Cardiomyopathie

De term cardiomyopathie staat voor ziekten van de hartspier. Welke vormen er zijn en hoe ze behandeld moeten worden, u zult hier ontdekken!
Cardiomyopathie

De term "cardiomyopathie"Staat voor verschillende ziektes van de hartspier. In alle vormen verandert het spierweefsel van structuur en verliest het zijn effici├źntie. De getroffenen hebben vaak de symptomen van hartfalen. In het ergste geval kan hartspierziekte zelfs een plotselinge hartdood veroorzaken. Lees hier meer over de verschillende vormen van cardiomyopathie, welke oorzaken ze hebben en wat u eraan kunt doen.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. I43I42

Productoverzicht

cardiomyopathie

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Cardiomyopathie: beschrijving

Met de term "cardiomyopathie" vatten artsen verschillende ziektes van de hartspier (myocard) samen, die geassocieerd zijn met een disfunctie van het hart.

Wat gebeurt er met cardiomyopathie?

Het hart is een krachtige spierpomp die de bloedsomloop in stand houdt door constant bloed te zuigen en te verdrijven.

Het zuurstofrijke bloed uit het lichaam passeert het rechter atrium in de rechter hartkamer. Dit pompt het bloed in de longen, waar het is verrijkt met verse zuurstof. Vanaf daar stroomt het via het linker atrium in de linker ventrikel, die uiteindelijk het bloed in de systemische circulatie pompt. Tussen de atria en de hartkamers bevinden zich de hartkleppen, die functioneren als kleppen.

Een essentieel kenmerk van alle cardiomyopathie├źn is dat de structuur van de hartspier in de loop van de ziekte blijft veranderen. Dit beperkt de pompfunctie van het hart. Dit leidt tot verschillende klachten, afhankelijk van de vorm van cardiomyopathie en hoe uitgesproken het is.

Welke cardiomyopathie├źn zijn er?

In principe onderscheiden artsen primaire en secundaire cardiomyopathie├źn. Primaire cardiomyopathie ontwikkelt zich en is beperkt tot de hartspier. Bij secundaire cardiomyopathie is de oorzaak echter een vorige of bestaande, andere ziekte die ook het hart beschadigt.

Primaire cardiomyopathie kan aanwezig zijn bij de geboorte of kan worden verworven en kan pas later in het leven optreden. Ook gemengde vormen van aangeboren en verworven hartspierziekten zijn mogelijk.

Op basis van de functionele en structurele veranderingen van de hartspier kan cardiomyopathie worden onderverdeeld in vier hoofdtypen. Dit zijn:

  • gedilateerde cardiomyopathie
  • hypertrofische cardiomyopathie
  • de beperkende cardiomyopathie
  • aritmogene rechter ventrikel cardiomyopathie (ARVC)

Dilatatieve cardiomyopathie

Onder cardiomyopathie├źn is de verwijde vorm heel gebruikelijk. Het hart verliest kracht door overbelasting van de hartspier. Lees alles over de tekst Dilated Cardiomyopathy!

Hypertrofische cardiomyopathie

Bij dit type cardiomyopathie is de hartspier te dik en is de rekbaarheid beperkt. Leer alles over deze vorm van hartspierziekte in de tekst Hypertrofische cardiomyopathie!

Restrictieve cardiomyopathie

Restrictieve cardiomyopathie is zeer zeldzaam. Dit verstijft de ventriculaire wanden, omdat er meer bindweefsel in de spier wordt opgenomen. De spierwanden zijn dus minder mobiel, wat vooral de diastole belemmert, de fase waarin de hartkamers zich vullen met bloed en zich uitbreiden.

Dit verlaagt de pompkracht van het hart, hoewel de uitstootfase (systole) meestal niet wordt beïnvloed. Het hart is meestal normaal in een restrictieve cardiomyopathie, of iets kleiner.

Aritmogene rechterkamer cardiomyopathie (ARVC)

In ARVC worden alleen de spieren van de rechterkamer gewijzigd. De spiercellen sterven gedeeltelijk en worden vervangen door vetweefsel. Als gevolg hiervan verdunt de hartspier en breidt de rechterkamer uit. Omdat dit ook van invloed is op het elektrische geleidingssysteem van het hart, kunnen hartritmestoornissen optreden, die vooral tijdens de training optreden.

Andere cardiomyopathie├źn

Naast de vier hoofdvormen zijn er andere hartspieraandoeningen. Deze omvatten niet-compactie cardiomyopathie, die alleen de linker hartkamer treft, en het syndroom van gebroken hart (Tako-Tsubo cardiomyopathie).

Er is ook de term "hypertensieve cardiomyopathie". Dit wordt soms een hartspieraandoening genoemd die optreedt als gevolg van hoge bloeddruk (hypertensie). Vanwege de hogere weerstand in de slagaders moet het hart krachtiger pompen bij hypertensieve pati├źnten. Vooral het linker ventrikel neemt dus in volume toe en verliest prestaties in de loop van de tijd.

In engere zin, echter, telt men een hoge bloeddruk-geïnduceerde disfunctie van het hart, maar niet cardiomyopathie.Want, volgens de standaard van de American Heart Association (AHA), moet hartspierbeschadiging, die een direct gevolg is van andere cardiovasculaire aandoeningen, worden onderscheiden van de werkelijke cardiomyopathie.

Gebroken-hart-syndroom

Deze vorm van cardiomyopathie wordt veroorzaakt door sterke emotionele of fysieke stress en meestal geneest zonder gevolgen. Lees hier de belangrijkste informatie over het gebroken-hart-syndroom.

Wie is getroffen door cardiomyopathie?

Cardiomyopathie kan in principe iedereen treffen. Er kan echter geen algemene verklaring worden afgelegd over de typische leeftijd van aanvang of geslachtsverdeling. Omdat deze waarden sterk afhankelijk zijn van de specifieke vorm van cardiomyopathie.

Veel primaire cardiomyopathie├źn zijn bijvoorbeeld aangeboren en kunnen al op jonge leeftijd worden opgemerkt. Andere, meestal secundaire vormen van hartspierziekte, verschijnen echter later. Evenzo treft sommige soorten cardiomyopathie meer mannen, terwijl er ook varianten zijn die vooral bij vrouwen voorkomen.

Cardiomyopathie: symptomen

Bij alle vormen van cardiomyopathie is het hart beperkt in zijn pompfunctie, waardoor veel pati├źnten de typische symptomen van hartfalen (hartfalen) voelen:

Het hart is niet langer sterk genoeg om voldoende bloed in de bloedvaten te pompen (falen naar voren). Pati├źnten hebben vaak last van vermoeidheid en zwakte en hun prestaties nemen af. De huid en slijmvliezen zien er soms blauwachtig uit (cyanose) bij pati├źnten met uitgesproken hartinsuffici├źntie, die gerelateerd is aan verhoogde zuurstofuitputting.

Vanwege de pompende zwakte van het hart, accumuleert het bloed zich ook in de longen en aderen (achterwaartse mislukking). Het resultaat is vochtretentie in de longen en lichaamsweefsels, oedeem genoemd. Armoede en beenoedeem zijn pijnloos zwellend onder de huid. Longoedeem kan gepaard gaan met hoesten en levensbedreigende ademnood. De symptomen van achterlijk hartfalen worden ook "stasis-tekenen" genoemd.

Om het lichaam te voorzien van voldoende zuurstof, ondanks de verminderde uitstootcapaciteit van de hartkamers, klopt het hart sneller. Veel pati├źnten met cardiomyopathie hebben daarom een ÔÇőÔÇőverhoogde hartslag (tachycardie). Bovendien leiden de structurele veranderingen in de hartspier vaak tot hartritmestoornissen, die de getroffenen soms als hartstokkend ervaren. In geval van ernstige hartritmestoornissen kan syncope optreden.

Afhankelijk van het type cardiomyopathie kunnen de genoemde symptomen verschillen. Hoe lang het duurt voordat het zelfs tot klachten komt, hangt sterk af van het type hartspierziekte. Het gebeurt steeds weer dat een cardiomyopathie vele jaren onopgemerkt blijft.

De aritmogene rechter ventriculaire cardiomyopathie wordt vaak gekenmerkt door een uitgesproken tachycardie, die voornamelijk optreedt onder fysieke stress. Ook syncope komt vaker voor in deze variant. Restrictieve cardiomyopathie is waarschijnlijk eerder hartinsuffici├źntie met kortademigheid en congestie.

complicaties

Bij pati├źnten met cardiomyopathie, vormen bloedstolsels gemakkelijker op de binnenste hartwanden dan bij gezonde mensen. De reden is de ongelijke bloedstroom in het hart vanwege de gestoorde pompfunctie. Wanneer dergelijke stolsels loskomen, kunnen ze slagaders afsluiten in andere organen of ander lichaamsweefsel. Een gevreesd gevolg is bijvoorbeeld longinfarct of beroerte.

Wanneer de hartspier verandert, heeft dit vaak een effect op de hartkleppen. In de loop van cardiomyopathie kunnen bijvoorbeeld klepdefecten zoals mitralisklepinsuffici├źntie optreden, die bovendien de pompfunctie van het hart verstoren.

In zeldzame gevallen worden hartritmestoornissen in de context van cardiomyopathie plotseling zo groot dat de bloedbaan instort. Dit is bijvoorbeeld het geval wanneer de hartkamers zo snel kloppen dat ze nauwelijks bloed kunnen vullen tussen beats (ventriculaire tachycardie). Zonder onmiddellijke behandeling is het plotselinge hartdood.

Cardiomyopathie: oorzaken en risicofactoren

Met betrekking tot de oorzaken van cardiomyopathie├źn is het zinvol om de primaire als gescheiden van de secundaire vormen van ziekte te beschouwen.

Oorzaken van primaire cardiomyopathie├źn

Primaire cardiomyopathie├źn hebben vaak genetische oorzaken. De getroffen personen hebben dus een familiale aanleg voor een hartspierziekte, die verschillend kan zijn.

Er zijn dus varianten die waarschijnlijk worden overgenomen van de volgende generatie binnen een familie. In andere is er slechts ├ę├ęn aanleg voor het nageslacht, dwz een verhoogd risico op zelfvoorziening. Cardiomyopathie├źn met een genetische oorzaak zijn vaak aanwezig vanaf de geboorte, maar kunnen ook in de loop van het leven verschijnen.

Vaak is de oorzaak van een primaire hartaandoening onbekend. Dit wordt idiopathische cardiomyopathie genoemd.In veel pati├źnten met restrictieve cardiomyopathie kan bijvoorbeeld geen oorzaak voor de ziekte worden gevonden.

Oorzaken van secundaire cardiomyopathie├źn

Er zijn talloze ziektes die naast andere organen het hart kunnen beschadigen en zo cardiomyopathie kunnen veroorzaken. Ook zijn sommige medicijnen een van de mogelijke oorzaken van hartspierziekte.

Secundair ge├»nduceerde cardiomyopathie├źn zijn meestal verwijde of beperkende vormen. De oorzaken van restrictieve cardiomyopathie omvatten bijvoorbeeld:

  • Ziekten waarbij het bindweefsel pathologisch verandert (sclerodermie, sarco├»dose) of waarbij bepaalde stoffen zich ophopen in de hartspier (amylo├»dose, hemochromatose)
  • Tumoren en ontstekingen
  • herhaalde pericardiale effusies
  • radioactieve straling als onderdeel van radiotherapie
  • een infectie met bofvirussen tijdens de bevalling. Restrictieve cardiomyopathie kan ook voorkomen bij getroffen kinderen jaren na de geboorte.
  • een ontsteking van de binnenhuid van het hart door een pathologische proliferatie van bepaalde immuuncellen (spoonbill endocarditis).

Ook voor een gedilateerde cardiomyopathie zijn er veel mogelijke oorzaken, lees meer in de bijbehorende tekst.

Cardiomyopathie: onderzoek en diagnose

Zodra het vermoeden van cardiomyopathie ontstaat, moet de ziekte worden bewezen en andere oorzaken worden uitgesloten. Hiervoor zijn verschillende onderzoeksmethoden beschikbaar.

Medische geschiedenis en lichamelijk onderzoek

Ten eerste is het belangrijk om de pati├źnt te vragen naar zijn medische geschiedenis. Welke klachten zijn er? Wanneer komen ze voor? Hoe lang ben je daar al? Vanwege de erfelijke component van vele cardiomyopathie├źn is de arts bijzonder ge├»nteresseerd in de vraag of soortgelijke gevallen in nauwe relatie bekend zijn (familiegeschiedenis).

Tijdens het lichamelijk onderzoek besteedt de onderzoeker aandacht aan verschillende symptomen die bij cardiomyopathie voorkomen. Soms biedt het luisteren naar het hart meer informatie. Ook helpen bepaalde bloedniveaus bij het beoordelen van een mogelijke hartbeschadiging.

Apparatieve diagnostiek

Van bijzonder belang bij het onderzoek naar cardiomyopathie is het gebruik van speciale medische hulpmiddelen. Deze omvatten:

  • Ultrasoon onderzoek van het hart (echocardiografie) waarmee het mogelijk is dikte en mobiliteit van een hartspier te bepalen. Ook kan met deze techniek worden gemeten hoeveel bloed uit de linkerventrikel in de systemische circulatie wordt gepompt.
  • een elektrocardiogram (ECG) dat de elektrische activiteit van het hart registreert en vertragingen of aritmie├źn registreert. Een dergelijke meting is ook mogelijk over een langere periode (langdurig ECG) of onder stress (stress-ECG)...
  • een hartkatheterisatie. Daarbij duwt de arts een dunne plastic buis via een buis in het hart. Via de slang kan hij verschillende metingen uitvoeren, b.v. welke druk heerst in de verschillende hartsecties en de bloedvaten dicht bij het hart.
  • een biopsie van de hartspier. Als onderdeel van de hartkatheterisatie kunt u ook een klein stukje van de hartspier verwijderen en dan onder de microscoop kijken. Dit kan onthullen hoe de structuur van de hartspier is veranderd.
  • De weergave van het hart met behulp van r├Ântgenbeelden en CT-afbeeldingen. R├Ântgenfoto's kunnen alleen een globaal overzicht bieden, terwijl computertomografie (CT) het mogelijk maakt het hart in detail weer te geven. In bepaalde gevallen wordt ook magnetische resonantie beeldvorming (MRI of MRI) gebruikt.

In sommige vormen van cardiomyopathie zijn genen bekend waarvan de verandering de ziekte veroorzaakt. Speciale genetische tests kunnen worden gebruikt om een ÔÇőÔÇőpati├źnt te onderzoeken op dergelijke mutaties.

Cardiomyopathie: behandeling

Idealiter valt de behandeling van cardiomyopathie de oorzaak van de ziekte aan. Men spreekt dan van een causale therapie. Vaak zijn de triggerende factoren niet bekend of kunnen ze niet worden behandeld. In dergelijke gevallen kan men alleen proberen de symptomen te verlichten (symptomatische therapie).

Causale therapie van cardiomyopathie

Een causale therapie van cardiomyopathie kan bijvoorbeeld het gebruik van geneesmiddelen zijn die ontsteking of auto-immuunreacties remmen. Wanneer bepaalde virussen de oorzaak zijn van cardiomyopathie, proberen ze het te bestrijden. De pathologische opslag van bepaalde stoffen in de hartspier kan mogelijk worden vertraagd met geschikte actieve ingredi├źnten.

Symptomatische behandeling van cardiomyopathie

Bij de behandeling van hartspierziekte ligt de nadruk meestal op het verlichten van symptomen en het voorkomen van mogelijke complicaties. Belangrijk is:

  • om de effecten van hartfalen te behandelen. Voor dit doel worden verschillende medicijnen zoals diuretica, ACE-remmers of b├Ętablokkers gebruikt om het hart te verlichten.
  • om mogelijke hartritmestoornissen te voorkomen. Ook hiervoor zijn er geschikte medicijnen, genaamd anti-aritmica.
  • om de vorming van bloedstolsels in het hart te voorkomen. Hiervoor moeten de pati├źnten regelmatig anticoagulantia nemen.
  • fysieke bescherming.Pati├źnten met cardiomyopathie vermijden intensieve lichamelijke inspanning, maar regelmatige lichaamsbeweging is zeker gunstig.

Afhankelijk van de vorm en het stadium van cardiomyopathie, kunnen chirurgische ingrepen ook worden overwogen voor de behandeling. Het verwijdert bijvoorbeeld delen van de hartspier of maakt gebruik van een pacemaker. Als laatste redmiddel, wanneer andere behandelingen stoppen met helpen, resteert alleen nog een harttransplantatie.

Lees meer over de onderzoeken

  • hartkatheterisatie

Cardiomyopathie: ziekteverloop en prognose

Cardiomyopathie├źn zijn meestal ernstige ziekten. Het is zelden mogelijk om ze te genezen en in veel gevallen verslechtert de gezondheid van de betrokkenen gestaag. Een algemene verklaring over de levensverwachting is niet mogelijk. De prognose is sterk afhankelijk van het type en het stadium van de hartspierziekte.

Terwijl pati├źnten met licht uitgesproken hypertrofische cardiomyopathie een bijna normale levensverwachting hebben, zijn gedilateerde en restrictieve cardiomyopathie veel slechter af. Zonder harttransplantatie sterft een groot deel van de pati├źnten in het eerste decennium na de diagnose.

Aritmogene rechter ventrikel-cardiomyopathie heeft ook geen goede prognose. Zonder therapie sterft ongeveer 70 procent van de getroffenen in de eerste tien jaar na de diagnose. Maar als het mogelijk is om de aritmie te onderdrukken, is de levensverwachting in deze vorm nauwelijks beperkt.

Soms keert men zich om cardiomyopathie Levenslang, weinig of niet merkbaar, maar er is altijd een zeker risico dat gevaarlijke hartritmestoornissen optreden.

Lees meer over de therapie├źn

  • ICD implantatie
  • reanimatie
  • transplantatie


Zo? Deel Met Vrienden: