Apomorfine

Apomorfine is een werkzame stof die sterk lijkt op het lichaamseigen hormoon dopamine. Het wordt bijvoorbeeld gebruikt in parkinson. Lees meer!

Apomorfine

Het actieve ingrediƫnt apomorfine is een dopamine-agonist, dus bemiddelt het effect van de lichaamseigen boodschapper dopamine in de hersenen. Het wordt onder meer gebruikt bij de behandeling van de ziekte van Parkinson als een remedie voor erectiestoornissen en als een braakmiddel. Vanwege de soms ernstige bijwerkingen is dit niet de eerste keuze. Hier kun je alles lezen over Apomorfine!

Dit is hoe Apomorfine werkt

Het werkzame bestanddeel apomorfine bootst de neurotransmitter dopamine in het centrale zenuwstelsel en bindt aan zijn docking sites (receptors). Daarbij bemiddelt hij de dopamine-typische effecten.

Bij de ziekte van Parkinson sterven neuronen geleidelijk af om dopamine te produceren en af ā€‹ā€‹te geven. Het gebruik van apomorfine kan daarom nuttig zijn. Het actieve ingrediĆ«nt wordt echter meestal alleen gebruikt als de bijwerkingen die minder behandelingsopties hebben zijn uitgeput. Deze omvatten beter verdragen dopamineagonisten en het geneesmiddel L-dopa, een voorloper van dopamine, die kan converteren naar dopamine het lichaam. De L-Dopa-therapie kan gemiddeld ongeveer tien jaar worden uitgevoerd, voordat het gaat om zogenaamde aan-uitverschijnselen. Hier wordt een constante hoeveelheid L-dopa toegediend als voorheen, maar de effectiviteit varieert drastisch - op een dag het medicijn werkt goed, de volgende dag nauwelijks. Deze fluctuaties nemen toe totdat L-Dopa nauwelijks werkt. Op dit moment wordt meestal de therapie met apomorfine gestart, die gedeeltelijk wordt beschouwd als de laatste therapie-optie.

Bij diagnose Parkinson en de zogenaamde apomorfineproef wordt gewoonlijk uitgevoerd: waarbij het geneesmiddel in de patiĆ«nt, waarbij vrijwel onmiddellijk Parkinson symptomen verdwijnen ( "shaking palsy") wordt geĆÆnjecteerd.

Bij de behandeling van Parkinson met apomorfine werd bij toeval ontdekt dat mannelijke patiƫnten met erectiestoornissen weer een erectie kan krijgen. Dientengevolge, is het medicijn enkele jaren op de markt gebracht in Duitsland als een remedie voor potentiestoornissen. Door onvoldoende verkopen werden de relevante voorbereidingen vervolgens van de markt gehaald.

In spoedeisende geneeskunde en diergeneeskunde wordt apomorfine ook gebruikt als een betrouwbaar middel om de misselijkheid (braakneigingen) op gang te brengen.

Absorptie, afbraak en uitscheiding van apomorfine

Het actieve bestanddeel apomorfine wordt gewoonlijk geĆÆnjecteerd, waardoor het zeer snel in de systemische circulatie komt. Als gevolg hiervan begint het effect in minder dan tien minuten. Het actieve ingrediĆ«nt wordt vervolgens gedeeltelijk afgebroken via de lever en via de nieren geĆ«limineerd.

Wanneer wordt apomorfine gebruikt?

In Duitsland Apomorfine is goedgekeurd voor de behandeling van de ziekte van Parkinson en als een middel voor het opwekken van braken in vergiftiging.

Het gebruik van erectiele dysfunctie kan het verkrijgbare preparaten buiten het toelaatbare bereik (zogenaamd "off-label" -toepassing) of met ingevoerde farmaceutische eindproducten.

De duur van de aanvraag is afhankelijk van de onderliggende ziekte.

Dit is hoe apomorfine wordt toegepast

De apomorfinepreparaten die in Duitsland beschikbaar zijn, zijn alleen geschikt voor injectie of infusie. Echter, er zijn voorgevulde injectiespuiten en afgewerkt pennen (vergelijkbaar met insuline pennen) beschikbaar, zodat de patiƫnt het geneesmiddel ook, zelfs na een briefing kan injecteren. De dosering is zeer variabel en kan tussen ƩƩn en honderd milligram apomorfine per dag liggen. Per enkele dosis, maar niet meer dan tien milligram van het geneesmiddel moet worden toegediend. Alvorens door de patiƫnt te worden gebruikt, wordt de juiste dosis samen met de arts bepaald.

Bovendien, in het algemeen een verdere werkzame stof eventueel (meestal domperidon), waarbij de sterke misselijkheid (apomorfine bijwerkingen) onderdrukt is.

Het gebruik van apomorfine bij potentiestoornissen is meestal een tablet voor sublinguaal gebruik. Dit wordt onder de tong geplaatst, waar het snel oplost. In deze doseringsvorm komt het gewenste effect snel genoeg voor, terwijl de bijwerkingen meestal erg laag zijn.

Welke bijwerkingen heeft Apomorfine?

Met een komende tien tot honderd patiƫnten vertonen apomorfine bijwerkingen zoals verwardheid, hallucinaties, sedatie, slaperigheid, duizeligheid, slaperigheid, frequente geeuwen, misselijkheid, braken en reacties op de injectieplaats zoals roodheid, gevoeligheid, jeuk en pijn.

Af en toe, het kan ook leiden tot beschadiging van de huid op de injectieplaats, ademhalingsproblemen, huiduitslag, lage bloeddruk bij het opstaan ā€‹ā€‹uit een liggende of zittende houding, ongecontroleerde bewegingen en bloedarmoede.

Waarop moet u letten bij het nemen van apomorfine w

Tijdens de behandeling met apomorfine zonder geneesmiddelen voor psychose en schizofrenie (neuroleptica of antipsychotica) worden afgenomen, aangezien deze geneesmiddelen tegengesteld werken. Als ze worden gecombineerd, kan worden aangenomen dat ten minste Ć©Ć©n werkzame stof niet voldoende kan werken.

Hypertensieve middelen (antihypertensiva) kunnen hypotensief zijn als ze gelijktijdig met apomorfine worden gebruikt.

Middelen die de stimulus transmissie bij hart traag (preciezer het zogenaamde QT interval verlengen) niet in combinatie met apomorfine, omdat dit kan leiden tot levensbedreigende hartritmestoornissen. Voorbeelden zijn antidepressiva (amitriptyline, citalopram, fluoxetine), antibiotica (ciprofloxacine, azitromycine, metronidazool) en middelen tegen schimmelinfecties (fluconazol, ketoconazol).

De werkzame stof apomorfine kan worden gebruikt bij patiƫnten ouder dan 18 jaar. Jongere patiƫnten en zwangere en zogende vrouwen mogen niet worden behandeld met het, er is geen garantie dat de behandeling van het kind niet schaden.

Hoe medicijnen te krijgen met apomorfine

Preparaten die het werkzame bestanddeel apomorfine zijn verkrijgbaar op recept in elke dosering en toedieningsvorm.

Sinds wanneer is apomorfine bekend?

Reeds in 1869 de apotheek Augustus Matthiessen en Charles Wright kon door het koken van pure morfine, een krachtige pijnstiller, maak kans op een nieuwe stof in geconcentreerd zoutzuur, dat zij noemden apomorfine. Dit werkte echter heel anders: in plaats van pijnstillers werd het de werkzame stof apomorfine geĆÆntroduceerd als een sterke emetica in de geneeskunde.


Zo? Deel Met Vrienden: