Beckenbruch

Een bekkenfractuur is meestal het gevolg van een verkeersongeval of val. Lees hier meer over symptomen, behandeling en prognose!
Beckenbruch

een Beckenbruch (Bekkenbreuk) is meestal het gevolg van ernstige krachteffecten, zoals die kunnen optreden in de context van verkeersongevallen of -dalingen. Patiƫnten hebben vaak last van polytrauma, dat wil zeggen gelijktijdige verwondingen aan verschillende delen van het lichaam. Een bekkenfractuur kan levensbedreigend zijn vanwege het grote bloedverlies. Een milde bekkenfractuur kan conservatief worden behandeld, terwijl een onstabiele bekkenfractuur gewoonlijk een chirurgische behandeling vereist. Alles wat belangrijk is voor de bekkenfractuur is hier te vinden.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. S32

Productoverzicht

Beckenbruch

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Bekkenfractuur: beschrijving

Het bekken is de verbinding tussen de wervelkolom en de benen en ondersteunt tegelijkertijd de darmen. Het bestaat uit verschillende individuele botten, die stevig verbonden zijn en de bekkenring vormen. In principe kan een bekkenfractuur optreden op verschillende delen van het bekken.

Bekkenbreuk: classificatie

In principe wordt een onderscheid gemaakt in de bekkenfractuur tussen verwondingen van de bekkenring en het acetabulum. De Association for Osteosynthesis Issues (AO) verdeelt de verschillende bekkenringverwondingen volgens de stabiliteit van de bekkenring. Ruwweg onderscheidt een stabiele en een onstabiele bekkenfractuur.

Stabiele bekkenfractuur

De stabiele bekkenfractuur (type A bekkenfractuur) verwijst meestal naar een geĆÆsoleerde fractuur van de bekkenmarge, een voorste bekkenfractuur of een transversale fractuur van het heiligbeen en stuitbeen. De bekkenring is overal bewaard, dus wordt het een stabiele bekkenfractuur genoemd.

Onstabiele bekkenfractuur

Een onstabiele bekkenfractuur is een volledige breuk waarbij de voorste en achterste bekkenring betrokken is. Artsen spreken van type B, wanneer het bekken verticaal stabiel is, maar rotatieonzeker. Dit betreft bijvoorbeeld de symphyseal blasting "open-book injury": de pubic symphysis is hier apart, de twee helften van de symphysis zijn geopend als een boek.

Verder spreekt men van een bekkenfractuur type C, als het een volledig onstabiele bekkenfractuur betreft. Het bekken breekt door verticale zwaartekrachten en is onstabiel zowel verticaal als rotationeel.

HĆ¼ftpfannenfraktur

De heupfractractuur (acetabulumfractuur) is een gewrichtsfractuur en neemt daarom een ā€‹ā€‹speciale positie in. Het is het gevolg van ernstig direct trauma wanneer de heupkop abrupt tegen de heupkom wordt gedrukt of indirect door de kracht over het femur te laten gaan. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren wanneer de knie het dashboard raakt bij een kop-staartbotsing. De heupfractractuur treedt vaak op in combinatie met een heupdislocatie. In sommige gevallen (15 procent), is de perifere zenuw van het been, de heupzenuw (sciatische zenuw), ook gewond.

polytraumapatiƫnten

Een bekkenfractuur is een ernstige verwonding. In 60 procent van de gevallen hebben patiƫnten met bekkenfracturen ook verwondingen aan andere delen van het lichaam (dwz ze zijn polytraumatiseerd). Vooral de volgende blessures kunnen optreden in combinatie met een bekkenfractuur:

  • Fracturen van het perifere skelet (bij 69 procent van patiĆ«nten met bekkenfractuur)
  • Traumatisch hersenletsel (40 procent)
  • Thoraxblessures (op 36 procent)
  • Verwondingen van de buikorganen (op 25 procent)
  • Rugletsel (op 15 procent)
  • Urogenitaal letsel (op 5 procent)

Bekkenbreuk: symptomen

Verschijnselen van bekkenfracturen zijn zwelling, pijn en mogelijk een onstabiel bekkenbeen. In een eenvoudige, stabiele bekkenfractuur zijn de klachten meestal minder ernstig dan een instabiele bekkenfractuur.

Bovendien kunnen kneuzingen of kneuzingen zichtbaar zijn op de afhankelijke delen van het lichaam, zoals de testikels, schaamlippen en perineum. In sommige gevallen kunnen de benen verschillende lengten hebben vanwege de bekkenfractuur.

Onstabiele bekkenfracturen komen vaak voor als onderdeel van meerdere verwondingen (polytrumen). Bloedige urine kan bijvoorbeeld wijzen op blaasletsel, wat vaker voorkomt bij bekkenfracturen.

Vaak kunnen de bekkenbotten gemakkelijk tegen elkaar worden verschoven bij de patiƫnten. In extreme gevallen werkt het bekken als een boek ("open boek"). Lopen is niet langer mogelijk voor iemand met zo'n blessure.

Bekkenbreuk: oorzaken en risicofactoren

Een bekkenfractuur ontstaat meestal als gevolg van een val of een ongeluk. De reden is dat er een aanzienlijke directe of indirecte kracht op het bekken is, zoals een val van een grote hoogte of een motor- of auto-ongeluk.

Het speelt een rol in de bekkenfractuur, hoe groot de acteerkracht is en uit welke richting het komt. Als het geweld direct vanaf de voorkant van het bekken gebeurt, divergeren de bekkenbladen meestal. Een lateraal binnenkomende kracht buigt de bekkenring. Terwijl een axiaal werkende kracht de bekkenhelften verticaal tegen elkaar drukt.

De meest voorkomende bekkenfractuur is een zit- of schaambeen en is meestal onschadelijk. Hij kan al optreden bij eenvoudige valpartijen (zoals uitglijden op ijs).

Onstabiele fracturen worden vaak veroorzaakt door ongelukken en vallen van grote hoogte. Meestal zijn dan meer botten en organen gewond (polytrauma). Vooral gevaarlijk is een blaasblessure.

Bekkenbreuk bij ouderen

Ouderen ouder dan 70 jaar zijn vatbaar voor een bekkenfractuur, omdat ze vaak last hebben van osteoporose: het bot wordt ontkalkt, het aantal trabeculae wordt verminderd en de schors van de botten wordt dunner. Zelfs een kleine kracht kan dan in een breuk resulteren. Vaak hebben de patiƫnten meer botbreuken, zoals een femorale nekfractuur. Vooral vrouwen worden getroffen.

Bekkenbreuk: onderzoeken en diagnose

De verantwoordelijke specialist voor een bekkenfractuur is meestal een arts voor ongevallenchirurgie en orthopedie. Baanbrekend voor de diagnose Bekkenbreuk is de exacte registratie van het ongeval en de medische geschiedenis. De arts zal deze vragen aan u of mogelijk familieleden stellen:

  • Hoe is het ongeluk gebeurd?
  • Was er een direct of indirect trauma?
  • Waar is de mogelijke breuk?
  • Hoe beschrijf je de pijn?
  • Waren er eerdere blessures of eerdere schade?
  • Heb je eerder klachten gehad?

Lichamelijk onderzoek

Vervolgens zal de arts de persoon van nabij onderzoeken op uitwendige verwondingen en het bekken scannen op eventuele onregelmatigheden. Met gedoseerde druk op de bekkenemmer controleert de arts of het bekken onstabiel is. Hij scant ook de symphysis pubica en voert een rectaal onderzoek uit met zijn vinger om bloedingen uit te sluiten. Hij controleert ook de motorische functie en gevoeligheid van de benen om te zien of er mogelijke zenuwbeschadiging is. De bloedsomloop van de benen en voeten wordt ook gecontroleerd door de arts die de pols voelt.

Beeldvormingsprocedures

Voor een volledige diagnose van de bekkenfractuur is altijd een rƶntgenfoto van het bekken nodig. Dit maakt het mogelijk om de breuk aan te wijzen en te detecteren of het een stabiele of onstabiele bekkenfractuur is.

Als er een vermoeden bestaat van een achterste bekkenfractuur, worden extra schuine opnamen gemaakt tijdens het rƶntgenonderzoek. Zo kunnen zowel het bekken-ingangsniveau als de sacrum- en de sacro-iliacale gewrichten (gewrichten tussen crura en ilium) beter worden beoordeeld. Ontwrichte of verplaatste breuken kunnen dus nauwkeuriger worden gelokaliseerd.

Er een vermoeden van een achterste bekken fractuur, een HĆ¼ftpfannenfraktur of breuk van het heiligbeen, verschaft de berekende tomografie (CT) is een goede diagnostische werkwijze. Alleen zo nauwkeuriger beeld van de ernst van het letsel kan worden gemaakt. Met behulp van een CT kunnen de weke delen ook beter worden beoordeeld. U kunt bijvoorbeeld zien hoe ver een blauwe plek zich heeft verspreid.

Door middel van echografie wordt de buikholte nauwkeurig onderzocht op verwondingen van de inwendige organen. Bovendien kan het worden gezien in het onderzoek of vrije vloeistof zoals bloed in de buik aanwezig is.

Speciale examens

In verband met een bekkenfractuur treden vaak letsels van de urinewegen op, zoals de ureter, blaas en urethra. Excretie-urografie wordt gebruikt om de nieren en de urinewegen te onderzoeken. Voor dit doel wordt de patiĆ«nt geĆÆnjecteerd met contrastmiddel via de ader, die wordt uitgescheiden via de nieren en kan worden gevisualiseerd in het rƶntgenbeeld.

Bij urethrografie worden urethrale tranen gediagnosticeerd. Hiervoor wordt het contrastmiddel direct in de urethra geĆÆnjecteerd voordat het gebied wordt gerƶntgend. De structuur van de urethra kan dus worden onderzocht.

Bij bloeding kan angiografie (vasculair rƶntgenonderzoek) nauwkeurig de bron van de bloeding aangeven. In de meeste gevallen wordt bloeding in een bekkenfractuur veroorzaakt door fracturen en aderen. Angiografie is alleen zinvol als alle andere bronnen van bloeding zijn uitgesloten en er nog steeds een onstabiele bloedsomloop is.

Bekkenbreuk: behandeling

Een bekkenfractuur heeft daarom een ā€‹ā€‹hoog risico op trombose. De behandeling van het bekken fractuur verschilt afhankelijk van hoe ernstig de schade en welke staat de patiĆ«nt zich bevindt.

bij stabiel bekkenletsel type A met een intacte bekkenring kan met conservatieve methoden worden behandeld. Eerst wordt de patiƫnt een paar dagen bedrust voorgeschreven. Daarna kan hij beginnen met een fysiotherapeut langzaam mobiliteit oefeningen maken - met voldoende pijnmedicatie toedienen.

een Type B of Type C bekkenletsel vereist een chirurgische behandeling. Patiƫnten met instabiele bekken fractuur moet worden verstrekt onder bepaalde omstandigheden in de ICU. Een complexe bekkenfractuur leidt vaak tot groot bloedverlies.Ten eerste moet daarom de soms levensbedreigende bloeding worden verminderd of gestopt om de algemene toestand van de patiƫnt te stabiliseren. De patiƫnt krijgt ook veel vocht via de ader (shocktherapie).

Het bekken wordt gestabiliseerd als een noodgeval door een "externe fixator" vooraan in te steken (een bevestigingssysteem dat het bot aan de buitenkant van het bot vasthoudt) of de bekkenklem. Bovendien, als de milt of de lever gewond is, wordt de buikholte geopend als een noodgeval. De uitgebreide blauwe plek wordt gewist en het bloeden wordt gestopt met gaas. Als er een schaambeen is, wordt het schaambeen weer gestabiliseerd met platen.

Gezamenlijke fracturen (zoals acetabulumfractuur) vereisen altijd een operatie. Dit vermijdt vroegtijdige gewrichtsslijtage.HĆ¼ftpfanne-chirurgie moet altijd worden uitgevoerd in gespecialiseerde centra, omdat dit een zeer veeleisende procedure is. De fracties worden bevestigd met schroeven en platen of een externe stabilisator zoals de externe fixator.

Bekkenbreuk: complicaties

Een bekkenfractuur kan een aantal complicaties veroorzaken:

  • enorme bloeding van gescheurde aderen
  • Verwonding van blaas en urethra, vagina en anus
  • Schade aan zenuwen (zoals de nervus obturatorius)
  • In het geval van schaambeen: impotentie
  • Diarree breuk als bijbehorende blessure
  • veneuze trombose

De acetabulumfractuur kan de volgende complicaties hebben:

  • posttraumatische artritis (afhankelijk van de mate van vernietiging van kraakbeen en gewricht)
  • Heterotrope ossificatie (modificatie van zacht weefsel in botweefsel, preventie door bestraling van het operatiegebied en toediening van niet-steroĆÆde antiphlogisitka)
  • Necrose van de heupkop (afsterven van de heupkop), als het trauma zeer intens was en de heupkop lange tijd niet van bloed werd voorzien

Bekkenbreuk: ziekteverloop en prognose

De prognose voor een bekkenfractuur hangt af van het type en de omvang van de verwonding. Een stabiele bekkenhernia geneest zonder complicaties en laat meestal geen late schade op.

Een onstabiele bekkenfractuur geneest ook goed onder geschikte therapie. Complicaties zoals wondgenezing aandoeningen, bloeden, bloeden en infecties zijn zeldzaam. In sommige gevallen kunnen bekkenfracturen zenuwen beschadigen die de blaas en de darmen voeden. De patiƫnt kan dan de ontlasting of urine (incontinentie) niet langer vasthouden. Evenzo kan bij mannen de seksuele functie verminderd zijn.

Het resultaat van een behandeling wanneer onstabiel Beckenbruch hangt in belangrijke mate af van de bijkomende verwondingen. In de meeste gevallen kunnen patiƫnten hun dagelijkse bewegingen en fysieke inspanningen hervatten.

Lees meer over de therapieƫn

  • Externe fixator
  • osteosynthese


Zo? Deel Met Vrienden: