Dissociatieve stoornis

Een dissociatieve stoornis is een reactie op onverdraaglijke ervaringen. Betrokkenen splitsten herinneringen of persoonlijkheidsaandelen af. Lees meer!
Dissociatieve stoornis

Dissociatieve stoornis is een verzamelnaam voor een aantal psychische aandoeningen. De getroffenen heersen over zeer stressvolle ervaringen met het elimineren van herinneringen of zelfs hele persoonlijkheidsonderdelen. Op deze manier kun je ondraaglijke ervaringen verbergen. Dissociatieve stoornissen omvatten dissociatieve amnesie en meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Lees hier hoe u een dissociatieve stoornis kunt herkennen, hoe deze zich ontwikkelt en hoe u deze moet behandelen.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. F44

Marian Grosser, arts

Voor dissociatieve stoornissen variƫren de symptomen van geheugenverlies tot aanvallen. Hierachter zijn echter geen fysieke oorzaken, maar vooral traumatische ervaringen.

Productoverzicht

Dissociatieve stoornis

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Dissociatieve stoornis: beschrijving

Een dissociatieve stoornis is een complex psychologisch fenomeen. Als reactie op een ondraaglijke ervaring verbergen betrokkenen herinneringen aan hun eigen identiteit.

Gezonde mensen voelen hun 'ik' als een eenheid van gedachten, acties en gevoelens. In een dissociatieve stoornis breekt dit stabiele beeld de eigen identiteit uit. Vandaar de term dissociatie (Latijn voor scheiding, verval).

Een dergelijke bewustzijnsverdeling gaat meestal gepaard met een traumatische ervaring of ernstige conflicten. De dissociatieve stoornis komt vaak gelijktijdig met andere psychische stoornissen, zoals depressie, schizofrenie en borderline persoonlijkheidsstoornis.

Dissociatieve stoornis: vormen van stoornis

Dissociƫrende amnesie:

Dit is een gedeeltelijk of volledig geheugenverlies in verband met stressvolle gebeurtenissen of problemen. In zeer zeldzame gevallen gaat de herinnering aan het hele leven verloren.

Meestal treedt geheugenverlies op in verband met een traumatische gebeurtenis. Het geheugenverlies beĆÆnvloedt meestal alleen bepaalde scĆØnes van de stressvolle ervaring of de tijd erna. Een dergelijke dissociatieve stoornis kan bijvoorbeeld optreden na een auto-ongeluk. De persoon kan het ongeval niet of slechts gedeeltelijk herinneren. Ze heeft echter geen hersenschade opgelopen die het geheugenverlies zou kunnen verklaren. Het geheugenverlies is meestal net zo snel als het zich heeft voorgedaan. Terugvallen zijn zeldzaam.

Geschat wordt dat het risico van dissociatieve amnesie tijdens het leven zeven procent is.

Dissociatieve Fuga:

Veroorzaakt door een stressvolle gebeurtenis de persoon zijn huis of zijn werkplek plotseling verlaat en krijgt een nieuwe identiteit (Fugue = escape). Hij kan zijn vorige leven (geheugenverlies) niet herinneren. Later keert terug naar zijn oude leven, heeft hij meestal geen herinneringen aan zijn vertrek en de intermezzo in een andere identiteit.

Het risico voor deze dissociatieve stoornis tijdens het leven is slechts 0,2 procent, schatten experts.

Dissociatieve stupor:

De getroffenen bewegen nauwelijks of niet meer, spreken niet of reageren niet op licht, geluid of aanraking. In deze situatie is het niet mogelijk om contact met hen op te nemen. De persoon is echter niet bewusteloos omdat de spieren niet ontspannen en de ogen bewegen. De symptomen van dissociatieve verdoving zijn niet het gevolg van organische problemen, maar een mentale belasting.

Dissociatieve stupor komt zelden voor. Experts geloven dat dit dissociatieve stoornis optreedt in de loop van het leven op 0,05 tot 0,2 procent van de bevolking.

Dissociatieve aandoeningen van beweging en sensatie:

In tegenstelling tot de andere dissociatieve stoornissen treedt hier geen geheugenverlies (amnesie) op. Het is veel te motorische of zintuiglijke tekorten die geen organische oorzaak hebben: Door dissociatieve motorische stoornis lijden niet meer vrij kunnen zijn, bijvoorbeeld, hebben de coƶrdinatie problemen of uit te voeren in bepaalde gebieden geen willekeurige bewegingen, bijvoorbeeld als deze noodzakelijk zijn voor het spreken zijn.

Sommige patiƫnten ervaren dissociatieve aanvallen die vergelijkbaar zijn met epileptische aanvallen. Een dissociatieve aanval gaat echter hand in hand zonder verlies van bewustzijn. In dissociatieve gevoeligheid en gevoelsstoornissen ofwel de normale huid gevoel verloren gaat in bepaalde delen van het lichaam of het hele lichaam. Of de getroffen personen kunnen slechts gedeeltelijk zien of zelfs niet meer zien, ruiken of horen.

De frequentie van dissociatieve aandoeningen van beweging en sensaties wordt geschat op ongeveer 0,3 procent. Vrouwen zijn meer getroffen dan mannen.

Dissociatieve identiteitsstoornis (Multiple Personality Disorder):

Dissociatieve identiteitsstoornis is de meest ernstige vorm van dissociatieve stoornis. De persoonlijkheid is verdeeld in verschillende delen, met individueel geheugen, voorkeuren en gedragspatronen. Lees hier meer over dissociatieve identiteitsstoornis.

Dissociatieve stoornis: symptomen

Een dissociatieve stoornis varieert sterk van patiƫnt tot patiƫnt. Sommige missen gewoon de herinnering aan een bepaalde ervaring en zijn zich misschien niet eens bewust dat ze een geheugenverval hebben. Anderen lijden aan een volledig geheugenverlies dat de herinnering aan hun hele leven wist. In het geval van dissociatieve identiteitsstoornis zet de ego in verschillende persoonlijkheden die het leven van zijn eigen splits leiden.

Andere patiƫnten lijden aan sterke fysieke symptomen, zoals verlamming. Maar zelfs met dezelfde persoon kunnen de symptomen van het ene op het andere moment veranderen. Een verandering van symptomen is kenmerkend voor een dissociatieve stoornis.

Hoewel de symptomen van verschillende dissociatieve stoornissen van het geheugen verlies voor lichamelijke kwalen zijn zeer verschillend, ze hebben twee kenmerken gemeen.

Volgens de internationale classificatie van psychische stoornissen (ICD-10) is dissociatieve stoornissen hebben geen lichamelijke ziekte die de symptomen kunnen verklaren en er is een overtuigende temporele relatie tussen de symptomen van een dissociatieve stoornis en stressvolle gebeurtenissen of problemen.

Als een dissociatie de beweging beĆÆnvloedt, lijken de symptomen sterk op die van neurologische aandoeningen. Het is daarom niet eenvoudig om te zien of het een dissociatieve stoornis of een andere ziekte is. De getroffenen kunnen lijden aan verlamming over het hele lichaam. Sommigen kunnen niet meer staan ā€‹ā€‹of lopen. Het verlies van stem kan ook duiden op een dissociatieve stoornis. In veel gevallen verdwijnen de symptomen echter snel. Afhankelijk van de vorm van de dag zijn de symptomen vaak variabel. Stressvolle situaties kunnen de dissociatieve stoornis verergeren.

Een dissociatieve stoornis kan zich ook manifesteren door zelfbeschadigend gedrag. Sommige patiƫnten kunnen bijvoorbeeld snijwonden of brandwonden snijden om terug te keren van de dissociatieve toestand naar de realiteit.

Dissociatieve stoornis: oorzaken en risicofactoren

Een dissociatieve stoornis treedt meestal op in verband met traumatische levenservaringen. Sterke stresssituaties, zoals ongelukken, natuurrampen of misbruiken, overweldigen de psyche. De symptomen van dissociatieve stoornissen zijn een stressreactie op deze buitensporige vraag.

Maar niet iedereen reageert op stresssituaties met een dissociatie. Individuele persoonlijkheid en omgevingsinvloeden hebben een invloed op de ontwikkeling van dissociatieve stoornissen. Onder andere beĆÆnvloedt de band tussen de ouder en het kind hoe veerkrachtig kinderen zijn te benadrukken. Kinderen die thuis de nodige veiligheid en zekerheid missen, zijn meer vatbaar voor dissociatieve stoornissen.

De effecten van negatieve ervaringen zijn ook duidelijk op het biologische niveau. Zware stress kan structuren in de hersenen veranderen. Te veel van het stresshormoon cortisol schade, zoals de hippocampus, die is grotendeels verantwoordelijk voor ons geheugen. Onderzoekers veronderstellen dat de neiging tot dissociatie ook aangeboren is. De rol van de genen kon tot nu toe echter niet worden opgehelderd.

Dissociatieve stoornis: oorzaken van verschillende vormen

Als de oorzaak van geheugenverlies en de fuga de dissociatie wordt overwogen. Stressvolle of traumatische gebeurtenissen kunnen worden opgeslagen op deze manier, zodat ze niet langer toegankelijk voor de betrokkene. Experts geloven dat dit een beschermend mechanisme is. Als de psyche een situatie niet aankan, want het is te bedreigend, het verlicht zichzelf door splitsing.

De exacte oorzaken van Stupors, waarin patiƫnten niet reageren op de buitenwereld, zijn nog onvoldoende onderzocht. Sommige deskundigen vergelijken de symptomen van dissociatieve stupor met de dode reflex bij dieren. Een dreigende situatie zorgt ervoor dat de persoon helemaal stil blijft staan. De deadleg-reflex is een overlevingsstrategie die sommige dieren gebruiken als ze geen uitweg hebben.

Als de oorzaak van Meervoudige persoonlijkheidsstoornis Vooral zijn er ernstige ervaringen met misbruik in de kindertijd. De splitsing in verschillende persoonlijkheden is een bescherming tegen ondraaglijke ervaringen.

de dissociatieve Aandoeningen van beweging en sensatie worden ook wel conversiestoornissen genoemd. Psychologen spreken van bekering wanneer mentale toestanden zichtbaar worden door lichamelijke klachten.Reeds de psychoanalyticus Sigmund Freud merkte op dat de mensen onderdrukken ondraaglijke mentale stress van bewustzijn en dit conflict toont dan als een fysieke symptoom. De omzettingsstoornissen zijn moeilijk te onderscheiden van lichamelijke ziekten. Daarom schakelen veel patiƫnten van arts naar arts, in de hoop een lichamelijke verklaring voor de symptomen te vinden.

Er is echter ook de veronderstelling dat conversiesymptomen min of meer opzettelijk door de betrokkenen worden gebruikt om problemen te voorkomen. De fysieke symptomen verlichten de persoon in een situatie die anders onoplosbaar lijkt voor de persoon in kwestie. Experts spreken in dit geval van primaire ziektewinst. Vanwege de fysieke beperking hebben getroffenen ook zorg nodig en krijgen ze vaak meer genegenheid dan voorheen. Dit positieve aspect van stoornissen kan de dissociatieve stoornis ondersteunen omdat het de patiƫnten ten goede komt.

Dissociatieve stoornis: risicofactoren

De gevoeligheid voor een dissociatieve stoornis neemt toe als het lichaam niet voldoende wordt gevoed. Een dissociatieve stoornis kan worden veroorzaakt door een gebrek aan slaap, gebrek aan alcohol of gebrek aan lichaamsbeweging.

Dissociatieve stoornis: onderzoeken en diagnose

Belangrijk voor de diagnose van een dissociatieve stoornis zijn de symptomen en symptomen die de aangedane persoon zichzelf meldt. Sommige patiƫnten lijden bijvoorbeeld vaak aan geheugenverlies of bevinden zich vaak op plaatsen zonder te weten hoe ze daar zijn gekomen.

Ook persoonlijke achtergrond vragen te helpen bij de dokter / therapeut, dissociatieve stoornis te diagnosticeren (bijvoorbeeld vragen over de huidige situatie in het leven, voor de familie achtergrond, eventuele psychische problemen in de familie). Informatie van derden is ook nuttig (bijvoorbeeld eerdere medische bevindingen voor minderjarigen: rapporten van ouders en leerkrachten).

Daarnaast is er een therapeut of arts monitoren in overleg met de patiƫnt op mogelijke tekenen van een dissociatieve stoornis. Frequente geheugenlacunes die een patiƫnt tijdens bezoeken aan de therapeut vertoont, kunnen bijvoorbeeld duiden op een dissociatieve stoornis.

Een dissociatieve stoornis kan alleen worden gediagnosticeerd als organische oorzaken zijn uitgesloten. Omdat de symptomen ook kunnen worden veroorzaakt door epilepsie, migraine, tumoren in de hersenen of andere ziekten. De arts onderzoekt bijvoorbeeld de visuele, reuk- en smaakzenuwen, evenals de bewegingen en reflexen. In sommige gevallen wordt bovendien een afbeelding van de hersenen gemaakt met behulp van computertomografie (CT). Voor minderjarigen, zoekt de arts ook naar mogelijke tekenen van misbruik of misbruik.

De therapeut baseert zijn of haar diagnose op speciale vragenlijsten of op richtlijnen voor interviews ("diagnostische interviews"). Om de dissociatieve stoornis te bepalen, kan de therapeut de volgende vragen stellen:

  • Mis je herinneringen aan bepaalde delen van je leven?
  • Zit je soms op plaatsen zonder te weten hoe je daar bent gekomen?
  • Heb je soms de indruk dat je iets hebt gedaan dat je je niet kunt herinneren? Vindt u bijvoorbeeld dingen bij u thuis waarvan u niet weet hoe u daar bent gekomen?
  • Heb je soms het gevoel dat je een heel ander persoon bent?

Dissociatieve stoornis: behandeling

Dissociatieve stoornissen worden behandeld als psychotherapie. De therapie bestaat meestal uit de stabilisatie in de beginfase, de symptoomvermindering en de behandeling van traumatische ervaringen. Patiƫnten worden soms gehypnotiseerd om verborgen herinneringen (zoals dissociatieve amnesie) naar de oppervlakte te brengen. Zodra de toegang is vastgesteld, kan de getroffen persoon het trauma beginnen verwerken met de hulp van de therapeut. Afhankelijk van de ernst, duur en ernst van de symptomen, patiƫnten omgang met dissociatieve stoornissen, behandelde onderdeel stationair of vast.

Dissociatieve stoornis: stabilisatie en vermindering van symptomen

Aan het begin van de therapie, de therapeut legt de patiƫnt in detail op de symptomen van een dissociatieve stoornis. Zelfs als de patiƫnt niet reageert, informeert de therapeut hem over de aandoening. Psychotherapeuten noemen dit onderwijs psycho-educatie.

In het verdere verloop leert de patiƫnt bewust zijn gevoelens waarnemen en spanningen tijdig verminderen. Om dissociatieve symptomen te verminderen, werkt de therapeut samen met de patiƫnt om strategieƫn te ontwikkelen om hen te helpen omgaan met stress. Daarnaast heeft de patiƫnt leert om tekenen van komende dissociatieve stoornis bericht in de tijd en om actie te ondernemen tegen het. Als de patiƫnt toch in een dissociatieve toestand komt, gebruikt de therapeut de hulp van ademhalingsoefeningen en gedachte-oefeningen om hem terug te brengen. Het gebruikt ook sterke geuren of luide muziek om de patiƫnt terug naar de realiteit te brengen.

Dissociatieve stoornis: onderzoek van het trauma

Als er in het verleden traumatische ervaringen zijn, zullen deze in therapie worden behandeld.Als de patiĆ«nt zwaar belast is, let de therapeut op een geleidelijke confrontatie die de betrokken persoon niet te zwaar belast. Om te voorkomen dat patiĆ«nten terugvallen in dissociatie tijdens een trauma, gebruikt de therapeut verschillende technieken. Voor dit doel moet de betrokken persoon bijvoorbeeld op een wankel oppervlak staan ā€‹ā€‹terwijl hij praat over de herinneringen.

Therapie voor dissociatieve aandoeningen van beweging of gevoel

Mensen met ƩƩn dissociatieve stoornis van beweging of sensatie Ze zoeken meestal hulp bij een arts en niet bij een therapeut, omdat ze denken dat hun symptomen fysiek zijn. Velen willen ook niet worden geconfronteerd met het feit dat hun problemen psychologisch kunnen zijn, wat de behandeling moeilijk maakt. De therapeut leert de patiƫnt dat de symptomen echt zijn, maar dat geen enkele lichamelijke oorzaak verantwoordelijk is. Alleen wanneer de patiƫnt overtuigd is, kan de oorzaak van de symptomen worden aangepakt als onderdeel van een psychotherapie.

Dissociatieve stoornis: ziektecursus en prognose

Vaak begint een dissociatieve stoornis plotseling vanwege een stressvolle gebeurtenis. Na een paar weken of maanden verdwijnen de symptomen meestal weer. In ernstige gevallen lijden de getroffenen echter de rest van hun leven aan hun symptomen of ervaren ze terugkerende recidieven. Een hoger risico bestaat op een ongunstige koers, als het dissociatieve stoornis is lange tijd onbehandeld gebleven en er zijn nog andere psychische stoornissen.


Zo? Deel Met Vrienden: