Anijs

Anijs helpt bij respiratoire catarre en spijsverteringsproblemen zoals winderigheid, zoals anijsthee. Lees meer over anijseffect en -toepassing!

Anijs

De specerijenplant anijs is een waardevol medicinaal kruid tegen catarre van de luchtwegen en indigestie. Dit dubbele effect wordt enerzijds toegeschreven aan de slijmbevorderende en antitussieve eigenschappen en anderzijds aan de winderigheidverlichtende eigenschappen van de ingrediƫnten. Meer informatie over het anijseffect en de toepassing!

Productoverzicht

anijs

  • deugd

  • toepassing

  • bijwerkingen

  • toepassing Notities

  • Waar te koop

  • Om meer te weten

Welke genezende kracht zit er in anijs?

De oude specerij en medicinale plantanijs (Pimpinella anisum) heeft een wetenschappelijk erkend effect op respiratoire catarre en spijsverteringszwakte.

De symptomen van catarre van de luchtwegen zijn onder meer:

  • hoesten
  • Ontsteking van de bronchiale slijmvliezen (bronchitis)

Indigestie in de bovenbuik die met anijs kan worden behandeld, omvat:

  • Pijn in de bovenbuik
  • maagzuur
  • opgeblazen gevoel
  • opgeblazen gevoel
  • Misselijkheid en braken

In de traditionele geneeskunde wordt de medicinale plant ook gebruikt om de melkstroom bij moeders die borstvoeding geven te verhogen. Voor dit effect, de estragol en de laag-voorkomende oestrogeen-achtige photoanethol. Het vormt zich steeds meer in anijsolie (anijsether) bij blootstelling aan licht. Het positieve effect op de melkstroom is echter niet wetenschappelijk bewezen.

Het etherische oliegehalte in het rijpe, gedroogde fruit van de medicinale plant is maximaal vijf procent. Het hoofdingrediƫnt is het trans-anethol dat verantwoordelijk is voor smaak en geur. Verdere bestanddelen van de etherische olie zijn het bovengenoemde estragol evenals anijs, anijsaldehyde en anijszuur. Deze ingrediƫnten hebben een slijmbevorderend, laag-krampstillend en antimicrobieel effect. Ook wordt een winderigheid verminderende activiteit van de actieve bestanddelen van de plant beschreven; Het is echter niet zo sterk als, bijvoorbeeld, met karwij of venkelolie.

Hoe wordt anijs gebruikt?

Het effect onthult anijs dat intern wordt ingenomen bij indigestie, evenals hoest en bronchitis. Van buitenaf toegepast, helpt het ook om de symptomen van hoest en bronchitis te verlichten. De vruchten van de medicinale plant worden gebruikt voor theepreparaten, de essentiƫle olie voor hoestsiropen, snoepjes, pastilles en zalven en het droge extract voor dragees.

Interne toepassingen voor anijs

Om anijsthee te maken, vermaal ongeveer een halve theelepel fruit ruim voor gebruik om de essentiƫle olie in de infusie te laten trekken. Bedek met ongeveer 150 milliliter heet (niet kokend) water, laat het tien minuten staan, giet en drink dan terwijl het nog warm is. Je kunt twee keer per dag een beker met maaltijden krijgen. De dagelijkse dosis is drie gram fruit.

Als je de anijs-thee-actie tegen hoest wilt gebruiken, kun je de thee drinken die gezoet is met honing. Voor indigestie moet je de thee echter niet zoeten.

Anijs fruit wordt ook vaak gevonden in afgewerkte theemengsels van de apotheek, zoals in gastro-intestinale thee of hoest en bronchiale thee. Daarnaast zijn verschillende afgewerkte medicinale bereidingen op basis van de medicinale plant of met de essentiƫle olie in de handel, die volgens de bijsluiter kunnen worden ingenomen.

Volwassenen kunnen de anijsolie ook intern aanbrengen: u kunt meerdere keren per dag drie tot vijf druppels op een stuk suiker nemen. De dagelijkse dosis is 0,3 gram olie. Vier druppels komen overeen met ongeveer 0,1 gram.

Externe toepassingen voor anijs

De behandeling van hoest of bronchitis kan extern worden ondersteund met anijsolie: het wordt op de borst aangebracht met een verdunning van vijf tot tien procent. U kunt bijvoorbeeld 100 milliliter olijfolie mengen met ongeveer tien druppels etherische olie. Wrijf de borst tot drie keer per dag met dit oliemengsel. Als alternatief kunt u commercieel verkrijgbare kant-en-klare medicijnen zoals zalven gebruiken.

Welke neveneffecten kunnen anijs veroorzaken?

Het gebruik van anijs veroorzaakt af en toe allergische reacties van de huid, de luchtwegen en het maag-darmkanaal.

Waar u op moet letten bij het gebruik van anijs

Als allergieƫn voor andere schermbloemige planten bekend zijn (zoals venkel, karwij, dille, lavage, koriander, selderij), moet u de medicinale plant niet gebruiken. Hetzelfde geldt voor bekende overgevoeligheid voor anethol.

Als de essentiƫle olie niet beschermd tegen licht wordt bewaard, vormt trans-anethol de oestrogeenachtige, hormonaal actieve photoanethol. Vooral na langdurige ingestie kunnen verschillende bijwerkingen optreden. Bewaar de etherische olie altijd beschermd tegen licht. Gebruik het alleen met voorzichtigheid en intern, bij voorkeur onder medisch toezicht. Kinderen en adolescenten jonger dan 18 jaar zouden het helemaal niet moeten opnemen.

Zoals met alle remedies, houdt u de voorgeschreven dosering aan, zelfs met anijs.

  • Afbeelding 1 van 16

    Gevaarlijke schoonheden

    Vingel en oleander en poinsettia - deze planten verrijken onze tuinen en woonkamers. Hoe mooi deze planten ook zijn, ze zijn net zo gevaarlijk als ze zijn. Beste voorbeeld: de lelie van de vallei. De hele plant is giftig, maar vooral bloemen, bessen en bladeren. Het bevat zowel cardioactieve stoffen als saponinen die een bloedoplossend effect hebben.

  • Afbeelding 2 van 16

    poinsettia

    De poinsettia komt oorspronkelijk uit Mexico. Met Kerstmis is de Advent-ster een populaire sierplant. De hele plant is giftig, maar vooral het witachtige melksap. Hij stapt uit als je de plant pijn doet. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn bĆØta-amyrine en germanicol.

  • Afbeelding 3 van 16

    water hemlock

    De water hemlock is afkomstig uit Europa, Noord-Aziƫ en Noord-Amerika. In Duitsland wordt het voornamelijk in het noorden verdeeld. Hij geeft de voorkeur aan groeien aan vijverranden, in sloten en moerassen. Alle plantendelen van de water hemlock zijn giftig, maar vooral het sap van de onderstam. De giftige stof is cicutoxine, een zogenaamd spasmengif.

  • Afbeelding 4 van 16

    gouden regen

    De goudenregen heeft zijn thuis in Zuid- en Zuidoost-Europa. Vanwege de goudgele bloemen is de vlinder in Midden-Europa populair als sierstruik in tuinen en parken. Vooral bloemen, fruit en zaden zijn giftig. Voor zuigelingen kan wel drie tot vier vruchten of 15 tot 20 zaden de dood veroorzaken. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn de zogenaamde alkaloĆÆden, die werken op het centrale zenuwstelsel.

  • = 4? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 5 van 16

    oleander

    De oleander behoort tot de HundsgiftgewƤchsen en kan tot vijf meter hoog zijn als een boom of struik. De bladeren zijn langwerpig en puntig, leerachtig en wintergroen. Van juli tot oktober produceert de oleander witte, rode of roze bloemen. De hele plant is giftig. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn verbindingen die werken op het hart en de bloedsomloop (zogenaamde glycosiden).

  • Afbeelding 6 van 16

    maretak

    Maretak komt veel voor in Europa en Noord-Aziƫ. Als een zogenaamd semi-parasitair groeit het op loof- en naaldbomen en verwijdert het water en voedingszouten uit de waardplanten. Naast de stengels zijn ook giftige bladeren en bessen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn de zogenaamde viscotoxinen, die toxische eiwitmengsels zijn.

  • Afbeelding 7 van 16

    herfsttijloos

    De Herbstzeitlose komt veel voor in het zuiden, westen en midden van Europa en groeit voornamelijk op vochtige weiden en in tuinen. Het verschijnt in de lente, alle delen van de Herbstzeitlose zijn giftig, maar vooral knol en zaden. Het belangrijkste actieve ingrediĆ«nt is colchicine, dat werkt als een cytotoxine. Vijf gram is genoeg om een ā€‹ā€‹volwassene te doden. Kinderen zijn al tussen de 1,2 en 1,5 gram levensbedreigend.

  • Afbeelding 8 van 16

    vingerhoed

    De rode vingerhoedskruid is gebruikelijk in West- en Midden-Europa in de bergen. Hij is ook te vinden op open plekken in het bos en als sierplant in tuinen. Alle plantendelen zijn giftig, maar vooral de bladeren, bloemen en zaden. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn verschillende stoffen die het hart beĆÆnvloeden (bijvoorbeeld digitoxine). Al 0,3 gram gedroogde bladeren zijn giftig voor een volwassene.

  • Afbeelding 9 van 16

    Trompet van de engel

    De engelentrompet komt oorspronkelijk uit Braziliƫ. Vanwege de grote, prachtige bloemen is het nu een populaire containerplant. Alle plantendelen zijn giftig. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn scopolamine, hyoscyanine en atropine, die een verzwakkend en bedwelmend effect hebben.

  • Afbeelding 10 van 16

    Blauwe ijzeren hoed

    Het blauwe monnikskruid groeit bij voorkeur op vochtige locaties in de bergen, op rivieroevers of als sierplant in tuinen. Alle plantendelen van de Blue Eisenhut zijn giftig, maar vooral de wortel. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn alkaloĆÆden, die verschillende effecten op het organisme kunnen hebben. Zelfs kleine hoeveelheden vanaf 0,2 gram zijn giftig.

  • Afbeelding 11 van 16

    Herb Parijs

    De eenhoorn komt voor in Europa en Klein-Aziƫ. Ze komen vooral voor in ooibossen en vochtige loofbossen. De hele plant is giftig, maar vooral de bessen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn saponinen, waarvan wordt aangenomen dat ze beschermen tegen insecten of schimmels. In hogere concentraties hebben saponinen een hemolytisch effect, dat wil zeggen dat ze rode bloedcellen kunnen vernietigen. In grotere hoeveelheden beschadigen ze ook de nieren en het centrale zenuwstelsel.

  • Afbeelding 12 van 16

    taxusboom

    De taxus is wijdverspreid. In onze streken groeit het voornamelijk in schaduwrijke bossen. Het wordt ook vaak aangetroffen als een sierstruik in tuinen, begraafplaatsen en parken, zowel naalden als zaden zijn giftig, vooral als je ze bijt. De rode, zoet smakende zaadvacht is daarentegen niet-toxisch. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn alkaloĆÆden. Ze hebben een sterk farmacologisch effect.

  • Afbeelding 13 van 16

    Dieffenbachia

    Het oorspronkelijke huis van Dieffenbachie is het tropische Amerika. Vanwege de prachtig getrokken bladeren en omdat ze niet veel zon nodig heeft, is de Dieffenbachie een populaire kamerplant. De hele plant is giftig, maar vooral de stam. Alle organen bevatten zogenaamde calciumoxalaatnaalden. Deze hebben kanalen waardoor oxaalzuur en andere toxines kunnen binnendringen in open wonden.Drie tot vier gram van de bladeren worden als dodelijk beschouwd en ook aflopend water moet giftig zijn.

  • Afbeelding 14 van 16

    BƃĀ¤renklau

    De reuzenberenklauw kwam oorspronkelijk uit de Kaukasus en bereikte onze breedtegraad als sierplant. Tegenwoordig worden de planten vaak gevonden als wilde exemplaren in bospaden en op bos- en boswegen.De hele plant is giftig, maar vooral het sap. Dit bevat fototoxische en huidbeschadigende stoffen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn de zogenaamde 6,7-furocoumarines. Onder invloed van zonlicht (UVA- en UVB-straling) worden de fytochemicaliƫn geactiveerd. 'S Morgens is het fototoxische effect sterker dan in de avond.

  • Afbeelding 15 van 16

    amaryllis

    Het huis van de Amaryllis bevindt zich oorspronkelijk in de Andes van Peru. Tegenwoordig is de Ritterstern een populaire kamerplant, die vooral in de maanden januari tot april wordt gekocht, omdat deze dan bloeit. Vooral de ui van amaryllis is giftig. Het bevat speciale alkaloĆÆden die cytotoxisch zijn en die als zeer toxisch worden beschouwd.

  • = 16? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 16 van 16

    cyclamen

    Het huis van cyclamen bevindt zich eigenlijk in het Midden-Oosten en Klein-AziĆ«. Ondertussen bevindt de PrimelgewƤchchs zich in veel woonkamers en is het een van de meest populaire kamerplanten. Vooral de knol is giftig, het bevat zogenaamde saponinen. Dit zijn fytochemicaliĆ«n die meestal bitter smaken en de stofwisseling kunnen beĆÆnvloeden. Al 0,2 gram knol wordt als giftig beschouwd, acht gram als een dodelijke dosis.

Hoe anijs en zijn producten te krijgen

U kunt anijs fruit of kant en klare producten in uw apotheek en in goed gevulde drogisterijen en hervormingshuizen krijgen. Voor het juiste gebruik van afgewerkte preparaten, lees de bijsluiter en vraag uw arts of apotheker.

Wetenswaardigheden over anijs

Anijs is een lid van de schermbloemige familie (Apiaceae). Deze plantengroep bevat veel belangrijke kruiden- en voedselplanten zoals venkel, komijn, dille, selderij, peterselie en wortel.

Anis is waarschijnlijk afkomstig uit het Oosten, maar wordt vandaag de dag gedolven in veel gebieden, zoals de Middellandse Zee, Rusland, India en de Verenigde Staten. Wild, de kalkminnende plant is zeldzaam. Het jaarlijkse kruid draagt ā€‹ā€‹tot 50 centimeter hoog, fijne stelen tal van kleine witte bloemen gerangschikt in een typische bloemscherm. De bloeiperiode is van juli tot september. Van de bloemen ontwikkelen zich ongeveer drie tot vijf millimeter grote, grijsachtig groene en eivormige vruchten (Anisi fructus), die de typische aromatische geur tussen hun vingers vermalen.

Anijs werd al in de oudheid gebruikt als geurstof voor wijnen, parfumoliƫn en parfums. Tegenwoordig wordt het gebruikt voor het aromatiseren van alcoholische dranken zoals Ouzo, Pernod en Pastis of - net als zijn botanische familie Cumin, Fennel & Co. - een verscheidenheid aan voedingsmiddelen zoals gebak en brood. Anijs wordt ook gebruikt als medicinale plant zoals hierboven beschreven.


Zo? Deel Met Vrienden: