Interview "niet de pijn, de angst is het probleem"

Een goede 23 miljoen Duitsers lijden aan chronische pijn. Dr. Dominik Irnich, hoofd van de pijnkliniek aan de universiteit van MĆ¼nchen, legt in het NetDoktor-interview uit waarom sommigen meer vatbaar zijn voor chronische pijn dan anderen. Dr. Irnich, hoeveel pijn heb je te verduren? Pijn hoort bij het leven, daar moet je aan wennen.

Interview

Een goede 23 miljoen Duitsers lijden aan chronische pijn. Dr. Dominik Irnich, hoofd van de pijnkliniek aan de universiteit van MĆ¼nchen, legt in het The-Health-Site-interview uit waarom sommigen meer vatbaar zijn voor chronische pijn dan anderen.

Dr. Irnich, hoeveel pijn heb je te verduren?

Pijn hoort bij het leven, daar moet je aan wennen. Waar het op neer komt, is dat je het goed kunt verdragen als je er niet bang voor bent. Neem bijvoorbeeld de football-speler die zichzelf verwondt en blijft spelen. Hij wil echt een doelpunt maken en blijft rennen, ook al heeft hij misschien vreselijke pijn. Hij kan het sowieso nog steeds goed verdragen. Het is anders als je niet weet waar de pijn vandaan komt en dat maakt je bang.

En dat is een probleem met chronische pijnpatiƫnten?

Ja, bij chronische pijnpatiƫnten is er vaak geen duidelijke oorzaak voor de pijn. Of ze hebben ervaren dat er schijnbaar een oorzaak was voor de pijn, zoals de tussenwervelschijf. Hoewel dit is behandeld, blijft de pijn echter bestaan. Dus iets onrustig: "Zou het een ernstige ziekte kunnen zijn?". De zorgen versterken op hun beurt de pijn. Niet de pijn, de angst is vaak het probleem.

Wat doe je om te voorkomen dat pijn chronisch wordt?

Allereerst is het belangrijk om acute pijn te behandelen, bijvoorbeeld veroorzaakt door een verwonding. Anders kan er een pijngeheugen worden gevormd. Dit betekent dat de acute pijn sporen nalaat in het zenuwstelsel. Het "herinnert" zich de pijn, zelfs als de trigger al is verholpen. Het probleem is dat we nog niet precies weten waarom sommige mensen acute pijn ontwikkelen door Ć©Ć©n acute pijn en andere niet.

Wat kan er aan de hand zijn?

Belangrijke factoren zijn psychologische, maar ook sociale preloads. Als iemand voor zijn kostprijs op zijn knie vertrouwt, bijvoorbeeld een professionele atleet, en zichzelf daar verwondt, heeft deze pijn een speciale betekenis. Hij kroniekt gemakkelijker dan iemand die minder snel wordt bedreigd door zo'n blessure. Over het algemeen geven interne factoren, zoals onderdrukte of onbehandelde gevoelens en sociale omstandigheden, met name factoren op de werkplek, de voorkeur aan pijn die chronisch wordt.

Wat bedoel je?

Als een patiƫnt bijvoorbeeld de diagnose van een vermoedelijke kwaadaardige aandoening krijgt en na een paar dagen het resultaat wordt verteld, vermengt de angst zich met de pijn van de operatie. Dit kan helpen om pijn te ervaren en mogelijk te arresteren.

Hetzelfde is bekend over valspositieve bevindingen, zoals borstkanker.

Correct, zelfs als het resultaat wordt gecorrigeerd, laten de ervaren emoties hun stempel op de patiƫnt drukken - ook in zijn gevoel van pijn. De belangrijkste rol die de psyche speelt, is ook te zien in de belangrijkste chronificatiefactor, de werkplek: zij die zich hier niet goed voelen of gewaardeerd worden, zijn vatbaarder voor chronische pijn.

Wordt hiermee ook in de therapie rekening gehouden?

In de reguliere zorg aan de niet-specialist vaak niet. Het diagnosticeren en behandelen van chronische pijn is altijd erg complex. Helaas wordt meestal alleen het somatische, dwz het fysieke niveau beschouwd. Dit kan leiden tot onnodige interventies, onjuiste uitleg met fixatie op de fysieke oorzaak en langdurige medicatie met pijnstillers - dit is niet noodzakelijkerwijs succesvol, vooral op de lange termijn.

Omdat de psyche niet voldoende is opgenomen?

Ja, dat is waarom. Chronische pijn is altijd gerelateerd aan de psyche, interne factoren. Bij een goede pijntherapie gaat het om lichaam en geest. Dat is wat we de zogenaamde multimodale benadering noemen. In speciale faciliteiten analyseert een heel team van experts de patiƫnt bij het eerste onderzoek vanuit verschillende perspectieven. Naast gespecialiseerde artsen zijn ook psychologen en fysiotherapeuten hierbij betrokken. Samen wordt een diagnose gesteld en een individueel behandelconcept ontwikkeld. Naast zinvolle therapieƫn gaat het erom de betrokkene te activeren en te motiveren om iets voor zichzelf te doen - zo verbeteren we de kwaliteit van het leven opnieuw.

Dat klinkt erg duur - kan een huisarts dat Ć¼berhaupt doen?

Ik denk in principe ja, maar meer in de zin van een langdurige begeleiding. Er zijn een paar basisregels voor het omgaan met pijnpatiƫnten en er is behoefte aan medische kunst. Een arts kan snel aanwijzingen krijgen dat de patiƫnt lijdt aan chronische pijn die zelfs met een spuit niet kan worden geƫlimineerd.

Waar moet je op letten?

Er moet aandacht worden besteed wanneer iemand meldt dat de pijn altijd hetzelfde is en nergens door beĆÆnvloed kan worden. Een andere indicatie van chroniciteit is de constante verandering van artsen of therapieĆ«n en terugkerende diagnostiek - bijvoorbeeld de derde MRI-afspraak, hoewel de eerste twee keer zonder bevindingen waren.Daarnaast is het belangrijk om interne en externe stressfactoren, zoals gevoelens, psychologische stress, beroep of vrijetijdsgedrag, te onderzoeken. Dit vereist natuurlijk een vertrouwensvolle arts-patiĆ«ntrelatie en -tijd. Maar het loont om deze tijd aan het begin te investeren: dit bespaart onnodige maatregelen en dus weer tijd.

Veel mensen zweren nu bij yoga. Helpt dat bij pijn?

Yoga, maar ook Tai Chi en Qigong worden op een zachte manier geactiveerd. Het bewegingssysteem heeft behoefte aan flexibiliteit, veerkracht, coƶrdinatie en lichaamsbewustzijn. De overeenkomstige oefeningen bevorderen dit. Dus zonder ongewenste bijwerkingen, zoals ze bekend staan ā€‹ā€‹voor pijnstillers, en het pijnbestrijdingssysteem van het lichaam is getraind, is het minder gevoelig voor pijn. Belangrijk is dat we het hebben over medische toepassingen, geen lifestyle- of spabehandelingen. Hoewel ze mooi zijn, helpt het onze patiĆ«nten niet.

Hoe lang hebben patiƫnten gemiddeld al pijn als zij bij u komen?

Heel lang - ongeveer twaalf jaar. Het hoeft niet zo lang een marteling te zijn! Ik kan alleen diegenen aanspreken die langere tijd pijn lijden om contact op te nemen met een pijnspecialist.

Wat zeg je tegen dergelijke langetermijnpatiƫnten?

Ik kan ze hoop geven. Pijn kan na vele jaren nog steeds met succes worden behandeld. Misschien verdwijnen ze niet helemaal, maar kun je veel kwaliteit van leven herwinnen. Er zit een kracht in ons - en die is sterker dan pijn. We moeten ze mobiliseren.


Zo? Deel Met Vrienden: