symptomen en therapie!

Anale prolaps

Bij Ć©Ć©n anale prolaps het anale kanaal valt uit de anus. Het komt vaak in de context van anale prolaps tot ongewenst ontlastingsverlies (incontinentie). Vooral ouderen zijn getroffen, vooral vrouwen. Als er meer delen van de darm tevoorschijn komen, wordt dit ook een rectale verzakking (rectale verzakking) genoemd. Lees hier meer over anale verzakking.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. K62

Productoverzicht

anale prolaps

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Anale verzakking: beschrijving

Anale verzakking vindt meestal in fasen plaats. Ten eerste is er slechts Ć©Ć©n incident van het anale kanaal tijdens zware persing op het toilet. Na de stoelgang trekt het anale kanaal zich terug. Tijdens hoesten of grote tilinspanningen treedt een anusgebeurtenis op.

Als de anaalprolaps niet worden behandeld, komt het na enige tijd tot het constant hangen van het anale kanaal. De ziekte kan ook verder gaan, zodat niet alleen het anale kanaal, maar zelfs delen van het rectum en rectum uit de anus komen. Dit wordt een rectale verzakking of rectale verzakking genoemd.

Medisch gezien is dit een diagnose van de blik: als er maar een paar huidrimpels uit de anus zijn gekomen, is dit een anale verzakking. Als er echter meer zichtbaar is en alle slijmvliezen in de slijmvliezen zijn opgetreden, is dit een rectale verzakking. In het laatste geval is de occlusiefunctie van de anus in de regel niet langer aanwezig en kan de defecatie niet langer worden gecontroleerd.

Hoe vroeger een anale prolaps wordt gedetecteerd en behandeld, hoe groter de kans op herstel en hoe lager de potentiƫle risico's. Een anale prolaps is zelden levensbedreigend, maar vormt vaak een ernstige aantasting van de kwaliteit van leven.

Hoewel anale prolaps op elke leeftijd kan voorkomen, komt het vaker voor bij oudere mensen. Meestal is een zwakke bekkenbodemspier verantwoordelijk. De anale verzakking kan ook tekenen zijn van andere ziekten. In elk geval moeten de anaalprolaps medisch behandeld worden, omdat hij niet alleen geneest.

Anale verzakking symptomen

Anale verzakking verschilt in zijn symptomen van andere ziekten van de anus. Pijn is meestal afwezig of slechts mild. Daarentegen vertonen aambeien of anale fissuren vaak veel grotere pijn. Hierdoor is de pijnintensiteit vaak een belangrijk kenmerk in het patiƫntinterview. De getroffenen klagen meer over de grote massa van de anus en over de bestaande incontinentie en soms over jeuk.

De incontinentie heeft verschillende ernst, afhankelijk van de mate van de verzakking. Bij anale verzakking is het meestal niet zo uitgesproken als bij een rectale verzakking. Bovendien produceert het blootgestelde darmslijmvlies constant vocht, zodat patiƫnten het gevoel hebben dat incontinentie constant nat is. Het kan ook leiden tot bloeding van het slijmvlies.

Hoe langer de patiƫnt wacht op de laatste behandeling, hoe ernstiger de symptomen worden. Bij het beschrijven van de symptomen is het ook belangrijk dat de anale verzakking zich spontaan terugtrekt of met de vinger terug in de anus kan worden geduwd. Dit geeft een indicatie van de ernst van de anale prolaps en speelt een rol bij de behandelingsbeslissing.

Anale verzakking: oorzaken en risicofactoren

De oorzaken van anale verzakking zijn zeer divers. Een belangrijke rol wordt gespeeld door zwakke bekkenbodemspieren. Dit is daarom ook een belangrijk startpunt in therapie en nazorg.

Hoewel er op elke leeftijd sprake kan zijn van een anale prolaps, is de kans groter dat ouderen hierdoor worden getroffen. Bij volwassenen zijn meer dan acht van de tien patiĆ«nten vrouwen. Bij kinderen komt een anale verzakking minder vaak voor, maar hier is het risico hetzelfde voor jongens en meisjes. Kinderen worden getroffen, het komt meestal tot een anale verzakking vĆ³Ć³r het derde levensjaar, meestal zelfs in het eerste levensjaar van het kind. Bij kinderen is er vaak nog een andere oorzaak van ziekte, zoals cystische fibrose.

Bij volwassenen is een algemene verzakking van de bekkenbodem vaak de oorzaak, zodat andere organen, zoals de baarmoeder of de blaas kunnen voorkomen. Het geboorteproces kan bijvoorbeeld de bekkenbodem beschadigen, waardoor het risico op anale verzakking op hoge leeftijd toeneemt.

Bepaalde factoren verhogen de kans op een anale verzakking. Hoge defecatiedruk en obstipatie kunnen een rectale verzakking veroorzaken. In de meeste gevallen zijn de spieren van de bekkenbodem te zwak om te voorkomen dat de darm eruit valt. De volgende factoren verhogen het risico bovendien:

  • Neurologische schade aan de zenuwen in het bekken
  • Verwondingen van de sluitspier
  • Gynaecologische procedures
  • Congenitale misvormingen
  • ontsteking
  • tumoraandoeningen

Andere ziekten kunnen tot een anale prolaps leiden. Voorafgaand aan een chirurgische ingreep moet het gehele rectum onderzocht worden om andere aandoeningen uit te sluiten die een anale verzakking kunnen hebben veroorzaakt of die tijdens de operatie moeten worden opgevolgd. Zweren of tumoren, evenals poliepen kunnen een belangrijke rol spelen in zowel de ontwikkeling als een chirurgische ingreep.

Anale verzakking: onderzoeken en diagnose

Anale verzakking is een blikdiagnose voor een klinisch ervaren arts. Al bij het kijken en palperen kan een anale verzakking onderscheiden worden van een rectale verzakking. Echografisch onderzoek en reflecties kunnen het vermoeden bevestigen en helpen om de omvang beter in te schatten. De reflectie van het onderste deel van de darm wordt vooral gebruikt om de behandelingsopties te verduidelijken.

Als de incontinentie en de mate van anale verzakking niet kunnen worden geschat, kan een zogenaamd defecogram worden genomen. In dit geval wordt ontlasting uitgescheiden onder fluoroscopie. Dit onderzoek, dat zeer onplezierig is voor de patiƫnt, is echter niet de regel en wordt alleen gebruikt voor speciale vragen.

Verdere bloedonderzoeken en onderzoeken kunnen informatie geven over de andere gezondheidsstatus van de patiƫnt en dus een rol spelen bij de schatting van het chirurgische risico.

Anale verzakking: behandeling

De behandeling van een anale verzakking is meestal een operatie. Alleen in zeldzame gevallen kan een OP worden weggelaten. Voor kinderen is een operatie meestal niet nodig. Hier is een consistente behandeling van de onderliggende ziekte (zoals cystische fibrose) meestal de beste therapie voor anale verzakking.

De UPR's hebben veel verschillende benaderingen en technieken. Om de meest geschikte techniek voor de betreffende patiƫnt te kunnen kiezen, moet men de betrokken persoon holistisch behandelen met al zijn ziekten en problemen. In principe onderscheidt men twee verschillende chirurgische methoden: de arts voert de procedure uit via de buikholte of vanuit de anus:

  • Operaties via de buikholte worden uitgevoerd via een abdominale incisie (laparotomie) of een laparoscopie (laparoscopie). De arts fixeert het rectum zodat hij niet langer auszubacken kan. Hij naait de darm ter hoogte van het sacrum (rectopexy), in sommige gevallen een plastic gaas dat de darm in de gewenste positie houdt. Soms moet de chirurg een bepaald deel van de dikke darm (sigmavormige sectie) verwijderen om het aan te halen.
  • In een operatie van de anus verwijdert de arts de gelekte darm. Hij duwt de twee uiteinden van de darm terug en naait ze opnieuw.

Over het algemeen is het risico van een herhaling van de anale prolaps lager in de buikholte, maar is er een groter risico op complicaties tijdens of na de operatie.

Als de chirurg de buikwand niet snijdt, maar alleen op de anus werkt, is het chirurgische risico voor de patiƫnt lager. De langetermijnkansen voor succes zijn echter ook lager. Afhankelijk van de samenstelling van de patiƫnt, is het daarom noodzakelijk om de voor- en nadelen van de verschillende interventies af te wegen.

Na de operatie moet de patiƫnt voorzichtig zijn met medicijnen en specifieke voedingsplannen, dat de ontlasting zacht blijft en er geen hoge druk in de onderbuik is. Het is ook vaak nodig om antibiotica te nemen om infecties te voorkomen.

Ziekteprocedure en prognose

Anale verzakking is in zeldzame gevallen alleen levensbedreigend. De darm kan in de regel worden teruggeduwd en er is geen sprake van vastlopen. Als dit gebeurt, is in zeldzame gevallen een noodoperatie nodig om de dood van de uitgevallen darm te voorkomen.

In alle andere gevallen is er geen noodsituatie en kan de patiƫnt zichzelf voorstellen aan de chirurgische kliniek en, na gedetailleerde instructies bij de chirurg, de beste procedure voor hem kiezen.

Vooral bij jongere patiƫnten wordt de ingreep aan de buikwand steeds vaker gekozen, terwijl bij oudere mensen het risico op een dergelijke grote operatie meestal te hoog is. Na succesvolle tussenkomst is de anale prolaps meestal opgelost. Patiƫnten moeten nu letten op een uitgebalanceerd dieet, constipatie in een vroeg stadium voorkomen en de bekkenbodem versterken door oefening. Sommige klinieken bieden speciale cursussen om geschikte oefeningen te leren om de bekkenbodemspieren te versterken.

Lees meer over de therapieƫn

  • zitbad


Zo? Deel Met Vrienden: