Luieruitslag

Luieruitslag is de uitslag in het luiergebied bij zuigelingen en peuters, evenals ouderen. Lees meer!

Luieruitslag

een luieruitslag is uitslag in het luiergebied. Typisch, baby's en peuters worden beĆÆnvloed. Maar zelfs oudere incontinente mensen kunnen last hebben van luierdermatitis. In veel gevallen wordt de huid bovendien door schimmels aangevallen. Een luieruitslag kan worden voorkomen door eenvoudige methoden. Ook helpt de luieruitslag goed tegen de pijnlijke kont bij baby en peuter. Lees hier alle belangrijke informatie over luierdermatitis.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. L22

Productoverzicht

luieruitslag

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Luierdermatitis: beschrijving

De pijnlijke billen bij baby's, peuters of incontinente patiƫnten worden luieruitslag genoemd. Deze term verwijst over het algemeen naar uitslag in het gebied van de geslachtsdelen en de billen. Soms treffen schimmels of bacteriƫn bovendien de huid. In het vochtige en warme luiergebied kunnen deze kiemen bijzonder goed vermenigvuldigen. Hier koloniseren gistschimmels van het geslacht Candida de huid op ongeveer 75 procent veel vaker dan bacteriƫn. Een schimmelinfectie in het luiergebied wordt door artsen aangeduid als de genito-gluteale candidose.

In sommige gevallen kan luieruitslag aangrenzende huidzones (zoals dijen, rug, onderbuik) verspreiden. Dokters spreken hier over zwerfkuddes. Een rode, pijnlijke kont in de baby komt relatief vaak voor. Ongeveer twee op de drie kinderen te krijgen ten minste een keer in hun leven luier dermatitis (type I), meestal in de eerste kind maanden. Oudere mensen die niet meer kunnen houden controle over hun urine of ontlasting (urine of fecale incontinentie), dragen vaak luiers voor bescherming. Daarom kan luieruitslag (type II) ook in hen voorkomen.

Luierdermatitis: symptomen

Bij luierdermatitis lijkt de aangetaste huid wazig rood te zijn. Dit zogenaamde platte erytheem, in de meeste gevallen, maakt wat velen "pijn" noemen. Nabij luieruitslag kleine puisten (pukkels, puistjes) of huidknobbels kan (papels) optreedt. Soms verspreiden de blaren zich naar de binnenkant van de dijen en de onderrug of het abdominale gebied en worden ze satellietpustules genoemd.

Als schimmels of andere ziekteverwekkers zoals baby's pijn aan po maken, koloniseer dan de symptomen. De aangetaste huid jeukt soms erg sterk en kan ook pijn doen. In tegenstelling tot een eenvoudige luierdermatitis is de huid die wordt aangetast door een schimmel veel roder. Bovendien zijn de randen scherp gedefinieerd en fijn geschubd. In ernstige gevallen (vooral in bacteriƫle bijkomende infectie door stafylokokken of streptokokken) kunnen grotere bellen, kan de huid afpellen en kan weefselschade (erosies, zweren) vormen.

Zelden gaan deze extra infecties gepaard met koorts. Een infectie kan soms huidveranderingen op het bovenlichaam, op het gezicht en op het hoofd veroorzaken. Studies hebben bijvoorbeeld vooral de associatie van bacteriƫle luieruitslag en korstmos (impetigo contagiosa) waargenomen. Omdat de kak baby's lastigvalt, huilen ze vaker en slapen ze slechter.

Luierdermatitis: oorzaken en risicofactoren

De ontwikkeling van luierdermatitis kan verschillende oorzaken hebben. Kortom, de genitale huid is voornamelijk geĆÆrriteerd door herhaald en langdurig ontlasting en urine contact. Onder de water- en luchtdichte luier hoopt het resulterende vocht en de warmte zich op (occlusie). Het vormt een zogenaamde natte kamer. Als gevolg hiervan zwelt de bovenste huidlaag op en verliest deze zijn beschermende functie.

Irriterende factor ammoniak

Dit effect wordt versterkt door ammoniak. Deze chemische verbinding van water en stikstof wordt gevormd door de splitsing (door het enzym urease) van het ureum in de urine. Ammoniak irriteert de huid van het luiergebied. Het verhoogt ook de pH van de huid enigszins. Op deze manier verliest de huid zijn zuurmantel. Dit voorkomt normaal gesproken de groei van sommige pathogene kiemen.

Infectie met schimmels of bacteriƫn

In een vochtige en warme luieromgeving en door een verstoorde beschermende functie van de huidpathogenen (met name de gistzwam Candida albicans) kan het zich nu gemakkelijk vermenigvuldigen en doordringen in de huid. Daar activeren ze ontstekingsreacties en de huid lijkt erg rood. Pasgeborenen worden vooral getroffen door luierdermatitis in de eerste drie maanden, omdat hun immuunsysteem nog niet volwassen is.

Verpakken en verzorgen van risicofactoren

Bovendien zijn er vele andere risicofactoren die kunnen leiden tot of leiden tot luierdermatitis. Strakke luiers kunnen over de huid wrijven, het irriteren en beschadigen.In enkele gevallen verdragen patiƫnten bepaalde materialen van de luier niet. Dergelijke allergische reacties worden contactdermatitis genoemd. Ook kunnen geurstoffen of bewaarmiddelen van sommige huidverzorgingsproducten of wasmiddelen allergische reacties veroorzaken bij kinderen en volwassenen, waardoor er luierdermatitis ontstaat.

Slechte hygiƫne

Slechte hygiĆ«ne draagt ā€‹ā€‹aanzienlijk bij aan de pijnlijke kont van baby's. Zuigelingen en degenen die een beschermende broek dragen, die zelden worden ingepakt of niet grondig worden gewassen of gedroogd, lopen een verhoogd risico op luieruitslag.

Risicofactoren onderliggende ziekten

Heeft een baby pijnlijke billen huid is altijd synoniem voor darm- of diarreeziekten om na te denken. Frequente en vloeiende stoelgang verhoogt huidirritatie. Bovendien verhoogt een darmschimmelaandoening (intestinale candidose) het risico op luieruitslag door schimmels. De huid hoeft niet te worden beschadigd. Maar de natte kamer in de luier is voldoende voor de voortplanting en kolonisatie van de genitale en anale huid.

Een bijkomende infectie van de huid met ziekteverwekkende pathogenen wordt ook begunstigd door verschillende onderliggende ziekten. Deze omvatten huidziekten zoals atopische dermatitis (atopisch eczeem), psoriasis, seborrhoische dermatitis van de baby of in het algemeen een droge huid. Maar zelfs een verzwakt afweersysteem verhoogt het risico op luierdermatitis.

Studies hebben ook aangetoond dat een gebrek aan biotine (vitamine B7, vooral in eieren, melk, sojaproducten en noten) de ontwikkeling van luierdermatitis bevordert. Hetzelfde geldt voor het vitale spoorelement zink. Insliktestoornissen zoals congenitale acrodermatitis enteropathica, evenals enkelzijdige diƫten veroorzaken meestal zinkdeficiƫntie, waardoor het risico op luierdermatitis toeneemt.

Luierdermatitis: diagnose en onderzoek

De diagnose van luierdermatitis wordt gesteld door de kinderarts of een specialist in huidaandoeningen, de dermatoloog. Het is bijna exclusief genoeg voor hem om de huid van de aangedane persoon grondig te onderzoeken. Klassieke tekenen (roodheid, puisten, bolvorming, roos) en voorkomen in het typische huidgebied (genitaal, billen, rug, onderbuik, dijen) zijn meestal voldoende om luierdermatitis te detecteren.

Exact huidonderzoek is ook belangrijk om luieruitslag te onderscheiden van andere ziekten. Atopisch eczeem (atopische dermatitis, cradle cap), bijvoorbeeld, komt slechts in enkele gevallen voor in het luiergebied. Integendeel, de treurige, verkruimelde huidlaesies verschijnen vooral op het hoofd en op de romp van het lichaam. De pediatrische psoriasis treft ook verschillende delen van de huid en is te herkennen aan roodachtige, schilferende huidverharding (plaques).

Tijdens lichamelijk onderzoek let de arts daarom ook op andere tekenen van ziekte buiten het luiergebied. De gist Candida albicans, bijvoorbeeld, valt vaak de mond en de darmen aan. Om de exacte ziekteverwekker te bepalen, maakt de arts een uitstrijkje van de aangetaste huid. Deze maatregel is vooral nodig bij ernstige gevallen (door bacteriƫn) of als de voorgeschreven luierdermatitisbehandeling is mislukt.

Als er een vermoeden van allergie bestaat, voert de arts verdere tests uit. Dit omvat vooral de patch-test. Mogelijke activerende stoffen van de luieruitslag worden met bepaalde testpleisters aan een gezond huidgebied vastgelijmd. Binnen 48 uur ontwikkelt zich de typische uitslag in geval van intolerantie. De arts kan bloed nemen (bijvoorbeeld om het ontstekingsniveau of het zinkniveau te bepalen). In geval van ernstige diarree helpen ontlastingmonsters meestal om de oorzaak te achterhalen.

Luierdermatitis: behandeling

Nadat mogelijke onderliggende ziekten zijn uitgesloten, zijn er verschillende maatregelen om zere billen bij baby's te genezen. Er zijn een aantal maatregelen die zowel luieruitslag voorkomen als de huiduitslag behandelen.

Laat lucht de bodem van de baby pijn doen!

Het constante contact met een natte luier begunstigt de ontwikkeling van luierdermatitis. Laat uw kind daarom een ā€‹ā€‹tijdje zonder luier op de commode liggen of naakt rondlopen in het appartement. Bestaande luieruitslag genezen ook snel onder frisse lucht. Hetzelfde geldt voor de luierdermatitis bij ouderen. Het is bijvoorbeeld gebruikelijk op intensive care-afdelingen om de patiĆ«nt continu te verlaten zonder een beschermende broek.

Verander luiers regelmatig!

Het wordt aanbevolen om niet alleen de luiers meerdere keren per dag te controleren, maar ook om de drie tot vier uur te vervangen (onmiddellijke verandering wanneer de urine en de ontlasting leeg zijn). Zodat de luier niet te veel wrijft, moet hij los worden gemaakt. Hierdoor kan minder warmte accumuleren. Naast een regelmatige luierwissel, is de keuze van de luier cruciaal. De luiers moeten doorlatend zijn voor lucht en zeer absorberend (mogelijk met een gelpad). Bij luierdermatitis hebben wegwerpluiers de voorkeur boven katoenen luiers omdat ze beter vocht kunnen afvoeren. Was alle gebruikte textiel na gebruik op minimaal 60 graden Celsius (kooklinnen).

Reinig en droog het luiergebied grondig, maar niet overdreven!

Gebruik alleen warm, helder water om te reinigen. U dient af te zien van het gebruik van zeep of speciale verzorgingsproducten, omdat deze de huid onnodig irriteren en allergieĆ«n kunnen veroorzaken. Gedroogde vuil- of zalfresten kunnen goed worden verwijderd met een met olie bevochtigde doek (bijv. Olijfolie of amandelolie) of zogenaamde syndets (synthetische reinigingsmiddelen). Dep tot slot het luiergebied grondig droog. Om de geĆÆrriteerde huid van luierdermatitis niet te beschadigen met ruwe doeken, bevelen veel deskundigen aan dat de huid op een laag vuurniveau wordt drooggeblazen. U moet bijzondere aandacht besteden aan huidplooien, waar de vochtige en warme omgeving zich gemakkelijk kan vormen.

Vraag onlangs aangepaste zorgmaatregelen!

Dikwijls treedt luierdermatitis op wanneer het luiermerk is veranderd of nieuwe verzorgingsproducten zijn gebruikt. Vraag jezelf altijd af of je recent iets hebt gewijzigd. Als u bepaalde luieruitslagzalven zonder succes al hebt getest, stop dan met het gebruik ervan en raadpleeg een arts. Let ook op mogelijke nieuwe eetgewoonten. Diƫten, pittig voedsel of bepaalde darmziekten kunnen luierdermatitis veroorzaken of verhogen.

Raadpleeg uw arts!

Als u uitslag opmerkt bij uw kind of familielid, dient u uw kinderarts of dermatoloog te raadplegen. Dit kan mogelijke onderliggende ziekten uitsluiten en geeft nuttige tips voor de behandeling van luieruitslag. Aarzel niet om hem rechtstreeks om speciale behandelingsopties te vragen. Volgens sommige verloskundigen zou helende wol bijvoorbeeld wonden genezen bij baby's en baby's. Deze van schapen afgeleide wol wordt in de luier geplaatst en is bedoeld om ontstekingen via de aanwezige natuurlijke wolwas te remmen en om ventilatie en vloeistofabsorptie te verschaffen. Naast advies over speciale pasta's en wondbeschermingscrĆØmes, zal uw arts extra medicatie voorschrijven in geval van een bijkomende infectie.

Gebruik alleen zalven of pasta's die zijn voorgeschreven of aanbevolen door uw arts!

Bij luieruitslag zijn bijzonder zachte, zinkbevattende pasta's op waterbasis geschikt. Bij sterk hevige huiduitslag kunnen eerder zachte pasta's worden gedroogd en gedesinfecteerd. Voor ernstige huidbeschadiging kunnen cortisoncrĆØmes ook nuttig zijn. Deze mogen alleen door de arts worden gebruikt en slechts voor een korte tijd.

Als de arts een kolonisatie van luieruitslag met gisten of bacteriƫn detecteert, schrijft hij geneesmiddelen voor die specifiek tegen deze ziektekiemen werken. Schimmelinfecties zijn zogenaamde antischimmelmiddelen (bijv. Miconazol, nystatine). Het is voldoende om de voorgeschreven pasta's meerdere malen per dag dun op het aangetaste huidgebied aan te brengen. Als de schimmel echter ook elders voorkomt, bijvoorbeeld in de mond of de darm, moet de antischimmelbehandeling worden uitgebreid (mondspoelingen, tabletten). Bij een bacteriƫle infectie zijn antibiotica de drugs van keuze.

Een Amerikaanse expertgroep uit Californiƫ heeft in een wetenschappelijk artikel de aanbevelingen voor luieruitslagbehandeling met de letters ABCDE samengevat:

  • Een = lucht (lucht) Ć  luiervrije tijden
  • B = barriĆØre De natuurlijke huidbarriĆØre moet worden beschermd of onderhouden door middel van geschikte pasta's.
  • C = schoon Ć  de zorgvuldige en zorgvuldige reiniging is een belangrijk onderdeel van luierdermatitis.
  • D = luiers (luiers) Ć  de juiste luierkeuze helpt tegen luierdermatitis.
  • e = opleiding Ć  Een arts of een deskundige (bijv. verloskundige) moet worden geraadpleegd om te informeren over luierdermatitis en om nuttige behandeltips te geven.

Luieruitslag: ziekteverloop en prognose

Windluieruitslag geneest meestal zonder gevolgen binnen een korte tijd. Het is belangrijk om preventieve maatregelen te nemen, risicofactoren te voorkomen en mogelijke infecties zorgvuldig te behandelen. Een mogelijke consequentie is de zogenaamde granuloma gluteal infantum. Het kan worden veroorzaakt door overmatige behandeling met cortison-bevattende luieruitslag-zalven en vertoont door ruwe, blauwachtig rode en pijnlijke knobbeltjes langs een huidlijn in het genitale gebied. Ze ontwikkelen zich vaak met luierdermatitis, maar kunnen ook zichtbare littekens achterlaten.

Soms zijn er verschillende terugvallen van de luieruitslag. Vooral dan is het raadzaam om een ā€‹ā€‹kinderarts of dermatoloog te raadplegen en het kind te laten onderzoeken op mogelijke onderliggende aandoeningen (immuundeficiĆ«ntie, allergieĆ«n, enz.). Windluieruitslag kan zich ook verspreiden naar andere delen van het lichaam. Dit kan in sommige gevallen wijzen op een infectie van het hele lichaam. Nogmaals, een arts moet zo snel mogelijk worden geraadpleegd. Dus, met tijdige behandeling ernstige complicaties van een besmet luieruitslag vermeden worden.


Zo? Deel Met Vrienden: