Dode tand

Als de gaatjes in de tand te diep zijn, is het verval te sterk en is de pati├źnt te onvoorzichtig, zelfs de expert kan niets redden: de tand sterft. Preciezer gezegd, de pulp, de bundel zenuwen en bloedvaten die de tand van binnenuit leveren, worden vernietigd. Zonder deze behandeling, het tandbeen niet overleven, zodat de tand substantie geleidelijk sterft.

Dode tand

Zenuwen en bloedvaten sterven

Als de gaatjes in de tand te diep zijn, is het verval te sterk en is de pati├źnt te onvoorzichtig als het gaat om mondhygi├źne, zelfs een tandarts kan niets redden: de tand sterft. Preciezer gezegd, de pulp, de bundel zenuwen en bloedvaten die de tand van binnenuit leveren, worden vernietigd. Zonder deze behandeling, het tandbeen niet overleven, zodat de tand substantie geleidelijk sterft.

De tand hoeft echter niet meteen te falen. Een dode tand kan zelfs in uitzonderlijke gevallen lang onopgemerkt blijven. Aan de ene kant, omdat het glazuur nog een tijdje stabiel blijft, zelfs zonder bloedtoevoer, en aan de andere kant, omdat een zenuwvrije tand niet noodzakelijkerwijs ongemak veroorzaakt.

Mogelijke tekenen dat een tand is gestorven zijn een donkere verkleuring, breuk van de gebitsstructuur, beetgevoeligheid of, in het ergste geval, pijn en zwelling.

Ontsteking als oorzaak

De oorzaak van de dood van het weefsel is meestal een ontsteking van de pulp (pulpitis). Het komt voor wanneer ziekteverwekkers doordringen door diepe gaten helemaal tot aan de tandzenuwen, meestal als gevolg van tandbederf. Pulpitis kan zeer pijnlijk zijn, maar soms helemaal onopvallend. Zodra de ontsteking de tandzenuwen bereikt, infecteert het de pulp en vernietigt het.

Als een heftige kiespijn na enkele dagen plotseling stopt, is dit geen teken van een spontane genezing, maar het feit dat de tandzenuw is gestorven en de acute pulpitis chronisch is geworden. Daarom: op tijd voor de tandarts!

Zelden wordt de pulp direct beschadigd. Dit gebeurt bijvoorbeeld na ongevallen, wanneer de tand breekt of wordt uitgeschakeld. Dergelijke schade veroorzaakt hevige pijn en is meestal visueel moeilijk over het hoofd te zien.

Gevaarlijke holte

De dode pulp vormt een ideale voedingsbodem voor andere bacteri├źn. Deze komen uit de mondholte en migreren gemakkelijk in de tand, wanneer de cari├źs de weg daar al heeft geplaveid.

Door de bacteri├źn begint het dode weefsel te rotten. Er ontstaat een agressieve ontsteking (gangreen genaamd), die merkbaar is aan hun vieze geur. Omdat de pathogenen zich gemakkelijk door de hele kaak kunnen werken, is gangreen bijzonder gevaarlijk. Als een ontsteking aan de top van de wortel doorbreekt in het omliggende weefsel, ontstaat een abces, de "dikke wang".

Zoek naar tekenen van leven

Om te bepalen of een tand dood is, voert de tandarts een zogenaamde vitaliteitstest uit. In de regel wordt een katoenen bal besproeid met koude spray en vastgehouden aan de tand. In eenvoudige gevallen een korte opname van lucht uit het waterluchtpistool. Als de pati├źnt het koud heeft, is de vitaliteitstest positief, wat betekent dat de tand leeft.

Als deze test negatief is, blijft de tandarts de aangedane tand onderzoeken. Voor tanden met kronen of vullingen kan het testen van vitaliteit onbetrouwbaar zijn en fout-negatieve resultaten opleveren.

Een andere indicatie van een dode tand is de percussietest, waarbij de dode tand pijnlijk reageert op een klop. De oorzaak van de pijn is hier een ontsteking in het kaakbot - de Wurzelspitzenentz├╝ndung, die de Wurzelspitze erwt omsluit. De kaak doet hier pijn, niet de dode tand zelf, in geval van twijfel zorgt een r├Ântgenfoto voor duidelijkheid. Daarop kan chronische wortelontsteking worden herkend door een cirkelvormige verandering aan de top van de wortel.

De gevolgen

Een dode tand moet worden behandeld, anders lopen chronische ontstekingen en tandenverlies risico. Indien mogelijk zal de tandarts proberen de tand te behouden en een wortelkanaalbehandeling uit te voeren waarbij het wortelkanaal wordt schoongemaakt en goed afgesloten met een vulling.

Als de tand niet kan worden opgeslagen omdat deze te broos, te los of permanent geïnfecteerd is, blijft alleen de laatste remedie over: de tand wordt getrokken (extractie). De tandopening kan op verschillende manieren worden gesloten, bijvoorbeeld met een brug, een implantaat of met een verwijderbaar kunstgebit.


Zo? Deel Met Vrienden: