Cefaclor

Cefaclor is een cefalosporine-antibioticum dat in veel bacteriƫle infecties wordt gebruikt. Lees hier meer!

Cefaclor

Het actieve ingrediƫnt cefaclor is een antibioticum uit de groep van cefalosporines. Het behoort tot de tweede generatie cefalosporines en werkt in tegenstelling tot de eerste generatie ook steeds meer tegen zogenaamde gramnegatieve bacteriƫn. Lees meer over de effecten en het gebruik van Cefaclor, bijwerkingen en andere belangrijke feiten.

Dit is hoe Cefaclor werkt

Het antibioticum Cefaclor gedraagt ā€‹ā€‹zich als andere cefalosporinen tegen bacteriĆ«n. Dit zijn (onder de microscoop met een kleurstof-specifieke kleuring) door de structuur van de celwand van Gram-positieve en Gram-negatieve (niet-aanverfbare) bacteriĆ«n onderscheiden. Veel antibiotica interfereren met de opbouw van de bacteriĆ«le celwand, waardoor groei en proliferatie worden voorkomen. In tegenstelling tot veel andere antibiotica werkt Cefaclor zowel tegen Gram-positieve als Gram-negatieve bacteriĆ«n.

Voor de groei van bacteriƫn, moeten ze hun celwand op bepaalde punten oplossen met behulp van bepaalde enzymen en opnieuw opbouwen en netwerken na voltooide groei. Dit gestage proces zorgt ervoor dat bacteriƫn zich meestal goed kunnen aanpassen aan verschillende omgevingsomstandigheden.

Als men de enzymen remt die verantwoordelijk zijn voor de wederopbouw van de celwand, worden de bacteriƫn niet direct gedood, maar geremd in hun groei en vermenigvuldiging. Dus het immuunsysteem kan de infectie snel onder controle krijgen. Met Cefaclor is een dergelijke remming van bacteriƫle enzymen mogelijk.

Absorptie, afbraak en uitscheiding van cefaclor

Na het innemen van Cefaclor in het bovenste deel van de darm wordt grotendeels opgenomen in het bloed en bereikt na een uur de hoogste bloedspiegels. Het verspreidt zich snel in het weefsel, zodat na vier tot zes uur geen actief bestanddeel in het bloed detecteerbaar is. Cefaclor wordt niet door het lichaam afgebroken, maar het is chemisch onstabiel opgelost in water, waardoor inactieve afbraakproducten ontstaan. De uitscheiding vindt voornamelijk via de nieren plaats met de urine.

Wanneer wordt Cefaclor gebruikt?

Het werkzame bestanddeel cefaclor is effectief tegen infecties met bacteriƫn die reageren op dit antibioticum. Deze omvatten vele pathogenen die infecties van de luchtwegen, neus, oren, nieren en urinewegen, huid en weke delen veroorzaken.

De medisch aanbevolen duur van het gebruik en de dosering van Cefaclor moeten strikt worden nageleefd, zelfs als de symptomen snel verbeteren. Anders kan er een Cefaclor-resistente infectie ontstaan.

Met welke trucs antibiotica de bacteriƫn verlammen en waarom het wonderwapen soms faalt.

Dus Cefaclor wordt gebruikt

Het antibioticum Cefaclor is beperkte stabiliteit in waterige oplossing, en daarom alleen in de vorm van tabletten, capsules, bruistabletten of poeders voor reconstitutie genoemd in de handel wordt gebracht. Droge sappen worden voor inname met een bepaalde hoeveelheid water gevuld, waardoor het eigenlijke Cefaclor-sap (eigenlijk een suspensie, dwz poederdeeltjes in vloeistof) wordt gevormd. Naarmate deze deeltjes in de loop van de tijd zinken en het actieve ingrediƫnt zich ophoopt op de bodem, moet de fles altijd worden gedraaid voordat deze wordt verwijderd (niet geschud zodat er geen schuim wordt gecreƫerd). De doseringsvormen voor een enkele dosis (tabletten, capsules, bruistabletten) zijn in dit opzicht gemakkelijker te hanteren.

Volwassenen en kinderen en adolescenten ouder dan tien jaar nemen doorgaans driemaal daags 500 milligram cefaclor in. Bij ernstige infecties kan de arts de dosis cefaclor verhogen tot 4000 milligram per dag. Jongere kinderen ontvangen lagere doseringen op basis van hun lichaamsgewicht. Voor kinderen jonger dan zes jaar een vloeibare doseringsvorm worden geselecteerd (bruistablet of sap), omdat op die leeftijd er soms problemen met slikken tabletten en capsules.

Wat zijn de bijwerkingen van Cefaclor?

Het werkzame bestanddeel Cefaclor kan tot Ć©Ć©n van komende tien tot honderd patiĆ«nten bijwerkingen zoals stoornissen van het maagdarmkanaal en allergische huidreacties (roodheid, jeuk, zwelling). Aangezien allergische reacties mogelijk ernstig kunnen zijn, moet een arts worden geĆÆnformeerd.

Af en toe (tussen 100-1.000 patiƫnten) tonen Cefaclor bijwerkingen, zoals slaapproblemen, vermoeidheid, verwardheid, duizeligheid, hoge bloeddruk, toevallen, en verhoogde bloedureum niveaus Blutenzym- en.

Waar moet bij het innemen van Cefaclor rekening mee worden gehouden?

De inname van Cefaclor en andere antibiotica (zoals erytromycine, chlooramfenicol en tetracycline) dient te worden vermeden omdat de stoffen kunnen interfereren met elkaar in hun werkingsmechanisme.

Anticoagulantia zoals warfarine en fenprocoumon kunnen worden verhoogd door het gebruik van cefaclor en kunnen leiden tot bloeding.

Als het gebruik van Cefaclor diarree veroorzaakt, kunnen andere geneesmiddelen door het maag-darmkanaal versnellen en mogelijk niet volledig worden opgenomen.Dit is bijvoorbeeld bekend uit de anticonceptiepil, die daarom, omwille van de veiligheid, aanvullend niet-hormonaal moet worden voorkomen tijdens antibioticumtherapie.

Patiƫnten met penicilline-allergie kunnen ook allergisch zijn voor cefalosporines zoals cefaclor (de zogenaamde "kruisallergie").

Hoewel studies nog geen schadelijke effecten hebben aangetoond tijdens de zwangerschap, mag Cefaclor niet door zwangere vrouwen worden gebruikt als er veiliger alternatieven zijn.

In beperkte mate komt Cefaclor in de moedermelk terecht. Dientengevolge kan het medicijn bij de zuigeling interfereren met colon kolonisatie met bacteriƫn. In dringende gevallen moet antibiotische therapie daarom worden gespeend.

Cefaclor kan in verlaagde doses worden gebruikt bij kinderen, ouderen en patiƫnten met een gestoorde nierfunctie.

Dit is de manier waarop u geneesmiddelen krijgt met het werkzame bestanddeel cefaclor

Antibiotica zoals Cefaclor zijn in elke dosering alleen verkrijgbaar na recept van een arts met een recept in de apotheek.

Sinds wanneer is Cefaclor bekend?

De cefalosporines zijn allemaal van een natuurlijke paddenstoel Acremonium chrysogenum (voorheenCephalosporium acremonium) voorkomende stof die in de jaren veertig in Italiƫ werd ontdekt. In die tijd was deze stof erg interessant voor medicijnen omdat het werkt tegen de tyfus van de ziekte, die de toen al bekende penicilline niet kan. Vanwege chemische veranderingen in het laboratorium zijn de afgelopen decennia veel cefalosporinen met verbeterde eigenschappen ontwikkeld. cefaclor werd al goedgekeurd in Europa in de jaren 1970 en maakt ook deel uit van vele generieke geneesmiddelen.


Zo? Deel Met Vrienden: