Glomerulonefritis

De term glomerulonefritis omvat een aantal ontstekingen die de nieren aantasten. Lees nu meer over de ziekte!

Glomerulonefritis

De term glomerulonefritis bevat een aantal ontstekingen die de nieren aantasten. Wat ze allemaal gemeen hebben, is dat het nierlichaam (lichaam van Malpighi) wordt aangetast. Bij glomerulonefritis worden beide nieren meestal aangetast. Glomerulonefritis wordt veroorzaakt door verdediging van het immuunsysteem en indien onbehandeld nierfalen (nierfalen) trigger. Lees hier meer over de ziekte.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. N03N00N01N05N02

Productoverzicht

glomerulonefritis

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Glomerulonefritis: beschrijving

Glomerulonefritis is geen enkele ziekte, maar omvat een aantal ontstekingsziekten die de nieren aantasten. Het is kenmerkend voor een glomerulonefritis dat het beide nieren beĆÆnvloedt. Ze is ook (pyelonefritis) -in tegenstelling tot de ontsteking van het nierbekken, die wordt veroorzaakt door bacteriĆ«n - immuun-gemedieerde, dat is een auto-immuunziekte. Dat wil zeggen, het immuunsysteem van het lichaam activeert de ontsteking. Alle aandoeningen die de term glomerulonefritis bevatten, hebben gemeen dat ze de renale lichaampjes beĆÆnvloeden.

De renale (Malpighian lichamen) zijn een deel van het nefron, een subunit van de nier. Het is een filtratie-eenheid waarvan elke nier ongeveer een miljoen stuks heeft. De nierlichamen filteren en verwijderen de afvalproducten uit het bloed. Daardoor vormen zij de urine die van de urineleiders wordt ingevoerd in de blaas en vervolgens uitgescheiden via de urinebuis. De nierlichaampjes bestaan ā€‹ā€‹uit een vaatbundel, de zogenaamde glomerulus. Een stoornis die de renale lichaampjes treft, wordt glomerulopathie genoemd. Als de nierlichaampjes worden aangetast door een ontsteking, is er sprake van een glomerulonefritis. Het beĆÆnvloedt meestal beide nieren. Als gevolg van glomerulonefritis is de filterfunctie van de nieren verminderd.

Glomerulonefritis immuun gemedieerde - dat wil zeggen, het afweersysteem van het lichaam (immuunsysteem) activeert de ontsteking plaats van pathogenen zoals bacteriƫn. Bepaalde afweer van het immuunsysteem veroorzaakt ontsteking van de glomeruli. Er is geen enkele classificatie van glomerulonefritis, maar kan worden onderscheiden door hun oorzaken tussen een primaire glomerulonefritis en secundaire glomerulonefritis.

Een primaire glomerulonefritis is wanneer de ontsteking van de nier of de nier niet te wijten is aan een bestaande onderliggende ziekte. Echter, de glomeruli worden ontstoken als gevolg van een ziekte buiten de nier, is er sprake van een secundaire glomerulonefritis.

Afhankelijk van de oorzaak verschillen de loop en de symptomen, evenals de behandeling van een glomerulonefritis. Het kan acuut (acute glomerulonefritis) en vooruitgang snel (zgn. Snel ontwikkelende glomerulonefritis) op en overgaan in een langdurige, chronische glomerulonefritis. Sommige vormen van deze ontstekingen kunnen ernstig zijn en leiden tot nierfalen (nierinsufficiƫntie).

Glomerulonefritis: symptomen

Zie Glomerulonefritis Symptomen voor meer informatie over de tekenen en symptomen van glomerulonefritis.

180 liter bloed filtert de nieren elke dag! Hoe ze het doen en hoe we onze rioolwaterzuiveringsinstallatie kunnen ondersteunen.

Glomerulonefritis: oorzaken en risicofactoren

De verschillende vormen van glomerulonefritis hebben verschillende oorzaken. De ontstekingen gaan echter terug op een reactie van de afweer van het lichaam door het lichaam. Het wordt ook wel een immuungemedieerde ziekte genoemd. Het immuunsysteem vormt antilichamen tegen binnenvallende, vreemde stoffen. Ze herkennen bepaalde structuren (zogenaamde antigenen) op de vreemde stoffen en vormen complexen, de antigeen-antilichaamcomplexen.

De antilichamen of complexen kunnen worden afgezet in de nierlichamen en kunnen derhalve leiden tot ontsteking. Het is echter ook mogelijk dat het immuunsysteem (zgn. Autoantilichamen) afweermiddelen dat ten onrechte het lichaamseigen weefsel te vallen en derhalve leiden tot een glomerulonefritis. Deze gevallen zijn zeldzaam.

Als de oorzaken van de ontsteking niet terugkeren naar een bestaande onderliggende ziekte, is er een primaire glomerulonefritis. De meeste van de triggerende oorzaken van deze vormen van de ziekte zijn onbekend. Een voorbeeld hiervan is de zogenaamde IgA-nefritis, ook wel de ziekte van Berger genoemd. Het is de meest voorkomende vorm van primaire glomerulonefritis.

Bij IgA-nefritis zet het IgA-antilichaam zich af in het weefsel van de niercellen en veroorzaakt het de ontsteking, waardoor de filterfunctie wordt verstoord: de filtercellen kunnen geen bloedeiwitten en rode bloedcellen (erythrocyten) vasthouden. Ze worden uitgescheiden in de urine. Daarentegen blijven toxische stofwisselingsproducten in het lichaam achter en veroorzaken daar verdere schade. De redenen waarom de antilichamen zijn afgezet in het weefsel van de nierlichaampjes zijn onbekend.

Glomerulonefritis kan zich ook ontwikkelen als gevolg van een infectie (de zogenaamde post-infectieuze glomerulonefritis). Vaak vormen de antilichamen die tegen de pathogenen worden geproduceerd complexen met de pathogenen en zetten ze zich af in de nierbloedlichaampjes. Een voorbeeld van een pathogeen is streptokokken (poststreptokokken glomerulonefritis).

Secundaire glomerulonefritis is wanneer de ontsteking van de nieren te wijten is aan een ziekte. Oorzaken van secundaire glomerulonefritis zijn onder andere:

  • Bepaalde bindweefselziekten (auto-immuunziekten), b.v. systemische lupus erythematosus (SLE)
  • HIV
  • Ontstekingen van het endocardium (endocarditis lenta)
  • Hepatitis (leverontsteking)
  • kankers
  • drugs
  • Genetische defecten

Glomerulonefritis: onderzoeken en diagnose

Glomerulonefritis heeft vaak geen merkbare symptomen en wordt daarom vaak ontdekt in andere onderzoeken. Aan het begin van het onderzoek verhoogt de arts de medische geschiedenis (anamnese). Hij stelt onder meer de volgende vragen:

  • Waren er eerdere (bacteriĆ«le) infecties?
  • Zijn er bepaalde onderliggende ziektes?
  • Neem je medicijnen?
  • Ontstaan ā€‹ā€‹er symptomen? Zo ja, welke?
  • Heeft u last van hoge bloeddruk?

Dit wordt gevolgd door een grondig lichamelijk onderzoek, waarbij de arts de nieren palpeert en tikt, en ervoor zorgt dat de zijdelingse constructiezones (flanken) en het gebied tussen de laatste rib en de wervelkolom pijn doen. Hij meet ook de bloeddruk en onderzoekt vochtretentie in het weefsel (oedeem).

Voor verdere diagnose van glomerulonefritis worden bloed- en urinetesten uitgevoerd. De urine wordt voornamelijk onderzocht op eiwitten, omdat een glomerulonefritis wordt gekenmerkt door een verhoogde eiwituitscheiding met de urine (proteĆÆnurie). Voor urineonderzoek wordt urine meestal gedurende 24 uur verzameld en vervolgens in het laboratorium onderzocht. Daarnaast controleert de arts de urine op bloed, dat vaak wordt uitgescheiden in een glomerulonefritis met de urine (de zogenaamde hematurie) en is meestal al zichtbaar met een roodachtige kleur van de urine met het blote oog.

Een andere component van de diagnose van glomerulonefritis is een bloedtest. Hier, vooral de zogenaamde creatininewaarde van belang. Creatinine is een metaboliet en wordt via de nieren in de urine uitgescheiden. Een verhoogd creatininegehalte duidt een gestoorde nierfunctie aan, wat het gevolg kan zijn van glomerulonefritis. Bovendien kunnen antilichamen in het bloed worden gedetecteerd die indicatief zijn voor een recente infectie.

Voor diagnose kunnen beeldvormingstechnieken ook worden gebruikt. Bij de diagnose van glomerulonefritis is ultrageluidonderzoek (echografie) van bijzonder belang. Met behulp van echografie kan de arts de toestand van de nier beoordelen op basis van grootte, vorm en locatie.

Om duidelijk te maken welke vorm van glomerulonefritis is betrokken, neemt de arts een weefselmonster van de nier (biopsie) in een chirurgische procedure. Dit wordt onder de microscoop onderzocht om een ā€‹ā€‹precieze uitspraak te kunnen doen over de oorzaak van glomerulonefritis. Deze studie vormt de basis voor de therapie en de prognose.

Glomerulonefritis: behandeling

De behandeling van een glomerulonefritis hangt af van zowel de oorzaak als het beloop, dus of het nu om een ā€‹ā€‹acute glomerulonefritis gaat of al een chronische glomerulonefritis is. Als de eiwituitscheiding in de urine laag is, als er zeer weinig rode bloedcellen in de urine zijn en als de nierfunctie en bloeddruk normaal zijn, kan glomerulonefritis soms niet worden behandeld. Niettemin moet u uw arts regelmatig laten controleren.

Secundaire glomerulonefritis behandelt de onderliggende aandoening die de ontsteking veroorzaakt. Een acute postinfectieuze glomerulonefritis die het gevolg is van een bacteriƫle infectie, bijvoorbeeld door streptokokken (poststreptokokken glomerulonefritis), wordt behandeld met antibiotica.

Acute glomerulonefritis moet zo snel mogelijk worden behandeld om te voorkomen dat het zich ontwikkelt tot chronische glomerulonefritis en blijvende schade aan de nieren. Omdat bij patiƫnten met glomerulonefritis de bloeddruk vaak verhoogd is, moet deze worden genormaliseerd met antihypertensiva (bijvoorbeeld de zogenaamde ACE-remmers). Verhoogde bloeddruk beschadigt niet alleen de nieren, maar verhoogt ook het risico op bepaalde hart- en vaatziekten zoals een beroerte of een hartaanval. Het doel van de behandeling is een bloeddruk tussen 125/75 en 130/80 mmHg. Vochtophopingen in weefsels (oedeem), die worden veroorzaakt door glomerulonefritis, worden behandeld met dehydraterende geneesmiddelen, de zogenaamde diuretica.

Omdat glomerulonefritis vaak wordt veroorzaakt door overreactie van het immuunsysteem, is zogenaamde immunosuppressieve therapie noodzakelijk, bijvoorbeeld met cortison: het vertraagt ā€‹ā€‹het immuunsysteem en voorkomt zo dat de ziekte zich ontwikkelt.

Als gevolg van een ontsteking is de filterfunctie van de nieren beperkt. Daarom moet als onderdeel van de behandeling en het dieet worden aangepast. Deze omvatten een eiwitarm en zoutarm dieet en voldoende hydratatie.

Als een glomerulonefritis echter al ver gevorderd is en de nieren falen (nierinsufficiƫntie), een bloedwassing (dialyse) of - als laatste optie - is een niertransplantatie vaak noodzakelijk.

Glomerulonefritis: preventie

Glomerulonefritis wordt niet veroorzaakt door bacteriƫn of andere ziekteverwekkers. Het wordt immuungemedieerd, wat betekent dat de eigen immuunafweer tot de ontstekingen leidt. Daarom is er geen specifieke maatregel om glomerulonefritis te voorkomen. Het is daarom belangrijk om regelmatig met de arts te overleggen. Hij kan tekenen van ziekte opsporen met behulp van bloed- en urinetests in het laboratorium. Aldus kan een glomerulonefritis tijdig worden herkend en bovenal vroeg worden behandeld, voordat het tot een ernstige ontwikkeling komt.

Lees meer over de onderzoeken

  • cystoscopie

Glomerulonefritis: ziekteverloop en prognose

Het beloop van glomerulonefritis kan acuut of chronisch zijn. Het is daarom belangrijk dat ontsteking tijdig wordt opgespoord en behandeld, zodat het niet chronisch wordt. Onbehandelde glomerulonefritis is een van de meest voorkomende oorzaken van volledig nierfalen (nierfalen) en ontsteking van de nieren verhoogt het risico op hart- en vaatziekten. Het probleem is dat veel vormen van glomerulonefritis slechts een klein ongemak veroorzaken en daarom in eerste instantie niet worden herkend. De prognose is echter goed en de ziekte leidt niet tot blijvende schade aan de nieren.

Een specifieke vorm van acute glomerulonefritis is rapid progressive glomerulonephritis (RPGN). Dit is een ontsteking die bijzonder snel verloopt: indien onbehandeld, kan de nierfilterfunctie binnen drie maanden met 50 procent afnemen en kunnen de nieren binnen zes maanden volledig falen. Een bijzonder snelle behandeling is daarom noodzakelijk in deze glomerulonefritis - hoe eerder de genezingsvooruitzichten verbeteren.

De ziekte is vaak lange tijd zonder symptomen en blijft onopgemerkt, vaak al jarenlang. Het resultaat: de nierbeschadiging vordert. een chronische glomerulonefritis is niet langer geneesbaar en leidt in veel gevallen uiteindelijk tot een falen van de nieren. Een dialyse of niertransplantatie is de laatste behandelingsoptie.

Lees meer over de therapieƫn

  • transplantatie

Deze laboratoriumwaarden zijn belangrijk

  • leukocyten


Zo? Deel Met Vrienden: