Ziekte van graves

Bij de ziekte van graves produceert het lichaam bepaalde antilichamen die de productie van schildklierhormoon verhogen. Meer informatie nu!
Ziekte van graves

Ziekte van Graves is de tweede belangrijke auto-immuunziekte van de schildklier naast de thyroïditis van Hashimoto: in beide gevallen veroorzaken specifieke antilichamen auto-immuunontstekingsprocessen. In het geval van de ziekte van Graves leiden deze tot hyperthyreoïdie (hyperthyreoïdie). Bovendien kan de ziekte van Graves de ogen, onderbenen, handen en voeten aantasten. Lees hier alle belangrijke informatie over de ziekte van Graves.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. E05

Productoverzicht

Ziekte van Graves

  • Ziekte van Graves: oorzaak

  • Ziekte van Graves: symptomen

  • Ziekte van Graves: diagnose

  • Ziekte van Graves: therapie

  • Ziekte van Graves: prognose

Ziekte van Graves: oorzaak

De ziekte van Graves treft hoogstwaarschijnlijk vrouwen tussen de 20 en 50 jaar. De ziekte wordt ook wel de ziekte van Basedow genoemd, de ziekte van Graves, immunogene hyperthyreoïdie of het type immuun schildklieraandoening van Graves.

Bij de ziekte van Graves produceert het lichaam bepaalde antilichamen (antilichamen) die de schildklierhormoonproductie verhogen - hyperthyreo├»die ontwikkelt zich. Een groot deel van de pati├źnten ontwikkelt bovendien een ontstekingsziekte van de oogkassen (endocriene orbitopathie). Bovendien kan de ziekte van Graves ook het bindweefsel van onderbenen, handen en voeten aantasten.

De ziekte van Graves komt vaak voor in het gezin. In dergelijke families worden vaak gevallen van thyreo├»ditis van Hashimoto waargenomen, wat de reden is dat bepaalde genetische veranderingen de oorzaak van de ziekte zijn. Of en wanneer de Basedow-ziekte uitbreekt, kan echter niet worden voorspeld. Soms volgt de uitbraak een virale infectie of een ernstige psychische belasting. In andere gevallen lijden pati├źnten volledig aan het welzijn van de ziekte van Graves.

Net zoals Hashimoto en de ziekte van Graves' komt vaak samen met andere auto-immuunziekten zoals bij de ziekte van Addison (traag werkende bijnieren), type 1 diabetes of glutenintolerantie (coeliakie locals).

Ziekte van Graves: symptomen

De drie leidende symptomen van de ziekte van Graves zijn:

  • Uitbreiding van de schildklier ("struma", struma)
  • Opkomst van oogbollen (exophthalmos)
  • Hartkloppingen (tachycardie)

Deze drie symptomen samen worden ook "Merseburger Trias" genoemd.

Naast de uitstekende oogbollen kunnen er verdere veranderingen in het ooggebied optreden, zoals wimperszwelling en conjunctivitis. Artsen spreken dan van endocriene orbitopathie. Zelfs droge ogen met fotofobie, verhoogde tranen, druk en / of vreemd lichaamsgevoel zijn mogelijk. In ernstige gevallen kunnen ook verslechtering van het zicht en dubbel zien optreden.

Andere symptomen van hyperthyreoïdie in de ziekte van Graves onder meer gewichtsverlies, slapeloosheid, warmtegevoeligheid, zweten, verhoogde bloeddruk, haaruitval, frequente stoelgang, menstruatiestoornissen en onvruchtbaarheid bij vrouwen, spierzwakte, rusteloosheid, prikkelbaarheid, angst en slechte concentratie.

pati├źnten met de ziekte zeldzaam Graves ontwikkelen zwellingen in het onderbeen (Pretibiaal myxedema), handen en voeten (Acropachyderma).

Als de schildklier staakt, kan dit verschillende oorzaken hebben. Zie hier wat.

Ziekte van Graves: diagnose

De arts voert eerst een gedetailleerd gesprek met de pati├źnt om de medische geschiedenis te verzamelen (anamnese). Dit wordt gevolgd door een lichamelijk onderzoek met bloeddrukmeting en beoordeling van de ogen, onderbenen en handen.

Belangrijk voor de diagnose een bloedtest: de bloedniveaus van schildklierhormonen T3 en T4 en de hypofyse TSH gemeten (stimuleert de productie van hormonen in de schildklier). Bovendien zal het bloedmonster worden getest op antilichamen die kenmerkend zijn voor de ziekte van Graves.

Als onderdeel van de Graves-ziektediagnose wordt de schildklier ook ultrasoon onderzocht.

Ziekte van Graves: therapie

Pati├źnten met de ziekte van Graves eerst ongeveer een jaar zogenaamde anti-schildklier middelen, zodat middelen voor de productie van hormonen in de schildklier remmen (zoals Thiamazole of carbimazol). In het begin worden ook b├Ętablokkers toegevoegd om symptomen van hyperthyreo├»die (zoals hartkloppingen) te verlichten.

Bij ongeveer de helft van de pati├źnten geneest de aandoening na ongeveer een jaar antithyroidbehandeling, zodat geen verdere medicatie nodig is.

Indien echter, blijft na 1-1,5 jaar gebruik van antithyroid de hyperthyro├»die of ook flakkeert na een eerste verbetering optreedt, dient de schildklierfunctie te worden permanent uitgeschakeld. Dit gebeurt door behandeling met radioactief jodium of door chirurgische verwijdering van de schildklier (het hele orgaan of delen ervan).Pati├źnten moeten vervolgens de ontbrekende schildklierhormonen voor gebruik in tabletvorm innemen. Maar dat wordt geassocieerd met minder complicaties en bijwerkingen dan het geval is voor een jaar lang of permanent nemen thyreostatica zou zijn.

Voor de operatie, dient de schildklierfunctie te worden genormaliseerd door medicatie, omdat anders een thyrotoxische crisis (thyrotoxicose) kunnen voorkomen. Deze levensbedreigende ziekte kan onder andere hoge koorts, snelle hartslag, braken en diarree, spierzwakte, rusteloosheid, een verminderd bewustzijn en duizeligheid tot coma en falen van de bloedsomloop en het uitvoeren van een functionele zwakte van de bijnieren.

Behandeling van oculaire symptomen

Bij de ziekte van Graves schildklierfunctie oogziekte cortisone worden genoemd. Het helpt tegen de opkomst van de oogbollen en de ernstige zwelling rond de ogen. Selenium wordt vaak gegeven in lichte tot matige gevallen. Droge ogen kunnen worden behandeld met vochtinbrengende oogdruppels, zalven of gels.

Ziekte van Graves: prognose

Bij ongeveer 50 procent van de pati├źnten geneest de ziekte van Graves alleen. Niettemin is een tijdige behandeling met antithyroid-geneesmiddelen noodzakelijk. Zelfs na een succesvolle therapie kan de ziekte opnieuw oplaaien. De schildklierfunctie moet dan permanent worden uitgeschakeld.

Een gevreesde complicatie van hyperthyreoïdie als gevolg van Ziekte van Graves of een andere ziekte is de thyreotoxische crisis. De sterfte hier is 20 tot 30 procent.

Lees meer over de onderzoeken

  • bloedafname
  • bloedonderzoek
  • scintigrafie

Deze laboratoriumwaarden zijn belangrijk

  • schildklierfunctie


Zo? Deel Met Vrienden: