Melperone

Melperone is een antipsychoticum en wordt voornamelijk gebruikt bij schizofrenie. Alles over het effect en de bijwerkingen kan hier worden gelezen!

Melperone

Het actieve ingrediënt melperone is een gematigd atypisch antipsychoticum (antipsychoticum). Als zodanig wordt het gebruikt voor slaapstoornissen, verwarring en rusteloosheid (vooral bij schizofrenie). Hier leest u alles wat interessant is voor de werkzame stof van Melperon: werkingswijze, toepassing, bijwerkingen.

Dit is hoe Melperon werkt

Neuroleptica (antipsychotica) zijn middelen die een kalmerende en antipsychotische werking hebben. Antipsychoticum betekent dat de medicijnen het verlies van de realiteit bestrijden. Ze zijn dus geschikt voor de behandeling van hallucinaties en wanen. Dergelijke symptomen zijn vaak gebaseerd op psychische stoornissen zoals schizofrenie of manie.

Experts suggereren dat bij schizofrenie symptomen zoals hallucinaties en wanen te wijten zijn aan een verhoogde concentratie van de boodschappersubstantie dopamine in bepaalde gebieden van de hersenen (dopamine-hypothese). Neuroleptica voorkomen dat de boodschapper zich met zijn receptor aanmeldt. Op deze manier probeert men de excessieve dopaminewerking te normaliseren. Het volledige werkingsmechanisme van neuroleptica is echter niet volledig begrepen.

De oudere neuroleptica zijn nog steeds vrij onspecifiek in de hersenen. Als bijwerking beïnvloeden ze daarom ook de door dopamine gereguleerde extrapiramidale zenuwbanen. Het resultaat is de zogenaamde extrapiramidale stoornissen (EPS) zoals bewegingsrusteloosheid, onvrijwillige bewegingen, krampen, spierrigiditeit en loopstoornissen. De nieuwere atypische neuroleptica zoals melperone hebben een meer gericht effect en vertonen daarom nauwelijks deze bijwerkingen.

Inname en uitscheiding van melperon

Na opname wordt melperon snel en volledig in het bloed opgenomen. De hoogste bloedspiegels treden op na anderhalf uur. De werkzame stof wordt voornamelijk afgebroken door de lever; slechts een maximum van ongeveer tien procent van de toegediende hoeveelheid melperon verlaat het lichaam onveranderd met de urine. Na een enkele toediening wordt ongeveer de helft van het medicijn na zes tot acht uur uitgescheiden.

Wanneer wordt Melperon gebruikt?

Melperon wordt gebruikt in de volgende gevallen:

  • voor de behandeling van slaapstoornissen
  • om rusteloosheid met drang om te bewegen en staat van opwinding te dempen, vooral bij patiënten met psychose, schizofrenie, dementie, bepaalde neurosen en alcoholisme.

Meestal is een inname op langere termijn vereist.

Dit is hoe Melperon wordt gebruikt

Melperon wordt vaak gebruikt als tablet of drank (Melperon-sap). Afhankelijk van de ernst van de ziekte worden dagelijks doses van 25 tot 400 milligram melperone gebruikt, die meestal in verschillende doses worden verdeeld. Inslikken vindt plaats na de maaltijd of voor het slapengaan, als slapeloosheid ook moet worden behandeld. Gewoonlijk wordt een lagere dosis melperone toegediend aan het begin van de therapie, die vervolgens langzaam wordt verhoogd totdat het effect voldoende is. Het volledige antipsychotische effect kan soms pas twee tot drie weken na het begin van de behandeling optreden.

Bij inname is het belangrijk om de tabletten niet door te slikken met koffie, thee of melk, omdat dit de absorptie van het geneesmiddel remt.

Welke bijwerkingen heeft Melperon?

Kortom, een therapeutische melperondosering heeft weinig of geen effect op de ademhaling, bloedsomloop, spijsvertering, urinaire excretie of leverfunctie.

Aan het begin van de behandeling en hogere doses kan vermoeidheid optreden, maar in sommige gevallen is dit wenselijk. Bovendien kan het actieve ingrediënt ook leiden tot een lage bloeddruk, wat zich uit in duizeligheid en zwakte, vooral wanneer u opstaan ​​vanuit een liggende of zittende positie.

Afhankelijk van de dosis en de individuele aanleg kunnen de bovengenoemde extrapiramidale stoornissen optreden als bijwerkingen van melperon. Deze kunnen worden herkend door kramp van de spieren, tremoren, spierstijfheid en motorische onrust (vergelijkbaar met het klinische beeld van de ziekte van Parkinson). Deze bijwerkingen moeten door een arts worden opgehelderd, omdat dit tot late effecten kan leiden.

Omdat het medicijn melperon wordt afgebroken in de lever, kan er een tijdelijke toename zijn van leverenzymen, galafvloei-aandoeningen of geelzucht. Bloedcelveranderingen zijn ook bekend als bijwerking.

Waar moet bij het innemen van Melperon rekening mee worden gehouden?

De extra inname van andere depressieve geneesmiddelen (slaappillen, analgetica, psychotrope geneesmiddelen, geneesmiddelen tegen allergieën) of alcohol, het dempende effect kan worden versterkt. Ook kan het effect van antihypertensiva worden versterkt door melperon.

Melperon kan bepaalde veranderingen in het hartritme veroorzaken, de zogenaamde QT-rekuitbreidingen. In combinatie met andere geneesmiddelen die ook het hartritme beïnvloeden (bijvoorbeeld bepaalde antibiotica en anti-allergische middelen), moet het risico op ernstige bijwerkingen bijzonder medisch worden opgehelderd. Hetzelfde geldt voor patiënten met een bestaande hartaandoening.

Zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven, mogen Melperon niet gebruiken, omdat het werkzame bestanddeel de placenta kan overwinnen en ook in de moedermelk terechtkomt. Als gevolg hiervan wordt het kind blootgesteld aan het medicijn, waardoor potentiële risico's en langetermijngevolgen niet kunnen worden uitgesloten.

Dit is de manier waarop u geneesmiddelen krijgt die het werkzame bestanddeel melperon bevatten

Het actieve ingrediënt is voorgeschreven in elke dosering en verpakkingsgrootte.

Sinds wanneer is Melperon bekend?

De actieve ingrediënt melperone werd voor het eerst in 1975 in Duitsland op de markt gebracht door het farmaceutische bedrijf Abbott Laboratories. Sinds het verstrijken van de octrooibescherming zijn er verschillende generieke geneesmiddelen op de geneesmiddelenmarkt die de werkzame stof bevatten melperone inbegrepen.


Zo? Deel Met Vrienden: