Iriscopie

Bij diagnostiek van de iris wordt de gezondheidsstatus van een patiënt beoordeeld door goed naar de iris (iris) te kijken.

Iriscopie

Irisdiagnostiek is een speciale diagnostische techniek voor het oog. Door goed naar de iris (iris) te kijken, kan de onderzoeker de gezondheidstoestand van een patiënt beoordelen en bepalen waar de oorzaak van enig ongemak kan zijn. Irisdiagnostiek is vaak de eerste stap op weg naar een aanvullende medicamenteuze therapie. Pas na de diagnose volgt de keuze van de geschikte therapiemethode.

Filosofie / geschiedenis van iris diagnostiek

Reeds genezers in het oude Griekenland probeerden oorzaken van ziekte te doorgronden door naar de ogen van zieken te kijken. Kleur, helderheid en textuur van de iris werden beschouwd als een uitdrukking van gezondheid. In Europa werd de overweging van de iris in de geneeskunde gehandhaafd. De grondlegger van de moderne irisdiagnostiek is de Hongaarse arts Ignatz von Peczely. Hij veronderstelde dat bepaalde plaatsen op de iris de verschillende lichaamsorganen vertegenwoordigen. Als een orgaan wordt aangetast, wordt dit zichtbaar op het overeenkomstige gedeelte van de iris.

De linkerhelft van het lichaam presenteert zich op de linker iris, de rechterhelft van het lichaam op de rechter iris. Von Peczely publiceerde zijn bevindingen in 1881 over de relatie tussen ziekten en specifieke iriskenmerken. Zijn beschrijvingen zijn gemaakt en ontwikkeld door professionals en leken. Tegenwoordig passen vooral natuurgeneeswijzen irisdiagnostiek toe.

Techniek van de iris diagnostiek

Voor nauwkeurige irisdiagnostiek is de volledige iris onderverdeeld in verschillende velden. De radiale verdeling bestaat, net als in een klok, uit 60 delen die van de pupil naar de buitenrand van de iris leiden. Gemeten in "minuten" bevindt de lever zich bijvoorbeeld tussen de 36e en de 40e minuut in de rechter iris.

Door verdere onderverdeling in de buitenste (aan de irisrand) en binnenste (in de buurt van de leerling) ontstaan ​​cirkels op de kleine zones van "kleine delen". Elke zone, soms overlappende verschillende zones, krijgt een orgel toegewezen.

Een microscoop wordt gebruikt om de iris te onderzoeken. Dit wordt zodanig opnieuw opgebouwd dat de testpersoon en de onderzoeker tegenover elkaar zitten en elkaar in de ogen kijken. De iris van het onderwerp wordt verlicht en vergroot met sterk licht. De onderzoeker beoordeelt de iris in termen van verschillende kenmerken (iris-verschijnselen):

  • radiale lijnen
  • donkere of zwarte vlekken in de vorm van spikkels
  • witte tijden
  • verschillende gekleurde vlekken

Bij irisdiagnose worden witte of gele "wolken" gebruikt als een indicatie van ontsteking, donkere of zwarte markeringen geven de verzwakte functie van een orgaan aan. Kleurrijke vlekken laten verschillende interpretaties toe.

Toepassing van de irisdiagnostiek

Voor een getrainde therapeut van een ervaringsgerichte medische methode is iris diagnostiek een belangrijk instrument waarmee de gezondheidstoestand van een cliënt wordt vastgelegd en beoordeeld.

Grenzen van irisdiagnostiek

Het onderzoek van de iris heeft geen schadelijke effecten op het oog als het goed wordt uitgevoerd. De grenzen van deze diagnostische methode zijn goed bekend bij elke verantwoordelijke therapeut. De irisdiagnostiek kan indicaties geven over klachten en de oorzaken ervan, maar deze instructies moeten nader worden onderzocht. U kunt de diagnose niet door een arts vervangen, vooral in het geval van ernstige symptomen.


Zo? Deel Met Vrienden: