Geneeskunde "artsen moeten aan de verkeerde kant kunnen denken"

Sommige artsen groeien buiten zichzelf. En sommige patiƫnten ook. Ze gaan naar de limieten, betreden nieuw territorium en plaatsen met gewaagde therapieƫn over het leven. De arts Bernhard Albrecht heeft negen van dergelijke verhalen in een boek geschreven * - het NetDoktor-interview, mijnheer Albrecht, u schrijft over artsen die alles durven - wat onderscheidt hen?

Geneeskunde

Sommige artsen groeien buiten zichzelf. En sommige patiƫnten ook. Ze gaan naar de limieten, betreden nieuw territorium en plaatsen met gewaagde therapieƫn over het leven. De arts Bernhard Albrecht schreef negen van dergelijke verhalen in een boek * - het The-Health-Site-interview

Mr Albrecht, u schrijft over artsen die alles durven - wat onderscheidt hen?

Deze artsen gaan dan verder wanneer anderen zeggen: 'We hebben onze plicht gedaan. We hebben alle therapieƫn uitgeput en nu kunnen we niets voor u doen. ' Maar vaak zijn deze artsen verder gegaan dan de grenzen van standaardprocedures en houden ze de zaak die ze te maken hebben niet individueel genoeg voor ogen. Een voorbeeld is de chronische pijnpatiƫnt in mijn boek. Ze kreeg voor het laatst de sterkste opiaat, maar haar pijn was er nog steeds. Deze pijntherapeut ging nog een stap verder en dacht na: wat is er nog meer? Hij kwam voor cannabis.

Hoewel dit de patiƫnt hielp, bleef de arts ten koste van het medicijn. Hij stotterde ongeveer 45.000 euro in de loop der jaren naar de ziekteverzekering. Bedoel je dat met durf?

Deze dokter was zich niet bewust van wat hij zelfs had gewaagd, omdat hij het kreeg met het gebalde Duitse vooroordeel tegen drugs om te doen. Hij heeft zichzelf absoluut gezien in legaliteit. De effectiviteit van cannabinoĆÆden is bewezen. De medicijnen zijn goedgekeurd voor patiĆ«nten met chronische pijn, maar worden niet betaald omdat de indicatie ontbreekt. Hij kan ze "ongestraft" voorschrijven, maar de patiĆ«nten moeten zichzelf betalen. Met zo'n verfijning in het factureringssysteem, heeft de dokter, die zijn carriĆØre nog steeds in de DDR heeft gemaakt, nooit verwacht. Hij heeft waarschijnlijk alles gegeven in plaats van alles te durven.

Hoeveel rebel, hoeveel avonturiers moet een dokter zijn?

Hij moet zeker aan de andere kant kunnen denken, iets dat naast het gemarkeerde pad ligt. De artsen die ik beschrijf zijn allemaal individuen, maar ze zijn nog steeds verenigd: ze zijn niet overdreven beĆÆnvloed door conventies en de mainstream. Ik dacht zelfs dat je al in vroege getuigenissen kon zien dat ze extreem idiosyncratisch waren in hun gedachten of in het bijzonder rebels waren. Maar ik heb het nog niet gevonden.

Wat drijft de dokters tot roekeloze therapieƫn?

Artsen streven hun eigen motieven na. Ten eerste is het de liefde van de mensheid en de wens om te helpen. Maar niet alle artsen zijn puur humanitair. Het is ook een grote ambitie dat sommige artsen over alle obstakels heen springen. Een arts van middelbare leeftijd heeft bijvoorbeeld misschien niet genoeg bereikt voor zijn roem en carriĆØre. Hij wordt gedreven door het enige idee dat hij zich wanhopig wil realiseren. Toch kan deze arts een sympathiek persoon zijn.

Alles is mogelijk met de wil van de patiƫnt, niets zonder.

De wil alleen is dat niet. De basis is grenzeloos vertrouwen, een in de handen van de dokter vallen. Hij zal het repareren - ook al zegt hij openlijk, de procedure kan invaliditeit en de dood betekenen. Vertrouwen is de voorwaarde voor de arts om Ć¼berhaupt te blijven nadenken. Natuurlijk is dit een tweesnijdend zwaard - een patiĆ«nt moet weten aan wie hij toevertrouwt.

Hoe lok je de vluchtige gedachten van een dokter uit over therapieĆ«n op afstand, vraagt ā€‹ā€‹een terminaal zieke, jonge vrouw met gevorderde darmkanker. Hoe deed ze het?

Ze slaagde er op de een of andere manier in om haar arts diep emotioneel te bereiken. Het gevoel niets te kunnen verliezen wordt vaak gecombineerd met een speciale durf. De jonge vrouw lag al op haar sterfbed en plantte na de dood het leven van haar kinderen en haar man. Ze zei: 'Doe alles zodat mijn kinderen zo lang mogelijk een moeder hebben. Ik ben klaar om alles te verdragen. ' Als ze op de operatietafel was gebleven, zou die vrouw er niets om geven. De dokter voelde zich, gezien haar duidelijke woorden, zelfs verplicht om het maximale risico te nemen. Met dergelijke aankondigingen kunnen artsen iets proberen dat ze anders alleen maar op zichzelf zouden testen, maar nooit op een patiƫnt, omdat ze veel tegenwind krijgen.

Als gedurfde therapiepogingen niet werken, komen artsen snel in de kritiek. Terecht?

Een grote krant zou waarschijnlijk schrijven: 'Onverantwoordelijk! Dit zijn experimenten op mensen. ' Gedeeltelijk is dat gerechtvaardigd. Maar als je een duik neemt in de geschiedenis van de geneeskunde, zul je altijd therapeutische avonturen tegenkomen die grensgevallen waren en die ethische commissies misschien niet voorbij laten gaan vandaag. Ik denk dat de eerste lever-levende transplantaties zo'n voorbeeld zijn. Op dat moment werd de gezondheid van de gezondheid in gevaar gebracht, wetende dat het ook mis kon gaan. Vandaag kun je er levens mee redden.

"Ik ben alleen verantwoordelijk voor je voeten, niet voor wat er gaande is in je leven", zegt een specialist die nieuwe voeten bouwt. Wat kan er met patiƫnten gebeuren wanneer artsen niet ontvankelijk zijn?

De patiƫnt was 40 jaar oud en had sinds zijn kindertijd twee klompvoeten.Hoe ouder hij werd, hoe erger hij kon rennen. Na de operatie hing hij zijn speciale schoenen op, liep voor het eerst in zijn leven blootsvoets en ontdekte dat hij zijn hele jeugd had gemist vanwege zijn voeten - en hij wilde hem inhalen. Zijn vrouw trouwde echter met hem als gehandicapte en voelde dat hij onmisbaar voor hem was. Haar man van vroeger bestond niet meer. Dat zou de relatie bijna breken. De voetchirurg heeft die ervaring keer op keer opnieuw gemaakt en daarom met opzet deze zin uitgesproken. Overigens geldt dit voor alle patiƫnten in het boek: Het leven na een existentiƫle ziekte kan niet worden voortgezet zoals voorheen.

Een arts brengt de jongste premature baby ooit met 21 weken en vijf dagen naar de wereld. Kun je de limiet overschrijden?

In extreme vroege dagen kun je echt niet zeggen of je het kunt of niet. Dit is een grensovergang. Maar deze arts werkte 30 jaar als neonatoloog. Hij had geleerd dat de limiet van wanneer een te vroeg geboren baby levensvatbaar is, verder en verder is gegaan. Met kortere en kortere zwangerschapsjaren, kan men nu hopen een gezond kind te baren. Desondanks moeten artsen kunnen loslaten, hoewel de technische mogelijkheden bijna onbeperkt zijn. Mijn boodschap is dat je niet altijd alles moet proberen. Als de longen zelfstandig werken en de machines van het hele lichaam worden gestart, kan dit niet ongedaan worden gemaakt.

Ze zeggen dat de perfecte combinatie een ervaren arts is met een jonge wilde aan de kant. Wat is hun geheim?

De twee artsen voerden een operatie uit die verder ging dan alle kennis uit het handboek. Ze waren het perfecte team. De patiƫnt was 35 en had darmkanker met levermetastasen die niet operabel waren. In 1995 - het geval van dit jaar - werden occasionele levertransplantaties uitgevoerd, maar met catastrofale resultaten. Daarom wilden ze de methode opgeven. De jonge Wilde vocht voor de jonge vrouw om deze kans te krijgen.

Het echte risico was niet de levertransplantatie, maar de operatie achteraf. Op de operatietafel ontdekten de twee artsen dat de vrouw uitzaaiĆÆngen had tot voorbij de lever. Dus vermoedden ze dat de kanker in het hele lichaam lag, en de procedure leek zinloos. Toen kwam de wil van deze vrouw tot wasdom. De jonge arts had de opdracht: 'Je moet ook de grenzen verleggen, niet alleen ik'. De artsen werkten zo uitgebreid in de buikholte, haalden een deel van de dunne darm, maag, pancreas. De vrouw leeft nog steeds.

Hun verhalen zijn geĆÆsoleerd - wat kunnen ze ons laten zien?

Dergelijke geĆÆsoleerde gevallen geven ons een indicatie dat we soms met onze eerdere kennis volledig ongelijk hebben. Zelfs nu nog, zelfs in extreme gevallen, kunnen ze klinische beelden en hele diagnostische systemen opschudden. Deze speciale patiĆ«nten vertellen ons: 'Kijk, het kan heel anders zijn.'

Mr. Albrecht, we danken u voor het interview.


Zo? Deel Met Vrienden: