Ballismus

Ballismus is een zeldzame bewegingsstoornis met plotselinge, slingerbewegingen. Lees er hier alles over!
Ballismus

dan ballismus Het is een zeldzame bewegingsstoornis die wordt gekenmerkt door onwillekeurige, slingerbewegingen. De oorzaak is de schade aan een zenuwcelgebied in de middenhersenen. Voor de behandeling worden geneesmiddelen voor epilepsie gebruikt. Lees alles over symptomen, diagnostiek en therapie van ballisme!

Productoverzicht

ballismus

  • beschrijving

  • Oorzaken en mogelijke ziekten

  • Wanneer moet je naar de dokter gaan?

  • Wat doet de dokter?

  • Je kunt dat zelf doen

Ballisme: beschrijving

Het woord ballisme komt van het Grieks en betekent "gooien" of "slingeren".

Het ballisme manifesteert zich als een zich snel uitstrekkende, snelle en slingerende bewegingssequentie die impulsief plaatsvindt. De spin wordt ook Jaktation genoemd. Deze bewegingsstoornis wordt met name benadrukt op de delen van de romp van de romp van de armen en benen, dwz de bovenarmen en dijen. Tijdens de meest voorkomende ballistische aanvallen is er een hoog risico op letsel voor de betrokken persoon, omdat de bewegingen niet controleerbaar zijn.

Ballisme is een van de zogenaamde hyperkinetische bewegingsstoornissen. Hyperkinetiek betekent: met "overmatige energie".

Vaak gebeurt het ballisme eenzijdig. In dit geval spreken we van hemiballisme. Soortgelijke overmatige bewegingen komen voor in de chorea of ​​athetosis. Voor een deel wordt ballisme ook begrepen als een vorm van chorea. Dit verwijst naar snelle en onbeheersbare bewegingen van het gezicht en de slurf-verre delen van de armen en benen.

Ballisme: oorzaken en mogelijke ziekten

De oorzaak van het ballisme is schade op het gebied van bewegingscontrole van de hersenen (inclusief de globus pallidus, putamen of caudate nucleus). Vaak gaat het om een ​​speciale hersenregio, de zogenaamde subthalamische kern. Deze kern (= kern) van grijze stof behoort tot het zogenaamde intermediaire brein. Het bevindt zich op een centrale positie in de hersenen onder een belangrijk schakelpunt voor inkomende en uitgaande zenuwsignalen, de thalamus.

De subthalamische kern is betrokken bij een belangrijke regellus van bewegingsbesturing en -regeling en heeft een remmende functie. Omdat het brein uit twee helften bestaat, wordt het twee keer gegeven. Als het aan één kant slechts faalt, treedt de bewegingsstoornis slechts aan één zijde op (hemiballisme). Een overactiviteit van de subthalamische kern leidt echter tot hypokinetische bewegingsstoornissen, wat betekent dat de getroffenen bijzonder weinig bewegen.

In de meeste gevallen is een (tijdelijke) bloedtoevoer van deze subthalamische kern door een bloeding of vasculaire occlusie verantwoordelijk voor de symptomen van de ballistiek. Maar infecties (zoals syfilis of tuberculose) en tumoren en uitzaaiingen kunnen de subthalamische kern beschadigen. In zeldzame gevallen zijn hersenletsel verantwoordelijk voor het ballisme. Terwijl slaap leidt tot een verlichting van de symptomen, neemt het ballisme toe in mentale opwinding.

Ballisme: Wanneer moet je naar de dokter gaan?

Ballisme is altijd een ernstig symptoom dat moet worden verduidelijkt door een neuroloog.

Ballisme: wat doet de dokter?

De specialist in diagnose en therapie van ballisme of hemiballisme is de neuroloog, een specialist in ziekten van het zenuwstelsel. Meestal kan de diagnose al worden gesteld door de typische beschrijving of een waargenomen aanval. Het is echter niet eenvoudig om de drie vergelijkbare bewegingsstoornissen, chorea, athetose en ballisme te onderscheiden.

Voor het onderscheid is een gedetailleerde beschrijving van de aanvallen belangrijk. Allereerst zal de arts vragen stellen zoals:

  • Hoe lang duurt de bewegingsstoornis?
  • Hoe vaak komen ballistische episodes voor?
  • Zijn er factoren die een ballisme teweegbrengen?
  • Ontstaat de bewegingsstoornis uit rust of beweegt ze?

Daarna zal de arts de patiënt neurologisch gedetailleerd onderzoeken. Hiervoor controleert hij de functie van de twaalf schedelzenuwen, individuele hersengebieden en de gevoeligheid en motorische vaardigheden.

Daarnaast kan het nodig zijn om bloed en hersenwater te onderzoeken. Om hersenwater te krijgen, moet een zogenaamde CSF of lumbale punctie worden uitgevoerd. Om dit te doen, wordt een naald ingebracht tussen de onderste lendewervels om wat hersenwater uit de ruimte rond het ruggenmerg te trekken.

Zelfs zogenaamde beeldvormingsstudies zoals computertomografie (CT) of magnetische resonantie beeldvorming (MRI) kunnen helpen bij de juiste diagnose. Calcificaties of infarcten kunnen voorkomen in het gebied van de subthalamische kern.

In bepaalde gevallen wordt een opname van de hersengolven (elektro-encefalogram) uitgevoerd.

Ballisme: behandeling

Om een ​​ballistische aanval te onderbreken, wordt meestal het anti-epileptische (anticonvulsieve) valproaat of de zogenaamde neuroleptica gebruikt. Minder vaak worden de zogenaamde benzodiazepines gebruikt.Tijdens een ballistische aanval moet het slachtoffer worden beschermd tegen verwonding door de ausschlagenden-bewegingen.

In ernstige gevallen kan een neurochirurgische procedure in de vorm van elektrische stimulatie of verwijdering van bepaalde delen van de hersenen worden beschouwd als een langdurige behandeling (stereotactische hersenchirurgie).

Ballisme: je kunt dat zelf doen

ballismus kan een indicatie zijn voor een ernstige neurologische aandoening. Zoek een dokter!


Zo? Deel Met Vrienden: