Dilatatieve cardiomyopathie

Bij gedilateerde cardiomyopathie verslechtert de pompfunctie van de linker hartkamer steeds meer. Lees er alles over!
Dilatatieve cardiomyopathie

de verwijde cardiomyopathie is een speciale vorm van hartspierziekte. Dit vergroot vooral het linkerventrikel. BeĆÆnvloed lijden aan hartritmestoornissen en de symptomen van hartfalen. De oorzaken zijn genetische veranderingen en verschillende omgevingsfactoren. De ziekte is meestal niet genezen, maar u kunt de symptomen verlichten. Lees hier alles over gedilateerde cardiomyopathie!

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. I43I42

Productoverzicht

Dilatatieve cardiomyopathie

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Dilatatieve cardiomyopathie: beschrijving

Dilated cardiomyopathie (DCM) is een ernstige aandoening waarbij de linker ventrikelspier zijn structuur verandert. Het werkt niet meer goed, en dus pompt het hart minder bloed in het systeem tijdens de systole. Bovendien kan de hartspier gewoonlijk niet goed ontspannen, zodat de fase waarin de hartkamers zich vullen met bloed (diastole) en uitzet, ook wordt verstoord.

Deze vorm van cardiomyopathie kreeg zijn naam omdat de linker ventrikel in de ziekte sterk verwijdde en zich dus uitbreidde. Als de ziekte voortschrijdt, kunnen ook de rechterkamer en de boezems worden beĆÆnvloed. De hartwanden kunnen dunner worden naarmate ze uitzetten.

Wie is een verwijde cardiomyopathie?

Gedilateerde cardiomyopathie is een van de meest voorkomende vormen van hartspierziekte. In Duitsland wordt het jaarlijks bij ongeveer 6 van de 100.000 mensen gedetecteerd. Maar omdat er ook cursussen zijn waarbij de getroffenen geen symptomen opmerken, schat men de werkelijke morbiditeit aanzienlijk hoger. De meeste patiƫnten worden gediagnosticeerd in de leeftijd tussen 20 en 40, waarbij mannen twee tot drie keer vaker worden getroffen dan mannen.

Dilatatieve cardiomyopathie: symptomen

Patiƫnten met DCM hebben vaak de typische symptomen van hartfalen (hartfalen). Aan de ene kant slaagt het hart er vanwege zijn beperkte prestaties niet in om het lichaam van voldoende bloed en dus zuurstof te voorzien - artsen spreken van een voorwaartse mislukking.

Bovendien wordt een hartfalen meestal geassocieerd met een achterwaartse fout. Dat wil zeggen, het accumuleert het bloed in die bloedvaten die naar het hart leiden. Zolang alleen het linkerhart wordt aangetast (linker ventrikelfalen) ontstaat een dergelijke congestie vooral in de longen. Als de rechter hartkamer ook verzwakt is, bouwt het bloed zich op in de veneuze bloedvaten die uit het hele lichaam komen.

Gedilateerde cardiomyopathie wordt voor het eerst merkbaar met de symptomen van progressieve linkerventrikelfalen. Patiƫnten hebben last van:

  • Vermoeidheid en verminderde prestaties. De patiĆ«nten klagen vaak over een algemeen gevoel van zwakte.
  • Kortademigheid tijdens inspanning (inspannende kortademigheid). Als de cardiomyopathie al zeer geavanceerd is, kan ademhalingsproblemen ook in rust optreden (Ruhedyspnoe).
  • Pulmonale congestie (longoedeem), die de ademnood kan verhogen. U kunt een longoedeem opmerken als gevolg van ratelend geluid tijdens het ademen.
  • een beklemming op de borst (angina pectoris). Dit gevoel lijkt ook vooral tijdens lichamelijke inspanning.

In de loop van de ziekte beĆÆnvloedt gedilateerde cardiomyopathie vaak ook de rechter hartkamer. In dergelijke gevallen spreken artsen van een globale insufficiĆ«ntie. Naast de symptomen van linkerventrikelfalen, klagen patiĆ«nten vervolgens over vochtretentie (oedeem), vooral in de benen. Bovendien springen de halsaders vaak uit omdat het ook bloed van het hoofd en de nek ondersteunt, dat niet voldoende uit het hart in de bloedsomloop kan worden gepompt.

Naarmate de structuur van de hartspier verandert in een DCM, is de elektrische stimulatie en transmissie van het hart verstoord. Daarom wordt de ziekte vaak geassocieerd met hartritmestoornissen. De getroffenen voelen dit soms als hartstotter (hartkloppingen). Naarmate de ziekte vordert, kunnen aritmieƫn gevaarlijker worden, waardoor de bloedsomloop instort of, in het ergste geval, zelfs een plotselinge hartdood.

Als gevolg van een verminderde bloedtoevoer in de boezems en ventrikels, hebben zich meer bloedstolsels gevormd in gedilateerde cardiomyopathie dan bij gezonde mensen. Als zo'n stolsel oplost, kan het de bloedvaten met de bloedstroom binnendringen en sluiten. Dit kan leiden tot ernstige complicaties zoals een longinfarct of beroerte.

Dilatatieve cardiomyopathie: oorzaken en risicofactoren

Gedilateerde cardiomyopathie kan primair of secundair zijn.In de eerste plaats komt het rechtstreeks in de hartspier voor en is het daartoe beperkt. In secundaire vormen zijn andere ziekten of externe invloeden de trigger van de DCM. Hart of andere organen worden dan alleen beschadigd als gevolg van deze factoren.

Primaire gedilateerde cardiomyopathie is in sommige gevallen genetisch geconditioneerd. Bij ongeveer een kwart van de ziekten zijn andere familieleden getroffen. Vaak zijn de triggers een primaire DCM, maar ook onbekend (idiopathisch).

Gedilateerde cardiomyopathie is een vorm van hartspierziekte die relatief secundair is. De triggers omvatten bijvoorbeeld:

  • langdurig, overmatig alcoholgebruik en drugsgebruik (zoals cocaĆÆne). Alcoholmisbruik is een van de belangrijkste risicofactoren voor gedilateerde cardiomyopathie.
  • een myocarditis veroorzaakt door virussen of bacteriĆ«n (voorbeelden: de ziekte van Chagas, de ziekte van Lyme).
  • Hartklepafwijkingen
  • Auto-immuunziekten, b.v. Systemische lupus erythematosus (SLE).
  • Hormonale aandoeningen (met name de groei en schildklierhormonen)
  • Medicijnen: Bepaalde geneesmiddelen tegen kanker (cytostatica) kunnen een zeldzame bijwerking van een verwijde hartspierziekte veroorzaken.
  • ondervoeding
  • Radiotherapie in de thorax
  • aangeboren aandoeningen waarbij sprake is van spiereiwitsynthese, b.v. SpierdystrofieĆ«n.
  • Milieutoxines: vooral accumuleren zware metalen zoals lood of kwik in de hartspier en interfereren met het celmetabolisme.
  • chronisch maar hoge druk
  • een coronaire hartziekte (CHD). Bij de betrokkenen krijgt de hartspier permanent te weinig zuurstof en verandert daarom de structuur (ischemische cardiomyopathie). Schuldgevoel is een vernauwing van de kransslagaders.
  • In zeer zeldzame gevallen vindt gedilateerde cardiomyopathie plaats tijdens de zwangerschap. De verbindingen zijn hier nog onduidelijk.

Volgens meer recente definities behoren alleen hartspierziekten tot de cardiomyopathieƫn, die geen direct gevolg zijn van andere hart- en vaatziekten. Dienovereenkomstig dient ischemische cardiomyopathie niet te worden beschouwd als gedilateerde cardiomyopathie. In sommige schoolboeken worden ze echter nog steeds als een secundaire DCM beschouwd.

Dilatatieve cardiomyopathie: onderzoeken en diagnose

Eerst onderzoekt de arts de patiĆ«nt over zijn medische geschiedenis (anamnese). Hij is vooral geĆÆnteresseerd in de symptomen van de patiĆ«nt, wanneer deze zich voordoen en hoe lang ze al bestaan. Van belang is ook of de patiĆ«nt veel alcohol, andere medicijnen drinkt of al andere ziektes heeft.

Het gesprek wordt gevolgd door een lichamelijk onderzoek. Enkele tekenen van hartfalen, kan de arts al zien met het blote oog. Bijvoorbeeld, de huid van de getroffenen lijkt vaak blauwachtig (cyanose) vanwege het chronische gebrek aan zuurstof. Longoedeem kan een ratelend geluid zijn bij het luisteren naar de longen.

Veel hartspieraandoeningen vertonen vergelijkbare symptomen. Om precies te bepalen welk type cardiomyopathie aanwezig is, heeft dit een speciale diagnostiek en de ondersteuning van medische hulpmiddelen nodig. De belangrijkste onderzoeken zijn:

  • Hartultrasound (echocardiografie). In het geval van de DCM is vooral de verlengde linkerventrikel merkbaar. De hartwanden kunnen dunner zijn dan normaal.
  • Elektrocardiogram (ECG). Veel DCM-patiĆ«nten hebben een speciale elektrische hartactiviteitsstoornis, ECG genaamd, die het linker bundeltakblok wordt genoemd.
  • Rƶntgenfoto van de ribbenkast. Vanwege de vergrote linkerventrikel lijkt het hart vergroot op rƶntgenfoto's (cardiomegalie). Zelfs een longcongestie kan zo worden gezien.
  • Hartkatheterisatie. In het kader van deze diagnostische methode kan men de coronaire bloedvaten (coronaire angiografie) onderzoeken en weefselmonsters nemen van de hartspier (myocardiale biopsie). Het daaropvolgende onderzoek van het weefsel onder de microscoop maakt een nauwkeurige diagnose mogelijk.

Er zijn ook bepaalde bloedspiegels die verhoogd kunnen zijn in verband met een DCM. Deze bevindingen zijn niet specifiek, maar komen voor bij vele hart- en andere ziekten. Hoge niveaus van BNP wijzen bijvoorbeeld in het algemeen op hartinsufficiƫntie.

Dilatatieve cardiomyopathie: behandeling

Indien mogelijk probeert men de oorzaak van gedilateerde cardiomyopathie te behandelen. Virussen worden bijvoorbeeld bestreden als ze de oorzaak zijn van hartontsteking of mogelijke hormonale onevenwichtigheden worden gecompenseerd. Als alcohol of drugs verantwoordelijk zijn voor een DCM, moet de patiƫnt deze schadelijke stoffen vermijden.

Als de oorzaak niet bekend en / of niet behandeld is, is alleen symptomatische behandeling van de DCM mogelijk. Prioriteit is dan om de symptomen van hartfalen te verlichten en hun voortgang zo veel mogelijk te vertragen. Er zijn verschillende geneesmiddelengroepen beschikbaar, zoals bĆØtablokkers, ACE-remmers en diuretica. Bloedverdunnende medicijnen zijn ontworpen om bloedstolsels te voorkomen.

Kortom, patiƫnten met gedilateerde cardiomyopathie moeten voor zichzelf zorgen, om het zwakke hart niet te overweldigen.

In een geavanceerde DCM is het vaak verstandig om de patiƫnt met een pacemaker te gebruiken (ICD-implantatie). Dit kan voorkomen dat massale hartritmestoornissen plotselinge hartdood veroorzaken. Als het hart ernstig is beschadigd en er geen andere manier is om de patiƫnt te helpen, is de laatste behandelingsoptie een harttransplantatie.

Lees meer over de onderzoeken

  • hartkatheterisatie

Dilatatieve cardiomyopathie: ziekteverloop en prognose

De ziekteprognose is ongunstig voor gedilateerde cardiomyopathie. De levensverwachting en de progressie van de ziekte zijn afhankelijk van de mate van hartfalen. Met de juiste medicatie kun je het hart ondersteunen, maar niet de voortgang van de ziekte stoppen of zelfs ongedaan maken. Een DCM beperkt het dagelijks leven van de getroffenen meer en meer.

Binnen de eerste tien jaar na de diagnose sterft 85 tot 90 procent van de patiƫnten aan DCM. Vaak zijn de gevolgen van hartfalen of plotselinge hartdood de oorzaak.

PatiĆ«nten zelf kunnen het verloop van de ziekte nauwelijks beĆÆnvloeden. Maar wie zich onthoudt van drugs en alcohol drinkt met mate, vermijdt ten minste twee risicofactoren voor Ć©Ć©n gedilateerde cardiomyopathie.

Lees meer over de therapieƫn

  • ICD implantatie
  • reanimatie
  • transplantatie


Zo? Deel Met Vrienden: