Epididymitis

De epididymitis is behoorlijk pijnlijk en kan leiden tot onvruchtbaarheid. Lees hier meer over epididymitis!

Epididymitis

de epididymitis (Epididymitis) is een pijnlijke ontsteking van de bijbal. Het moet worden behandeld. Een vertraagde ontsteking kan leiden tot onvruchtbaarheid. De behandeling van epididymitis die meestal meerdere weken duurt, omvat bedrust, pijnstillers en mogelijk ook antibiotica. Lees alle belangrijke informatie over symptomen, diagnostiek en behandeling van epididymitis!

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. N45

Productoverzicht

epididymitis

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Epididymale ontsteking: beschrijving

De epididymitis (epididymitis) ontstaat in de meeste gevallen als een samenloop van bacteriĆ«le ontsteking van de prostaat of urinewegen. Het komt zelden geĆÆsoleerd als de enige ontsteking van de bijbal, omdat de ziekteverwekkers verspreiden langs de zaadleider. De epididymitis komt meestal pas vanaf de puberteit voor.

De epididymitis kan acuut of chronisch zijn.

Tests en bijbal

De epididymis telt - evenals de penis en de testikels - voor de externe geslachtsorganen van de man. De testikels en epididymis liggen samen in het scrotum (scrotum). De testikels produceren het sperma en de geslachtshormonen. Op de bovenste pool van de zaadbal wordt het verse zaad in de epididymis gevoerd en daar opgeslagen. De zaadleider komt uit de bijbal en stroomt vervolgens in het gebied van de prostaat in de urethra.

Hoewel teelballen en epididymiden dicht bij elkaar liggen en nauw verwant zijn, is orchitis niet hetzelfde als epididymitis. Dit laatste komt veel vaker voor. In sommige gevallen beĆÆnvloedt de ontsteking echter zowel de teelballen als de epididymiden. In dit geval spreken we van epididymorchitis.

Epididymitis: symptomen

Symptomen van epididymitis zijn vergelijkbaar met die van een ontsteking van de testikels (orchitis): Meestal komt relatief plotseling een pijnlijke, soms voelbaar zwelling van het scrotum, die artsen noemen "pijn aan de testis." De omringende huid vertoont typische tekenen van ontsteking, zoals oververhitting en roodheid. De epididymale pijn kan in de lies en onderbuik uitstralen. De bijbehorende symptomen zijn koorts tot 40Ā° C en braken en misselijkheid.

De chronische epididymitis kan ook worden gekenmerkt door een pijnloze zwelling. De epididymitis veroorzaakt door chlamydia kan relatief symptoomarm zijn.

Epididymale ontsteking: oorzaken en risicofactoren

De meest voorkomende oorzaken van epididymitis zijn bacteriƫle ontsteking van de urinewegen en prostaat. In de regel bereiken de pathogenen van de urethra of de prostaat via de zaadleider de epididymis. Men spreekt dan van een "stijgende (stijgende) infectie".

Een bijzonder hoog risico op ziekte dan mannen met vervallen van aandoeningen van de blaas, misvorming van het urogenitale gebied en een permanente urinekatheter. Bij kinderen zijn misvormingen van de urinewegen verantwoordelijk voor het binnendringen van de bacterie bij de bijbal. In sommige gevallen leidt testiculaire torsie, dat is het verdraaien van de teelballen, tot epididymale ontsteking. Epididymis is in veel gevallen, maar niet geĆÆsoleerd ontstoken, maar samen met de aangrenzende delen van de zaad- en urinewegen.

Welke ziekteverwekkers veroorzaken de ontsteking?

Een ontsteking van de testis wordt meestal veroorzaakt door virussen - niet zo de epididymitis. Want hier zijn meestal bacteriƫn. In minder dan 35 jaar (seksueel actief) mannen, deze zijn vaak Chlamydia trachomatis (zeldzame Neisseria gonorroe). Voor mannen boven de 35 jaar, met name darmbacteriƫn zoals Escherichia coli, enterokokken, Klebsiella of pseudomonas aeruginosa en Staphylococcus zijn verantwoordelijk voor epididymitis.

ontstaat zeldzamer epididymitis door verspreiding van bacteriƫn via de bloedbaan (met name pneumokokken en meningokokken), als onderdeel van een tuberculose ziekte of trauma Wanneer urine in de rudimentaire kanaal stroomt, kan een chemische irritatie van de bijbal veroorzaken, die ook veroorzaakt een ontstekingsproces.

Andere mogelijke oorzaken

De zeldzamere virale ontsteking van de epididymis komt meestal van het bofvirus. In dit geval worden de teelballen vaak aangetast, waarbij de epididymitis de orchitis kan voorafgaan. Voor de puberteit ook adeno en enterovirussen kan een zogenaamde post-infectueuze, als trekker het begin van de post-infectie, epididymitis.

Auto-immuunprocessen worden ook beschouwd als een oorzaak van epididymitis.

Schimmels (Candida, Coccoidioides, Histoplasma, enz.) En wormen (Schistosoma Wucherichia of Echinococcus) in Duitsland zeldzame trekker van een epididymitis.

In Daarnaast is er anekdotische beschrijving van bijbalontsteking veroorzaakt door drugs zoals amiodaron (geneesmiddelen tegen onregelmatige hartslag).

Epididymitis: onderzoeken en diagnose

Als u een epididymitis vermoedt, moet u contact opnemen met een uroloog. De arts zal eerst uitgebreid met u in gesprek gaan over uw klachten en mogelijke onderliggende ziektes (medische geschiedenis.) Mogelijke vragen zijn bijvoorbeeld:

  • Sinds wanneer bestaan ā€‹ā€‹de klachten?
  • Begonnen de symptomen plotseling?
  • Heeft u vaginale afscheiding of urinaire pijn?
  • Bent u al op de hoogte van ziekten van de urinewegen (inclusief urineweginfecties)?
  • Heb je geslachtsgemeenschap?

Epididymitis: lichamelijk onderzoek

Hierna volgt het lichamelijk onderzoek. De arts zal eerst het scrotum onderzoeken op herkenbare tekenen van ontsteking (oververhitting, roodheid) en controleren of de epididymis gezwollen is.

Dan heft de arts het scrotum op. Als dit de symptomen vermindert (Prehn-teken positief), duidt dit op epididymitis. Per orchitis en testiculaire torsie (roterend drogen van de zaadbal om zijn eigen as), de klachten niet meer door het opheffen van het scrotum. Dit onderscheid is erg belangrijk omdat testiculaire torsie een noodgeval is dat binnen een paar uur moet worden geopereerd. In het geval van testiculaire torsie kan echter ook een ontsteking van de bijbal optreden als een bijkomend symptoom. Als een testiculaire torsie niet kan worden uitgesloten tijdens het onderzoek, is een operatieve blootstelling van de zaadbal noodzakelijk. Als er al een abces (ingekapselde ophoping van pus) is gevormd in het gebied van de bijbal, kunnen deze worden gevoeld als een fluctuerende zwelling.

Epididymale ontsteking: laboratoriumtests

De arts zal u ook om een ā€‹ā€‹urinemonster vragen. Enerzijds kan het vermoeden van een infectie van de urinewegen snel onderbouwen zogenaamde "urine Stix" en ook zogenaamde urineculturen maken. Dit laatste zou moeten helpen om het veroorzakende agens en de gevoeligheid ervan voor bepaalde antibiotica (resistogram) te bepalen. Als er bovendien epididymitis wordt vermoed, kan een uitstrijkje van de ingang van de urethra ook worden genomen en onderzocht in het laboratorium.

In het geval van een epididymitis vertonen bloedtesten typische tekenen van ontsteking (zoals een verhoogd aantal witte bloedcellen). Een vermoede bofvirusinfectie kan worden gebruikt om antilichamen in het bloed te detecteren.

Epididymale ontsteking: beeldvormingsprocedures

Als een epididymitis wordt vermoed, is ultrageluidonderzoek van de testikel (testiculaire echografie) met name van belang voor de diagnose. Het kan op elk moment worden herhaald en is volkomen veilig. Daarom is echografie ook uitstekend geschikt om het verloop van de ziekte te beoordelen. De uroloog herkent op het echo-beeld de mate van de ontsteking en of het proces zich al naar de aangrenzende testikels heeft verspreid. Zelfs een begin van abcesvorming kan tijdig worden opgespoord.

Als er een vermoeden bestaat van een drainageobstructie in het urinestelsel die de urine in de zaadleiding en de testikels drukt, worden echografisch onderzoek en mogelijk ook rƶntgenonderzoek van de urinewegen uitgevoerd met een contrastmiddel (urografie). Er kunnen bijvoorbeeld knelpunten in de urethra (urethrale stricturen) worden geĆÆdentificeerd. Optioneel kan een meting van de urinestraal of een bubbelspiegel noodzakelijk zijn.

Epididymale ontsteking: behandeling

Therapie van een epididymitis bestaat uit bedrust, pijnstillers en mogelijk antibiotica. Het is belangrijk om de testikels op te slaan en ze te koelen met koude kompressen. De acute ontsteking kan acht tot tien dagen aanhouden. Het genezingsproces wordt gekenmerkt door de normalisering van de temperatuur, het verdwijnen van pijn en het vertragen van de bijbal. Alleen dan kan de patiƫnt opstaan. Hij krijgt een jockstrap (een zakvormig verband om de testikels te beschermen) zodat de epididymis en testikels niet kunnen zinken.

Bij ernstige pijn kan het zaadkreng worden geĆÆnfiltreerd met lokale anesthetica. Tijdens bedrust is er een verhoogd risico op trombose. Voor de preventie van bloedstolsels kan de patiĆ«nt daarom anticoagulans heparine krijgen.

Bij kinderen leidt een misvorming van de urinewegen, die de urinaire uitstroom belemmert, meestal tot een epididymitis. Om de genezing sneller te laten verlopen, wordt de urine vaak tijdelijk uit de blaas verwijderd (punctiecystostomie). Indien nodig, is een chirurgische behandeling van de misvorming noodzakelijk na de behandeling van epididymale ontsteking.

Als een abces (ingekapselde verzameling pus) optreedt als gevolg van epididymitis, moet het operatief worden geopend en verwijderd.

Als een infectie met chlamydia de epididymitis veroorzaakt, moeten alle seksuele partners altijd worden behandeld. Anders zijn herhaalde infecties (herinfecties) mogelijk.

In het geval van een chronisch verloop van de behandeling duurt het langer (vooral de antibiotische dosis).In ernstige gevallen moet de bijbal chirurgisch verwijderd (Epididymektomie) of Zaadstreng worden gescheiden (vasectomie).

Wanneer de rudimentaire darmkanaal ontsteking als gevolg lijm (sluiter azoƶspermie), kan na het verval van de ontsteking, maar met microchirurgische technieken weer vast, onder de zogenaamde Epididymovasostomie een continu doorlopende manier voor het sperma wordt opnieuw gemaakt.

Epididymitis: ziekteverloop en prognose

Geduld vereist de therapie van epididymitis: Duur van het genezingsproces kan tot zes weken - zelfs met een optimale behandeling. Alleen dan voelt het scrotum bij veel mannen weer normaal aan.

In de regel geneest epididymitis goed. Maar er zijn ook complicaties mogelijk, zoals fistels, lokale vernietiging van het epididymale weefsel en een transmissie van ontsteking langs de zaad- en urinewegen. Af en toe de ontsteking (abces) bij een verschillend epididymitis inkapselt. Hij moet dan operatief worden geƫlimineerd.

Frequent of ontvoerd bijbalontsteking kan leiden tot littekens en knelpunten in de bijbal of de zaadleider. Het transport van sperma wordt belemmerd, verkregen (afsluiting azoƶspermie), vooral in een tweezijdige bevestiging onvruchtbaarheid. Daarnaast kan de ontsteking verspreiden onder andere naburige testikels.

In terugkerende epididymitis vaak chirurgische doorsnijding van de zaadstreng (vasectomie) of de verwijdering van de bijbal helpt (Epididymektomie). In de gevorderde stadia van ontsteking van de testikels en ook soms moeten worden verwijderd.

Naast bloedvergiftiging (sepsis) is het zogenaamde Fournier-gangreen een gevreesde complicatie wanneer de epididymitis is erg moeilijk in een verzwakt immuunsysteem. Dit leidt tot weefseldehydratatie (necrose) van bindweefselstrengen in de teelballen, wat kan leiden tot een ernstige ontstekingsreactie van het gehele organisme met een hoge mortaliteit.


Zo? Deel Met Vrienden: