Bicalutamide

Het werkzame bestanddeel bicalutamide wordt gebruikt om prostaatkanker te behandelen, maar heeft veel bijwerkingen. Ontdek alles over bicalutamide!

Bicalutamide

Het actieve ingrediĆ«nt bicalutamide is een zogenaamd niet-steroĆÆde antiandrogeen en wordt gebruikt voor de behandeling van prostaatkanker. Eerder werd het alleen goedgekeurd in combinatie met andere vormen van therapie, maar nu wordt het ook gebruikt als de enige therapie (vooral in de vroege stadia). Hier kunt u alles lezen over het effect en de toepassing van bicalutamide, bijwerkingen en andere belangrijke feiten die u moet weten.

Dit is hoe bicalutamide werkt

De prostaat (prostaatklier) is een geslachtsklier die alleen voorkomt bij mannelijke zoogdieren en een afscheiding uitscheidt die deel uitmaakt van het sperma. Het ligt onder de blaas en omringt de urethra. De groei van de prostaat wordt gereguleerd door de mannelijke geslachtshormonen (androgenen), testosteron en dihydrotestosteron (een testosteronderivaat).

Door willekeurige mutaties (genetische veranderingen) in het genetisch materiaal van de prostaat cellen, deze beginnen te ongecontroleerd vermenigvuldigen - deze wordt prostaatkanker genoemd. De groei is afhankelijk van testosteron en dihydrotestosteron levering daarom pogingen behandeling voor de aanlegplaatsen (receptoren) van deze hormonen het prostaatcellen te blokkeren. Dit wordt gedaan met behulp van zogenaamde "antiandrogenen" zoals bicalutamide.

In de vroege stadia van de ziekte kan de enige therapie met bicalutamide de groei van de tumor stoppen. In vergevorderde stadia wordt vaak een aanvullende maatregel (operatieve verwijdering van de prostaatklier, radiotherapie, hormoontherapie, chemotherapie) genomen.

Absorptie, afbraak en uitscheiding van bicalutamide

De werkzame stof wordt door inname via de mond goed in het bloed opgenomen via de darm. Het wordt op verschillende manieren in de lever afgebroken en ongeveer de helft ervan wordt via de ontlasting en de urine uitgescheiden. De uitscheiding gebeurt heel langzaam, na een week wordt slechts ongeveer de helft van het medicijn uit het lichaam verwijderd.

Wanneer wordt bicalutamide gebruikt?

De werkzame stof bicalutamide is goedgekeurd voor de enige of gecombineerde behandeling van prostaatkanker.

Wetenschappelijke studies hebben aangetoond dat het medicijn ook met succes in lage doses kan worden gebruikt tegen ongewenste haargroei (hirsutisme) bij vrouwen. De inname voor dit doel valt echter buiten de autorisatie (het zogenaamde "off-label gebruik").

Dus bicalutamide wordt gebruikt

Het actieve ingrediƫnt komt uitsluitend in de vorm van tabletten in de handel. Afhankelijk 50 milligram of 150 milligram bicalutamide eenmaal per dag op hetzelfde tijdstip van de dag en onafhankelijk van elkaar worden genomen van de maaltijden op de aard van de therapie. De behandeling vindt plaats over een langere periode van tijd.

Welke bijwerkingen heeft bicalutamide?

Meer dan tien procent van de patiƫnten behandeld met bicalutamide patiƫnten vertonen bijwerkingen in de vorm van gevoelens van spanning in de borst, borstgroei, zwakte, vochtophoping in het onderhuidse weefsel, duizeligheid, buikpijn, constipatie, misselijkheid, huiduitslag, bloedarmoede, opvliegers en bloed in de urine.

Ook, met een op de komende tien tot honderd getrakteerd op bicalutamide bijwerkingen, zoals erectiestoornissen, bekkenpijn, koude rillingen, slaperigheid, leverfunctiestoornissen, zweten, verhoogde haargroei, haaruitval, jeuk, diabetes, gewichtstoename en verlies, hartfalen en hartaanvallen.

Waar moet bij het innemen van bicalutamide rekening mee worden gehouden?

Er zijn geen interacties bekend met de geneesmiddelen die vaak worden gebruikt in combinatietherapie om prostaatkanker te behandelen (zoals LHRH-analogen).

Omdat bicalutamide uitgebreid wordt gemetaboliseerd in de lever, blokkeert het enzymen die ook andere geneesmiddelen afbreken, waardoor hun bloedspiegels aanzienlijk kunnen stijgen. Daarom bicalutamide dient niet samen met middelen tegen allergieƫn (zoals terfenadine, astemizol), immuun-onderdrukkende geneesmiddelen (zoals cyclosporine) en calciumantagonisten (bijvoorbeeld nifedipine, verapamil, diltiazem, zoals hartziekten) worden ingenomen.

Omgekeerd kunnen andere geneesmiddelen de afbraak van bicalutamide remmen, waardoor het zich ophoopt in het lichaam. Dit geldt bijvoorbeeld middelen tegen schimmelinfecties (zoals ketoconazol) en middelen tegen maagzuur (bijvoorbeeld cimetidine).

Bij patiƫnten die antistollingsmiddelen (zoals warfarine en warfarine), dienen coagulatie gecontroleerd aan het begin van de behandeling met bicalutamide, als stollingsstatus kunnen veranderen.

Omdat bicalutamide heeft een enorme invloed op de hormonale balans van het lichaam, moet het niet worden genomen door zwangere vrouwen, moeders die borstvoeding geven, kinderen en adolescenten jonger dan 18 jaar.

Voor ernstige leverfunctiestoornissen moeten de bloedspiegels van bicalutamide worden gecontroleerd.

Hoe medicatie te krijgen met bicalutamide

In Duitsland zijn alle preparaten die het werkzame bestanddeel bicalutamide bevatten op recept verkrijgbaar en alleen op recept verkrijgbaar bij de apotheek.

Sinds wanneer is bicalutamide bekend?

Niet-steroĆÆde antiandrogenen werden voor het eerst ontdekt in de jaren 1970. De goedkeuring van de eerste werkzame stof van deze stofgroep, flutamide, vond plaats in 1989 in de VS.Het werd echter vroeg opgemerkt dat flutamide relatief snel wordt afgebroken en de lever erg gestrest is. Met de opvolger bicalutamide in 1995 in de VS werd een actief ingrediĆ«nt goedgekeurd, dat een veel langere werkingsduur en ook een betere levercompatibiliteit heeft. Aangezien de octrooibescherming inmiddels is verlopen, zijn er veel goedkope generieke geneesmiddelen met het werkzame bestanddeel bicalutamide in de markt.


Zo? Deel Met Vrienden: