Teunisbloem

De vetolie uit de zaden van de teunisbloem helpt innerlijk en uiterlijk tegen eczeemklachten. Lees meer over teunisbloem en teunisbloemolie!
Teunisbloem

De zaden van teunisbloem bevatten een vette olie, waarvan de componenten linolzuur en linoleenzuur worden gebruikt bij atopische dermatitis. Lees hier meer over de helende werking van de plant en zijn medicinale toepassing!

Productoverzicht

teunisbloem

  • deugd

  • toepassing

  • bijwerkingen

  • toepassing Notities

  • Waar te koop

  • Om meer te weten

Welke genezende kracht zit er in de teunisbloem?

De zaadolie van de teunisbloem (Oenotherae oleum raffinatum) bevat grote hoeveelheden linolzuur en gamma-linoleenzuur - twee belangrijke meervoudig onverzadigde vetzuren. Dit komt mensen met neurodermitis ten goede (atopisch eczeem):

Ze hebben te veel linolzuur en te weinig gamma-linoleenzuur in hun bloedserum. Het lichaam kan feitelijk gamma-linoleenzuur uit linolzuur produceren met behulp van een enzym (delta-6-desaturase) - maar niet als het betreffende enzym verstoord is in zijn functie, waarvan vermoed wordt dat het bij atopische dermatitis is. Dan helpt teunisbloemolie: het zorgt voor het vereiste gamma-linoleenzuur, waardoor de huid meer vocht kan opslaan en de aan de ziekte gerelateerde jeuk kan verzachten.

Om deze reden wordt het gebruik van teunisbloemolie om symptomen van atopische dermatitis (vooral jeuk) te verlichten, medisch erkend.

In de volksgeneeskunde wordt de plant ook een curatief effect toegeschreven aan andere ziekten, zoals indigestie, astma, hoest, hyperactiviteit bij kinderen of multiple sclerose. Het wetenschappelijke bewijs van de effectiviteit van de teunisbloem in deze gebieden ontbreekt.

Hoe wordt de teunisbloem toegepast?

De vetolie uit de zaden van de plant kan zowel inwendig als uitwendig worden aangebracht.

Voor intern gebruik zijn teunisbloemoliecapsules beschikbaar: dagelijks moet twee tot drie gram van de vetolie worden ingenomen (overeenkomend met 160 tot 240 milligram gamma-linoleenzuur). Voor kinderen jonger dan 12 jaar wordt een dagelijkse dosis van Ć©Ć©n tot twee gram teunisbloemolie aanbevolen. Het moet na een maaltijd en met veel vocht worden ingenomen.

Voor uitwendig gebruik wordt ofwel de olie zelf of een stabiele water-in-olie-emulsie (bijvoorbeeld teunisbloemoliecrĆØme) gebruikt. Voor correct gebruik, lees de bijsluiter en raadpleeg uw arts of apotheker.

Welke bijwerkingen kan de teunisbloem veroorzaken?

Incidentele teunisbloemolie-bijwerkingen bij inwendig gebruik zijn misselijkheid, indigestie, huiduitslag en hoofdpijn.

Waarop u moet letten bij het gebruik van de teunisbloem

De capsules met de vetolie van de teunisbloem zijn soms behoorlijk groot. Als u problemen heeft met slikken, kunt u de capsule openen, de olie eruit persen en deze nemen met een drankje (zoals melk) of een voedsel.

Bij zuigelingen en peuters jonger dan ƩƩn jaar mogen geen preparaten met teunisbloem worden toegepast omdat de potentiƫle risico's niet voldoende zijn onderzocht.

Behandeling met teunisbloem kan epileptische aanvallen veroorzaken. Epileptica moeten daarom tijdens intern en extern gebruik zorgvuldig worden geobserveerd of de medicinale plant volledig verlaten. Voorzichtigheid is ook geboden bij schizofrene personen, vooral als ze worden behandeld met medicijnen zoals fenothiazinen.

Tijdens de zwangerschap en borstvoeding dienen vrouwen eerst het gebruik van teunisbloempreparaten met de arts te bespreken. De vetolie van de plant kan bijvoorbeeld het risico op bepaalde zwangerschapscomplicaties verhogen.

Het is onduidelijk of het gelijktijdig gebruik van teunisbloem en medicijnen zoals anticoagulantia / bloedverdunners (anticoagulantia, bloedplaatjesaggregatieremmers) interacties veroorzaken. Mensen die deze geneesmiddelen krijgen, moeten op de hoogte zijn van mogelijke bloedingen tijdens de behandeling met teunisbloemolie.

  • Afbeelding 1 van 16

    Gevaarlijke schoonheden

    Vingel en oleander en poinsettia - deze planten verrijken onze tuinen en woonkamers. Hoe mooi deze planten ook zijn, ze zijn net zo gevaarlijk als ze zijn. Beste voorbeeld: de lelie van de vallei. De hele plant is giftig, maar vooral bloemen, bessen en bladeren. Het bevat zowel cardioactieve stoffen als saponinen die een bloedoplossend effect hebben.

  • Afbeelding 2 van 16

    poinsettia

    De poinsettia komt oorspronkelijk uit Mexico. Met Kerstmis is de Advent-ster een populaire sierplant. De hele plant is giftig, maar vooral het witachtige melksap. Hij stapt uit als je de plant pijn doet. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn bĆØta-amyrine en germanicol.

  • Afbeelding 3 van 16

    water hemlock

    De water hemlock is afkomstig uit Europa, Noord-Aziƫ en Noord-Amerika. In Duitsland wordt het voornamelijk in het noorden verdeeld. Hij geeft de voorkeur aan groeien aan vijverranden, in sloten en moerassen. Alle plantendelen van de water hemlock zijn giftig, maar vooral het sap van de onderstam. De giftige stof is cicutoxine, een zogenaamd spasmengif.

  • Afbeelding 4 van 16

    gouden regen

    De goudenregen heeft zijn thuis in Zuid- en Zuidoost-Europa. Vanwege de goudgele bloemen is de vlinder in Midden-Europa populair als sierstruik in tuinen en parken. Vooral bloemen, fruit en zaden zijn giftig. Voor zuigelingen kan wel drie tot vier vruchten of 15 tot 20 zaden de dood veroorzaken. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn de zogenaamde alkaloĆÆden, die werken op het centrale zenuwstelsel.

  • = 4? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 5 van 16

    oleander

    De oleander behoort tot de HundsgiftgewƤchsen en kan tot vijf meter hoog zijn als een boom of struik. De bladeren zijn langwerpig en puntig, leerachtig en wintergroen. Van juli tot oktober produceert de oleander witte, rode of roze bloemen. De hele plant is giftig. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn verbindingen die werken op het hart en de bloedsomloop (zogenaamde glycosiden).

  • Afbeelding 6 van 16

    maretak

    Maretak komt veel voor in Europa en Noord-Aziƫ. Als een zogenaamd semi-parasitair groeit het op loof- en naaldbomen en verwijdert het water en voedingszouten uit de waardplanten. Naast de stengels zijn ook giftige bladeren en bessen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn de zogenaamde viscotoxinen, die toxische eiwitmengsels zijn.

  • Afbeelding 7 van 16

    herfsttijloos

    De Herbstzeitlose komt veel voor in het zuiden, westen en midden van Europa en groeit voornamelijk op vochtige weiden en in tuinen. Het verschijnt in de lente, alle delen van de Herbstzeitlose zijn giftig, maar vooral knol en zaden. Het belangrijkste actieve ingrediĆ«nt is colchicine, dat werkt als een cytotoxine. Vijf gram is genoeg om een ā€‹ā€‹volwassene te doden. Kinderen zijn al tussen de 1,2 en 1,5 gram levensbedreigend.

  • Afbeelding 8 van 16

    vingerhoed

    De rode vingerhoedskruid is gebruikelijk in West- en Midden-Europa in de bergen. Hij is ook te vinden op open plekken in het bos en als sierplant in tuinen. Alle plantendelen zijn giftig, maar vooral de bladeren, bloemen en zaden. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn verschillende stoffen die het hart beĆÆnvloeden (bijvoorbeeld digitoxine). Al 0,3 gram gedroogde bladeren zijn giftig voor een volwassene.

  • Afbeelding 9 van 16

    Trompet van de engel

    De engelentrompet komt oorspronkelijk uit Braziliƫ. Vanwege de grote, prachtige bloemen is het nu een populaire containerplant. Alle plantendelen zijn giftig. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn scopolamine, hyoscyanine en atropine, die een verzwakkend en bedwelmend effect hebben.

  • Afbeelding 10 van 16

    Blauwe ijzeren hoed

    Het blauwe monnikskruid groeit bij voorkeur op vochtige locaties in de bergen, op rivieroevers of als sierplant in tuinen. Alle plantendelen van de Blue Eisenhut zijn giftig, maar vooral de wortel. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn alkaloĆÆden, die verschillende effecten op het organisme kunnen hebben. Zelfs kleine hoeveelheden vanaf 0,2 gram zijn giftig.

  • Afbeelding 11 van 16

    Herb Parijs

    De eenhoorn komt voor in Europa en Klein-Aziƫ. Ze komen vooral voor in ooibossen en vochtige loofbossen. De hele plant is giftig, maar vooral de bessen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn saponinen, waarvan wordt aangenomen dat ze beschermen tegen insecten of schimmels. In hogere concentraties hebben saponinen een hemolytisch effect, dat wil zeggen dat ze rode bloedcellen kunnen vernietigen. In grotere hoeveelheden beschadigen ze ook de nieren en het centrale zenuwstelsel.

  • Afbeelding 12 van 16

    taxusboom

    De taxus is wijdverspreid. In onze streken groeit het voornamelijk in schaduwrijke bossen. Het wordt ook vaak aangetroffen als een sierstruik in tuinen, begraafplaatsen en parken, zowel naalden als zaden zijn giftig, vooral als je ze bijt. De rode, zoet smakende zaadvacht is daarentegen niet-toxisch. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn alkaloĆÆden. Ze hebben een sterk farmacologisch effect.

  • Afbeelding 13 van 16

    Dieffenbachia

    Het oorspronkelijke huis van Dieffenbachie is het tropische Amerika. Vanwege de prachtig getrokken bladeren en omdat ze niet veel zon nodig heeft, is de Dieffenbachie een populaire kamerplant. De hele plant is giftig, maar vooral de stam. Alle organen bevatten zogenaamde calciumoxalaatnaalden. Deze hebben kanalen waardoor oxaalzuur en andere toxines kunnen binnendringen in open wonden. Drie tot vier gram bladeren worden als dodelijk beschouwd en ook aflopend water moet giftig zijn.

  • Afbeelding 14 van 16

    acanthus

    De reuzenberenklauw kwam oorspronkelijk uit de Kaukasus en bereikte onze breedtegraad als sierplant. Tegenwoordig worden de planten vaak gevonden als wilde exemplaren in Waldschneisen en op boswegen en bermen.De hele plant is giftig, maar vooral het sap. Dit bevat fototoxische en huidbeschadigende stoffen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn de zogenaamde 6,7-furocoumarines. Onder invloed van zonlicht (UVA- en UVB-straling) worden de fytochemicaliƫn geactiveerd. 'S Morgens is het fototoxische effect sterker dan in de avond.

  • Afbeelding 15 van 16

    amaryllis

    Het huis van de Amaryllis bevindt zich oorspronkelijk in de Andes van Peru. Tegenwoordig is de Ritterstern een populaire kamerplant, die vooral in de maanden januari tot april wordt gekocht, omdat deze dan bloeit. Vooral de ui van amaryllis is giftig. Het bevat speciale alkaloĆÆden die cytotoxisch zijn en die als zeer giftig worden beschouwd.

  • = 16? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 16 van 16

    cyclamen

    Het huis van cyclamen bevindt zich eigenlijk in het Midden-Oosten en Klein-AziĆ«. Ondertussen, de PrimelgewƤchs in veel woonkamers en is een van de meest populaire kamerplanten. Vooral de knol is giftig, het bevat zogenaamde saponinen. Dit zijn secundaire plantenstoffen die meestal bitter smaken en de stofwisseling kunnen beĆÆnvloeden. Al 0,2 gram knol wordt als giftig beschouwd, acht gram als een dodelijke dosis.

Dit is hoe je de teunisbloem en zijn producten krijgt

Teunisbloemolie en producten op basis van de medicinale plant, zoals teunisbloemolie capsules of crĆØmes zijn verkrijgbaar in de apotheek of drogist. Raadpleeg uw arts of apotheker voor de juiste toepassing en lees de betreffende pakketinformatie.

Wetenswaardigheden over de teunisbloem

De gewone of teunisbloem (Oenothera biennis) is een lid van de teunisbloemfamilie (Onagraceae). Oorspronkelijk uit Noord-Amerika, is het nu ook in veel andere delen van de wereld te vinden. De plant groeit op droge, rotsachtige bodem, bijvoorbeeld, dumpt, spoorweg taluds en bermen en langs rivieroevers. Om de olie te produceren, wordt de plant geteeld in Amerika en Europa.

De twee jaar oude teunisbloem vormt in het eerste jaar een bladrozet op de grond. In het volgende jaar rijdt hij rechtop, tot ongeveer een meter hoge stengels. Hij draagt ā€‹ā€‹korte gesteelde, langwerpige lancetvormige bladeren en is vertakt in het bovenste gedeelte. De gele, geurige, tot drie centimeter grote bloemen zijn in spike-achtige bloeiwijzen. Ze worden verlengd, bruin, vier randen en zachte harige capsules, elk met meer dan 200 kleine, Graun-bruin-zwart zaden. Hieruit wordt de vetolie gewonnen.

De wetenschappelijke geslachtsnaam van de plant (Oenothera), kan het middeleeuwse geloof gebaseerd op die ene met de geur van wijn wortel: (ther = wild dier Grieks) volume (Griekse oinos = wijn) wilde dieren. De soortnaam "biennis" verwijst naar de plant die tweejaarlijks is. De Duitse naam teunisbloem komt voort uit de felgele bloemen, die alleen 's avonds opengaan.


Zo? Deel Met Vrienden: