Endocarditis

Endocarditis veroorzaakt ontsteking van de hartwand (endocardium) en, vooral, de hartkleppen. Ontdek hier meer!

Endocarditis

Bij ƩƩn endocarditis de hartslag (endocardium) is ontstoken en daarmee vooral de hartkleppen. De trigger van endocarditis is meestal een bacteriƫle infectie die zo snel mogelijk moet worden behandeld met antibiotica. Minder vaak is hartontsteking te wijten aan een auto-immuunreactie die optreedt in de context van andere ziekten. Lees meer over de oorzaken en behandeling van endocarditis.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. I33I09I01I38I39

Productoverzicht

endocarditis

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Endocarditis: beschrijving

Endocarditis is er een van Ontsteking van het hart, het zogenaamde endocardium. De hartmuur bestaat uit verschillende lagen - het endocardium is het binnenste. Het bedekt de boezems en ventrikels van het hart en vormt ook de vier hartkleppen. Deze fungeren als kleppen voor het bloed dat met elke slag door het hart wordt gepompt. Bij endocarditis zijn in de meeste gevallen een of meer hartkleppen ontstoken, meestal de mitralisklep en / of de aortaklep.

Van elke 100.000 mensen lijden ongeveer drie jaar aan hartfalen, veroorzaakt door bacteriƫn of schimmels. Er zijn ook niet-infectieuze vormen van endocarditis. Hier ontsteekt het endocardium, zonder dat het wordt gekoloniseerd door pathogenen, bijvoorbeeld in de context van reumatische koorts. De niet-infectieuze vorm van endocarditis wordt steeds zeldzamer in westerse landen, terwijl de besmettelijke vorm steeds meer voorkomt. Dit komt vooral omdat tegenwoordig bepaalde hartoperaties vaker worden uitgevoerd - en deze kunnen de oorzaak zijn van een infectie. Als gevolg hiervan ontwikkelen meer ouderen endocarditis dan voorheen. Het is nog steeds een zeldzame ziekte.

Infectieuze endocarditis onderscheidt twee vormen:

  • In het acute verloop verslechtert de toestand van de getroffene plotseling snel.
  • In de subacute vorm (endocarditis lenta) treden de tekenen kruipend op en worden daarom vaak niet direct herkend als symptomen van endocarditis.

In beide gevallen is het belangrijk dat een hartaanval zo vroeg mogelijk wordt gediagnosticeerd en behandeld om ernstige gevolgen te voorkomen.

Endocarditis: symptomen

De symptomen van endocarditis zijn afhankelijk van de oorzaak. Bij infectieuze endocarditis onderscheidt men ruwweg twee vormen van progressie:

de acute endocarditis wordt vaak veroorzaakt door stafylokokken. Het uit zich met plotselinge en snel voortschrijdende symptomen:

  • koorts
  • rillingen
  • versnelde hartslag (tachycardie)
  • Spier- en gewrichtspijn
  • Vertroebeling van het bewustzijn

de subacute vorm (Endocarditis lenta), aan de andere kant, begint geleidelijk. Typische pathogenen van subacute endocarditis zijn streptokokken. De getroffenen hebben vaak lichte koorts en kunnen een verscheidenheid aan symptomen hebben die niet gemakkelijk te wijten zijn aan:

  • zwakte
  • anorexia
  • gewichtsverlies
  • Spier- en gewrichtspijn
  • punctine huidbloeding (petechiĆ«n)
  • Huidknobbeltjes op vingers en tenen (Osler knobbeltjes)
  • Bloeden in het oog

Bovendien kan de arts vaak veranderde hartgeluiden, vergroting van de milt en verminderde nierfunctie detecteren.

De symptomen van endocarditis kunnen enigszins verschillen voor niet-infectieuze oorzaken. Reumatische endocarditis richt zich bijvoorbeeld meestal op andere tekenen van reumatische koorts - zoals gewrichtspijn die van het ene gewricht naar het andere migreert. Lange tijd merken mensen met lupus erythematosus vaak niet op wanneer hun hartkleppen afzettingen vormen. Andere lagen van de hartwand kunnen echter ook ontstoken raken (pericarditis, myocarditis) en verschillende symptomen veroorzaken, zoals pijn op de borst en een versnelde hartslag.

Endocarditis: oorzaken en risicofactoren

Endocarditis kan verschillende oorzaken hebben. Zowel infectieuze (bacteriƫle) endocarditis als niet-infectieuze (abacteriƫle) vorm is mogelijk.

Trigger voor een infectieuze endocarditis zijn in de meeste gevallen bacteriƫn, in het bijzonder stafylokokken en streptokokken, soms ook enterokokken. Hoewel andere bacteriƫn en schimmels ook mogelijk zijn als vervuilers, maar zelden. Schimmelinfecties vormen ongeveer een procent van de endocarditis.

Bacteriƫle endocarditis wordt meestal veroorzaakt door kleine pre-schade aan de voering van het hart, waarop de ziekteverwekkers zich dan vestigen, bijvoorbeeld door:

  • Ć©Ć©n aangeboren of verworven hartafwijkingen (bijvoorbeeld open ductus arteriosus); onnatuurlijke bloedturbulentie kan het endocardium aantasten en infectie bevorderen.
  • Operaties in het hartvooral wanneer vreemde lichamen worden gebruikt; Dit geldt met name voor kunstmatige hartkleppen, maar ook voor veneuze katheters en kabels voor pacemakers.

Zelfs als veel bacteriƫn in de bloedbaan worden gespoeld, kan endocarditis het gevolg zijn. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren bij bepaalde operaties op het gebied van tanden en luchtwegen, evenals bij een abces of bij drugsverslaafden die spuiten gebruiken.

Endocarditis vereist echter niet altijd een bacteriƫle infectie van de voering van het hart. Sommige ziekten kunnen er ook een zijn niet-infectieuze endocarditis trekker:

de reumatische endocarditis eerst ontstaat als stap twee van een bacteriĆ«le infectie. Ongeveer een tot drie weken na een streptokokkeninfectie (meestal in de vorm van tonsillitis of faryngitis), kan de zogenaamde reumatische koorts optreden. De patiĆ«nt ontwikkelt hoge koorts en het is ontstoken, wisselt verschillende gewrichten af ā€‹ā€‹en vormt soms knobbeltjes en uitslag op de huid. Het hart kan ook betrokken zijn, bijvoorbeeld in de vorm van reumatische endocarditis. Niettemin worden ze aangeduid als niet-infectieuze endocarditis, omdat deze ontstekingen niet teruggaan naar de streptokokken, maar naar afweermechanismen van het immuunsysteem, die ook per ongeluk het eigen weefsel van het lichaam aanvallen.

Endocarditis kan ook optreden als onderdeel van systemische lupus erythematosus, een auto-immuunziekte van het reumatische type. Dit wordt een genoemd Libman-Sacks endocarditis, Vergelijkbaar met de reumatische endocarditis veroorzaakt door de afweer van het lichaam en kleine afzettingen op de hartkleppen (fibrinetromb).

Endocarditis wordt ook zelden geassocieerd met het Lƶffler-syndroom, een ontstekingsziekte die meestal het longweefsel aantast. Bij ƩƩn Loeffler endocarditis Verdikking van de binnenhuid. Daarop hopen bepaalde immuuncellen (eosinofiele granulocyten) zich op.

Endocarditis: onderzoeken en diagnose

Om endocarditis te diagnosticeren, vraagt ā€‹ā€‹de arts eerst naar de medische geschiedenis (Geschiedenis). Hij vraagt ā€‹ā€‹bijvoorbeeld of de patiĆ«nt zich bewust is van een hartafwijking en of er mogelijk een ingreep in het hart is geweest. Maar andere handelingen (bijvoorbeeld bij de tandarts) kunnen belangrijke informatie opleveren. Dit geldt ook voor eerdere infecties, auto-immuunziekten en drugsgebruik. Op de lichamelijk onderzoek Artsen meten bijvoorbeeld de lichaamstemperatuur en luisteren met een stethoscoop naar het hart.

Verdachte endocarditis wordt gevolgd door ƩƩn echocardiografie, Het hart wordt via de borst onderzocht met een ultrasone machine. Dit wordt gevolgd door verder onderzoek als abnormaliteiten detecteerbaar zijn of de betrokken persoon een verhoogd risico op endocarditis heeft (bijvoorbeeld patiƫnten met kunstmatige hartkleppen). Aldus verschaft een hartultrasound uitgevoerd door de slokdarm (transesofageale echocardiogram) een nauwkeuriger beeld van het hart.

Ook een bloedonderzoek de patiƫnt kan nadere informatie over de oorzaak geven. Het bloed wordt in het laboratorium getest op ziekteverwekkers als mogelijke oorzaken van infectieuze endocarditis. Als de oorzaak van endocarditis onduidelijk blijft, volgen verdere onderzoeken, bijvoorbeeld een magnetische resonantietomografie (MRI) of de verwijdering van een weefselmonster van het endocardium (endocardiale biopsie).

Endocarditis: behandeling

Welke endocarditis therapie geschikt is voor een bepaald geval, wordt door verschillende specialisten in overleg met elkaar beslist - meestal cardiologen, microbiologen en hartchirurgen. Bij bacteriƫle endocarditis is de belangrijkste actie snel en effectief antibioticabehandeling, bijvoorbeeld met penicilline of vancomycine. In de regel worden de antibiotica intraveneus toegediend (dwz rechtstreeks in de ader). De keuze van antibiotica is dat de artsen zo nauwkeurig mogelijk zijn op de triggerende ziekteverwekker.

Bij elke tweede tot derde patiƫnt met infectieuze endocarditis is antibiotische therapie onvoldoende. een operatie wordt noodzakelijk, bijvoorbeeld wanneer de hartkleppen ernstig worden beschadigd door de ontsteking en een hartfalen dreigt. In dit geval verwijderen artsen meestal het aangetaste weefsel en brengen een of meer kunstmatige hartkleppen in de patiƫnt.

Voor niet-infectieuze oorzaken is het behandelen van de onderliggende aandoening het belangrijkste onderdeel van de behandeling met endocarditis. Patiƫnten met systemische lupus erythematosus kunnen bijvoorbeeld helpen met cortisonpreparaten die de auto-immuunrespons vertragen. Bij reumatische koorts worden enerzijds streptokokken bestreden met antibiotica, anderzijds wordt de afweerreactie verzwakt door ontstekingsremmende geneesmiddelen.

Endocarditis: profylaxe

Met welke maatregelen u endocarditis kunt voorkomen, kunt u hier achterhalen.

Lees meer over de onderzoeken

  • hartkatheterisatie
  • Transesofageale echocardiografie

Endocarditis: ziekteverloop en prognose

De prognose van endocarditis hangt van verschillende factoren af:

  • Tijd van diagnose
  • Oorzaak van hartontsteking
  • (Pre-) schade aan het hart
  • Leeftijd van de patiĆ«nt
  • Immuunsysteem van de patiĆ«nt
  • andere ziekten (bijvoorbeeld diabetes mellitus)
  • bij bacteriĆ«le endocarditis: gevoeligheid van het pathogeen voor antibiotica

Endocarditis is een relatief veel voorkomende complicatie die optreedt wanneer de groei of afzettingen op het endocardium oplossen. Dit kan gebeuren door de pompbeweging van het hart of zelfs door een procedure met een katheter. Als deze "bits" in de bloedbaan worden gespoeld, kunnen ze een bloedvat verstoppen en zo een beroerte of een embolie veroorzaken.

Vandaag kan een besmettelijk zijn endocarditis met succes behandelen in drie van de vier gevallen. Als het echter te laat wordt ontdekt of als de persoon al ouder is en meerdere ziektes heeft, neemt de kans op dodelijke afloop van de endocarditis toe.

Lees meer over de therapieƫn

  • transplantatie


Zo? Deel Met Vrienden: