Arnica

Arnica helpt bij blauwe plekken, blauwe plekken en reumatische spier- en gewrichtspijn. Lees meer over het arnica-effect en de toepassing!
Arnica

De veelzijdige medicinale plant arnica (Arnica Monatana), bijvoorbeeld, helpt bij blauwe plekken, blauwe plekken, ontsteking van de mond- en keelslijmvliezen, steenpuisten, zonnebrand en insectenbeten. Ook reumatische spier- en gewrichtsklachten kunnen goed worden behandeld met Arnica-zalf. De medicinale plant mag alleen extern worden gebruikt. Lees hier meer over het arnica-effect!

Productoverzicht

arnica

  • deugd

  • toepassing

  • bijwerkingen

  • toepassing Notities

  • Waar te koop

  • Om meer te weten

Welke genezende kracht zit er in de arnica?

De oude medicinale plant arnica (Arnica montana, Bergwohlverleih) wordt gebruikt voor verschillende kwalen en ziekten. Deze omvatten:

  • Ontsteking van de orale en faryngeale mucosa
  • Ontsteking van een haarbal (kook)
  • Luieruitslag (luieruitslag)
  • Ontsteking als gevolg van insectenbeten
  • reumatische spier- en gewrichtspijn
  • oppervlakkige flebitis
  • Kneuzingen, verstuikingen en blauwe plekken met de symptomen van pijn, zwelling, blauwe plekken, beperkte mobiliteit, doofheid van het getroffen gebied
  • Burns (ook zonnebrand)
  • Vochtophoping in de huid en subcutis door een stoornis in het lymfesysteem (lymfoedeem)

Alleen de bloemen van de medicinale plant (Arnicae flos) worden medicinaal gebruikt. Deze omvatten sesquiterpene-lactonen van het helenanolidetype, flavonoïden, essentiële olie (met thymol), fenolcarbonzuren en coumarinen. Deze ingrediënten hebben een ontstekingsremmende, desinfecterende en pijnstillende werking.

Hoe wordt de arnica toegepast?

Alle preparaten met arnica worden alleen extern gebruikt en alleen op niet-verwonde huid. Er zijn bijvoorbeeld arnica-zalf, tinctuur, gel, crème, massage-oliën, mondwater en arnica-olie beschikbaar. Houd er rekening mee dat wilde arnica beschermd is en daarom niet kan worden verzameld. Om een ​​tinctuur te bereiden of een infusie kunt u de planten in de tuin groeien op bladverliezende of Rose bodem met wat zand of krijgen de gedroogde geneesmiddel in de apotheek.

De infusie of drie- tot tienvoudig verdunde tinctuur kan helpen in de vorm van kompressen of smeersels met inflammatoire reumatische gewrichtsziekten, steenpuisten, insectenbeten, lymfoedeem, kneuzingen, kneuzingen, verstuikingen, verrekkingen en kneuzingen. Voor zonnebrand, de tienvoudige verdunning, voor mondwater, helpt de vijf- tot tienvoudige verdunning van de tinctuur met gekookt water.

arnicatinctuur

Ongeveer tien gram bloemen worden dagelijks gedurende één week geschud in 100 milliliter spirit dilutus (verdunde alcohol) of 70 procent isopropanol. Dus de ingrediënten zijn vrijgegeven. Vervolgens kunt u verdund met water of kamille tinctuur gebruiken voor uitwendig gebruik (wrijven, enveloppen).

Arnica infusie

Breng voor infusen ongeveer twee gram bloemen met 100 ml heet water en laat het gedurende vijf tot tien minuten rusten. De gekoelde infusie kan worden gebruikt voor het koelen van enveloppen.

Welke bijwerkingen kan de arnica veroorzaken?

Sommige mensen zijn allergisch voor arnica. De toepassing van de medicinale plant moet dan stoppen en een arts raadplegen.

Langdurig gebruik kan eczeem veroorzaken (ontsteking van de huid). Een applicatie op een beschadigde huid kan huidontsteking veroorzaken met zwelling en blaarvorming. Worden Arnica preparaten oneigenlijk en / of sterk geconcentreerde toegepast (bijvoorbeeld verdunde tinctuur), ontwikkelen vaak toxiciteit huid borrelen tot de dood van huidweefsel (necrose).

Arnica

Bij inslikken kan arnica bijwerkingen veroorzaken zoals diarree, duizeligheid, neusbloedingen en hartritmestoornissen. Daarom mogen de preparaten van de medicinale plant niet intern worden gebruikt. Homeopathische verdunningen zijn echter onschadelijk.

Waar u op moet letten bij het gebruik van de arnica

Groot gebied mag niet worden behandeld met onverdunde arnica-tinctuur, omdat dit kan leiden tot huidontsteking met blaarvorming. Gebruik altijd verdunde tincturen voor grotere delen van de huid. Insectenbeten kunnen echter worden geborsteld op kleine gebieden met onverdunde tinctuur.

In geval van bekende allergie voor madeliefjesfamilie (Asteraceae) moeten arnica-bloempreparaten worden vermeden.

Voor het gebruik van de medicinale plant tijdens zwangerschap en borstvoeding en bij kinderen jonger dan twaalf jaar, zijn er nog geen studies over veiligheid. Daarom is de toepassing voor deze groepen nogal ontmoedigd.

Vermijd het directe contact van arnica met de ogen en open wonden.

  • Afbeelding 1 van 16

    Gevaarlijke schoonheden

    Vingel en oleander en poinsettia - deze planten verrijken onze tuinen en woonkamers. Hoe mooi deze planten ook zijn, ze zijn net zo gevaarlijk als ze zijn. Beste voorbeeld: de lelie van de vallei.De hele plant is giftig, maar vooral bloemen, bessen en bladeren. Het bevat zowel cardioactieve stoffen als saponinen die een bloedoplossend effect hebben.

  • Afbeelding 2 van 16

    poinsettia

    De poinsettia komt oorspronkelijk uit Mexico. Met Kerstmis is de Advent-ster een populaire sierplant. De hele plant is giftig, maar vooral het witachtige melksap. Hij stapt uit als je de plant pijn doet. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn bèta-amyrine en germanicol.

  • Afbeelding 3 van 16

    water hemlock

    De water hemlock is afkomstig uit Europa, Noord-Azië en Noord-Amerika. In Duitsland wordt het voornamelijk in het noorden verdeeld. Hij geeft de voorkeur aan groeien aan vijverranden, in sloten en moerassen. Alle plantendelen van de water hemlock zijn giftig, maar vooral het sap van de onderstam. De giftige stof is cicutoxine, een zogenaamd spasmengif.

  • Afbeelding 4 van 16

    gouden regen

    De goudenregen heeft zijn thuis in Zuid- en Zuidoost-Europa. Vanwege de goudgele bloemen is de vlinder in Midden-Europa populair als sierstruik in tuinen en parken. Vooral bloemen, fruit en zaden zijn giftig. Voor zuigelingen kan wel drie tot vier vruchten of 15 tot 20 zaden de dood veroorzaken. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn de zogenaamde alkaloïden, die werken op het centrale zenuwstelsel.

  • = 4? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 5 van 16

    oleander

    De oleander behoort tot de Hundsgiftgewächsen en kan tot vijf meter hoog zijn als een boom of struik. De bladeren zijn langwerpig en puntig, leerachtig en wintergroen. Van juli tot oktober produceert de oleander witte, rode of roze bloemen. De hele plant is giftig. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn verbindingen die werken op het hart en de bloedsomloop (zogenaamde glycosiden).

  • Afbeelding 6 van 16

    maretak

    Maretak komt veel voor in Europa en Noord-Azië. Als een zogenaamd semi-parasitair groeit het op loof- en naaldbomen en verwijdert het water en voedingszouten uit de waardplanten. Naast de stengels zijn ook giftige bladeren en bessen. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn de zogenaamde viscotoxinen, die toxische eiwitmengsels zijn.

  • Afbeelding 7 van 16

    herfsttijloos

    De Herbstzeitlose komt veel voor in het zuiden, westen en midden van Europa en groeit voornamelijk op vochtige weiden en in tuinen. Het verschijnt in de lente, alle delen van de Herbstzeitlose zijn giftig, maar vooral knol en zaden. Het belangrijkste actieve ingrediënt is colchicine, dat werkt als een cytotoxine. Vijf gram is genoeg om een ​​volwassene te doden. Kinderen zijn al tussen de 1,2 en 1,5 gram levensbedreigend.

  • Afbeelding 8 van 16

    vingerhoed

    De rode vingerhoedskruid is gebruikelijk in West- en Midden-Europa in de bergen. Hij is ook te vinden op open plekken in het bos en als sierplant in tuinen. Alle plantendelen zijn giftig, maar vooral de bladeren, bloemen en zaden. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn verschillende stoffen die het hart beïnvloeden (bijvoorbeeld digitoxine). Al 0,3 gram gedroogde bladeren zijn giftig voor een volwassene.

  • Afbeelding 9 van 16

    Trompet van de engel

    De engelentrompet komt oorspronkelijk uit Brazilië. Vanwege de grote, prachtige bloemen is het nu een populaire containerplant. Alle plantendelen zijn giftig. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn scopolamine, hyoscyanine en atropine, die een verzwakkend en bedwelmend effect hebben.

  • Afbeelding 10 van 16

    Blauwe ijzeren hoed

    Het blauwe monnikskruid groeit bij voorkeur op vochtige locaties in de bergen, op rivieroevers of als sierplant in tuinen. Alle plantendelen van de Blue Eisenhut zijn giftig, maar vooral de wortel. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn alkaloïden, die verschillende effecten op het organisme kunnen hebben. Zelfs kleine hoeveelheden vanaf 0,2 gram zijn giftig.

  • Afbeelding 11 van 16

    Herb Parijs

    De eenhoorn komt voor in Europa en Klein-Azië. Ze komen vooral voor in ooibossen en vochtige loofbossen. De hele plant is giftig, maar vooral de bessen. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn saponinen, waarvan wordt aangenomen dat ze beschermen tegen insecten of schimmels. In hogere concentraties hebben saponinen een hemolytisch effect, dat wil zeggen dat ze rode bloedcellen kunnen vernietigen. In grotere hoeveelheden beschadigen ze ook de nieren en het centrale zenuwstelsel.

  • Afbeelding 12 van 16

    taxusboom

    De taxus is wijdverspreid. In onze streken groeit het voornamelijk in schaduwrijke bossen. Het wordt ook vaak aangetroffen als een sierstruik in tuinen, begraafplaatsen en parken, zowel naalden als zaden zijn giftig, vooral als je ze bijt. De rode, zoet smakende zaadvacht is daarentegen niet-toxisch. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn alkaloïden. Ze hebben een sterk farmacologisch effect.

  • Afbeelding 13 van 16

    Dieffenbachia

    Het oorspronkelijke huis van Dieffenbachie is het tropische Amerika. Vanwege de prachtig getrokken bladeren en omdat ze niet veel zon nodig heeft, is de Dieffenbachie een populaire kamerplant. De hele plant is giftig, maar vooral de stam. Alle organen bevatten zogenaamde calciumoxalaatnaalden. Deze hebben kanalen waardoor oxaalzuur en andere toxines kunnen binnendringen in open wonden. Drie tot vier gram bladeren worden als dodelijk beschouwd en ook aflopend water moet giftig zijn.

  • Afbeelding 14 van 16

    acanthus

    De reuzenberenklauw kwam oorspronkelijk uit de Kaukasus en bereikte onze breedtegraad als sierplant.Tegenwoordig worden de planten vaak gevonden als wilde exemplaren in Waldschneisen en op boswegen en bermen.De hele plant is giftig, maar vooral het sap. Dit bevat fototoxische en huidbeschadigende stoffen. De belangrijkste actieve ingrediënten zijn de zogenaamde 6,7-furocoumarines. Onder invloed van zonlicht (UVA- en UVB-straling) worden de fytochemicaliën geactiveerd. 'S Morgens is het fototoxische effect sterker dan in de avond.

  • Afbeelding 15 van 16

    amaryllis

    Het huis van de Amaryllis bevindt zich oorspronkelijk in de Andes van Peru. Tegenwoordig is de Ritterstern een populaire kamerplant, die vooral in de maanden januari tot april wordt gekocht, omdat deze dan bloeit. Vooral de ui van amaryllis is giftig. Het bevat speciale alkaloïden die cytotoxisch zijn en die als zeer giftig worden beschouwd.

  • = 16? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 16 van 16

    cyclamen

    Het huis van cyclamen bevindt zich eigenlijk in het Midden-Oosten en Klein-Azië. Ondertussen, de Primelgewächs in veel woonkamers en is een van de meest populaire kamerplanten. Vooral de knol is giftig, het bevat zogenaamde saponinen. Dit zijn secundaire plantenstoffen die meestal bitter smaken en de stofwisseling kunnen beïnvloeden. Al 0,2 gram knol wordt als giftig beschouwd, acht gram als een dodelijke dosis.

Dit is hoe je de arnica en zijn producten krijgt

U ontvangt de tinctuur en alle kant-en-klare geneesmiddelen Arnica-gel, arnica-crème of arnica-massageolie voor de specifieke toepassing gedoseerd in apotheken en drogisterijen. Lees altijd de bijsluiter voordat u met de behandeling begint of vraag uw arts of apotheker hoe u het product op de juiste manier moet gebruiken.

Wetenswaardigheden over de arnica

De arnica (Arnica montana) is afkomstig uit de hogere regio's van Noord-, Midden- en Oost-Europa, waar het groeit op kalkarm bos en bergweiden. Wegens over-gathering in het verleden en overbemesting van bergweiden, is het nu zeldzaam geworden en onder behoud.

De geneeskrachtige plant vormt een tot 60 centimeter hoge, grove kruidachtige stengels, die opkomt van een dicht bij de grond liggende rozet van vier tot zes bladeren. Hij is behaard en draagt ​​een tot twee paar korte, tegenoverliggende bladeren, waarbij de oksels van het bovenste paar bladeren meestal twee kleinere bloemen ontwikkelen. Aan het einde van de stengel rijdt er uiteindelijk een enkele felgele bloem uit. De bloeitijd van arnica is van juni tot augustus.


Zo? Deel Met Vrienden: