Eik

De schors van eik beĆÆnvloedt diarree en inflammatoire huidziekten. Lees hier meer over de helende kracht van de eikenschors.

Eik

Als een remedie voor diarree, de schors van de eik al aanbevolen in de Middeleeuwen. Tegenwoordig zijn er andere toepassingsgebieden, zoals huidziekten. Lees meer over het effect en medicinaal gebruik van de eik!

Productoverzicht

eik

  • deugd

  • toepassing

  • bijwerkingen

  • toepassing Notities

  • Waar te koop

  • Om meer te weten

Welke genezende kracht zit er in de eik?

De schors van de eik bevat veel tannines - afhankelijk van de locatie van de planten en oogsten tussen de acht en 20 procent. Deze ingrediƫnten hebben adstringerende (samentrekkend) op het weefsel en virus-remmende. Bovendien zijn anti-inflammatoire (ontstekingsremmende) effecten beschreven. Samengevat, de eikenschors wordt gebruikt als een traditioneel kruidengeneesmiddel bij de volgende ziekten:

  • Niet-specifieke, acute diarreeziekten (inwendig gebruik)
  • inflammatoire huidziekten zoals dermatitis, eczeem, neurodermitis (uitwendig gebruik)
  • lichte ontsteking in de mond en keel en in de genitale en anale gebieden zoals aambeien (uitwendig gebruik)

Hoe wordt de eik gebruikt?

de gedroogde bast van de frisse, jonge takken van drie eiken soorten gebruikt: Quercus robur (zomereik of Engels eik), wintereik (steen, druif of winter eik) en Quercus pubescens (zachte eik).

Interne applicatie

In acute diarree helpt eikenschors thee: gram Insert fijngehakte of grof poedervorm eikenschors met koud water aan de kook en stam door een theezeefje na vijf minuten. Je kunt drie keer per dag zo'n kopje eikenbast thee drinken. De dagelijkse dosis is drie gram van het medicijn.

Wie voelt de smaak van thee als een nogal onaangename, kunnen afgewerkte preparaten, zoals capsules of tabletten met eikenschors extract nemen. Lees de bijsluiter voor dosering en wijze van toediening.

Externe applicatie

Enveloppen, spoelingen en gargles zijn ideaal voor externe behandeling. Hiervoor kook je 20 gram eikenschors met een liter water. U kunt bijvoorbeeld het afgekoelde afkooksel gebruiken voor enveloppen, gorgelen of deppen op de getroffen gebieden.

U kunt ook een gedeeltelijke of complete badkamer met de schors van eik, zoals huidaandoeningen, zoals dermatitis of eczeem. Voor dit doel wordt vijf gram medicijn in een liter water gekookt en vervolgens aan het badwater toegevoegd. De aanbevolen badtijd is 20 minuten (eenmaal per dag).

Ook verkrijgbaar op de markt zijn kant-en-klare preparaten op basis van eiken, bijvoorbeeld tincturen of badadditieven.

Welke neveneffecten kan de eik veroorzaken?

U kunt allergische reacties krijgen. Stop dan de behandeling en raadpleeg zo nodig een arts.

Waarop u moet letten bij het gebruik van de eik

De inhoud van de schors kan de inname van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen vertragen. Neem daarom minstens een uur voor of na de medicatie eikenschorsbereidingen (ook eikenschorsthee).

Eiken schors mag niet langer dan twee tot drie weken worden gebruikt vanwege de bruinings- en droogeffecten.

Als u een koortsachtige of besmettelijke ziekte, hartfalen of hoge bloeddruk heeft, mag u geen warm bad nemen.

Gebruik voor nat en uitgebreid huidletsel geen eikenschorsafzettingen.

Omdat de kennis over het gebruik van eikenbast tijdens de zwangerschap en borstvoeding en bij kinderen en adolescenten jonger dan 18 jaar ontoereikend is, moet de behandeling met eiken worden afgeschaft.

Eik

Als de diarree langer duurt of herhaaldelijk optreedt, moet u uw arts raadplegen. Hetzelfde geldt voor bloederige diarree.

Een eikenbastbad kan de badkuip verkleuren.

  • Afbeelding 1 van 16

    Gevaarlijke schoonheden

    Vingel en oleander en poinsettia - deze planten verrijken onze tuinen en woonkamers. Hoe mooi deze planten ook zijn, ze zijn net zo gevaarlijk als ze zijn. Beste voorbeeld: de lelie van de vallei. De hele plant is giftig, maar vooral bloemen, bessen en bladeren. Het bevat zowel cardioactieve stoffen als saponinen die een bloedoplossend effect hebben.

  • Afbeelding 2 van 16

    poinsettia

    De poinsettia komt oorspronkelijk uit Mexico. Met Kerstmis is de Advent-ster een populaire sierplant. De hele plant is giftig, maar vooral het witachtige melksap. Hij stapt uit als je de plant pijn doet. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn bĆØta-amyrine en germanicol.

  • Afbeelding 3 van 16

    water hemlock

    De water hemlock is afkomstig uit Europa, Noord-Aziƫ en Noord-Amerika. In Duitsland wordt het voornamelijk in het noorden verdeeld. Hij geeft de voorkeur aan groeien aan vijverranden, in sloten en moerassen. Alle plantendelen van de water hemlock zijn giftig, maar vooral het sap van de onderstam. De giftige stof is cicutoxine, een zogenaamd spasmengif.

  • Afbeelding 4 van 16

    gouden regen

    De goudenregen heeft zijn thuis in Zuid- en Zuidoost-Europa. Vanwege de goudgele bloemen is de vlinder in Midden-Europa populair als sierstruik in tuinen en parken. Vooral bloemen, fruit en zaden zijn giftig. Voor zuigelingen kan wel drie tot vier vruchten of 15 tot 20 zaden de dood veroorzaken. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn de zogenaamde alkaloĆÆden, die werken op het centrale zenuwstelsel.

  • = 4? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 5 van 16

    oleander

    De oleander behoort tot de HundsgiftgewƤchsen en kan tot vijf meter hoog zijn als een boom of struik. De bladeren zijn langwerpig en puntig, leerachtig en wintergroen. Van juli tot oktober produceert de oleander witte, rode of roze bloemen. De hele plant is giftig. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn verbindingen die werken op het hart en de bloedsomloop (zogenaamde glycosiden).

  • Afbeelding 6 van 16

    maretak

    Maretak komt veel voor in Europa en Noord-Aziƫ. Als een zogenaamd semi-parasitair groeit het op loof- en naaldbomen en verwijdert het water en voedingszouten uit de waardplanten. Naast de stengels zijn ook giftige bladeren en bessen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn de zogenaamde viscotoxinen, die toxische eiwitmengsels zijn.

  • Afbeelding 7 van 16

    herfsttijloos

    De Herbstzeitlose komt veel voor in het zuiden, westen en midden van Europa en groeit voornamelijk op vochtige weiden en in tuinen. Het verschijnt in de lente, alle delen van de Herbstzeitlose zijn giftig, maar vooral knol en zaden. Het belangrijkste actieve ingrediĆ«nt is colchicine, dat werkt als een cytotoxine. Vijf gram is genoeg om een ā€‹ā€‹volwassene te doden. Kinderen zijn al tussen de 1,2 en 1,5 gram levensbedreigend.

  • Afbeelding 8 van 16

    vingerhoed

    De rode vingerhoedskruid is gebruikelijk in West- en Midden-Europa in de bergen. Hij is ook te vinden op open plekken in het bos en als sierplant in tuinen. Alle plantendelen zijn giftig, maar vooral de bladeren, bloemen en zaden. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn verschillende stoffen die het hart beĆÆnvloeden (bijvoorbeeld digitoxine). Al 0,3 gram gedroogde bladeren zijn giftig voor een volwassene.

  • Afbeelding 9 van 16

    Trompet van de engel

    De engelentrompet komt oorspronkelijk uit Braziliƫ. Vanwege de grote, prachtige bloemen is het nu een populaire containerplant. Alle plantendelen zijn giftig. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn scopolamine, hyoscyanine en atropine, die een verzwakkend en bedwelmend effect hebben.

  • Afbeelding 10 van 16

    Blauwe ijzeren hoed

    Het blauwe monnikskruid groeit bij voorkeur op vochtige locaties in de bergen, op rivieroevers of als sierplant in tuinen. Alle plantendelen van de Blue Eisenhut zijn giftig, maar vooral de wortel. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn alkaloĆÆden, die verschillende effecten op het organisme kunnen hebben. Zelfs kleine hoeveelheden vanaf 0,2 gram zijn giftig.

  • Afbeelding 11 van 16

    Herb Parijs

    De eenhoorn komt voor in Europa en Klein-Aziƫ. Ze komen vooral voor in ooibossen en vochtige loofbossen. De hele plant is giftig, maar vooral de bessen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn saponinen, waarvan wordt aangenomen dat ze beschermen tegen insecten of schimmels. In hogere concentraties hebben saponinen een hemolytisch effect, dat wil zeggen dat ze rode bloedcellen kunnen vernietigen. In grotere hoeveelheden beschadigen ze ook de nieren en het centrale zenuwstelsel.

  • Afbeelding 12 van 16

    taxusboom

    De taxus is wijdverspreid. In onze streken groeit het voornamelijk in schaduwrijke bossen. Het wordt ook vaak aangetroffen als een sierstruik in tuinen, begraafplaatsen en parken, zowel naalden als zaden zijn giftig, vooral als je ze bijt. De rode, zoet smakende zaadvacht is daarentegen niet-toxisch. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn alkaloĆÆden. Ze hebben een sterk farmacologisch effect.

  • Afbeelding 13 van 16

    Dieffenbachia

    Het oorspronkelijke huis van Dieffenbachie is het tropische Amerika. Vanwege de prachtig getrokken bladeren en omdat ze niet veel zon nodig heeft, is de Dieffenbachie een populaire kamerplant. De hele plant is giftig, maar vooral de stam. Alle organen bevatten zogenaamde calciumoxalaatnaalden. Deze hebben kanalen waardoor oxaalzuur en andere toxines kunnen binnendringen in open wonden. Drie tot vier gram bladeren worden als dodelijk beschouwd en ook aflopend water moet giftig zijn.

  • Afbeelding 14 van 16

    acanthus

    De reuzenberenklauw kwam oorspronkelijk uit de Kaukasus en bereikte onze breedtegraad als sierplant. Tegenwoordig worden de planten vaak gevonden als wilde exemplaren in Waldschneisen en op boswegen en bermen.De hele plant is giftig, maar vooral het sap. Dit bevat fototoxische en huidbeschadigende stoffen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn de zogenaamde 6,7-furocoumarines. Onder invloed van zonlicht (UVA- en UVB-straling) worden de fytochemicaliƫn geactiveerd. 'S Morgens is het fototoxische effect sterker dan in de avond.

  • Afbeelding 15 van 16

    amaryllis

    Het huis van de Amaryllis bevindt zich oorspronkelijk in de Andes van Peru. Tegenwoordig is de Ritterstern een populaire kamerplant, die vooral in de maanden januari tot april wordt gekocht, omdat deze dan bloeit. Vooral de ui van amaryllis is giftig. Het bevat speciale alkaloĆÆden die cytotoxisch zijn en die als zeer giftig worden beschouwd.

  • = 16? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 16 van 16

    cyclamen

    Het huis van cyclamen bevindt zich eigenlijk in het Midden-Oosten en Klein-AziĆ«.Ondertussen, de PrimelgewƤchs in veel woonkamers en is een van de meest populaire kamerplanten. Vooral de knol is giftig, het bevat zogenaamde saponinen. Dit zijn secundaire plantenstoffen die meestal bitter smaken en de stofwisseling kunnen beĆÆnvloeden. Al 0,2 gram knol wordt als giftig beschouwd, acht gram als een dodelijke dosis.

Dit is hoe je de eik en zijn producten krijgt

De gedroogde en gesneden of gepoederde eiken bast en de bijbehorende preparaten zijn verkrijgbaar in uw apotheek en goed gevulde drogisterijen. Voor gebruik en dosering van preparaten met eiken, lees de bijsluiter of raadpleeg uw arts of apotheker.

Wetenswaardigheden over de eik

De eik (Quercus) behoort tot de beukenfamilie (Fagaceae). Met uitzondering van Japan is het wijd verspreid op het noordelijk halfrond. In Duitsland zijn de steeleik (Qeurcus robur), de druif of steeneik (Quercus petraea) en de donzige eik (Quercus pubescens) thuis. In parken, tuinen en lanen worden soms niet-inheemse soorten geplant, zoals de Noord-Amerikaanse rode eik (Quercus rubra).

De hitte-liefhebbende eiken bomen kunnen groeien tot 2.000 jaar oud en tot 45 meter hoog. Vervolgens bereiken ze ook een stamomtrek van enkele meters. Het hout van de eik is erg hard en wordt al vele eeuwen gebruikt als timmerhout (zoals voor tonnen, schepen, huizen). "Watersteden" zoals Venetiƫ en Amsterdam zijn gebouwd op tienduizenden eikenhopen. Het hoge gehalte aan tannines in het hout werkt als een impregnatie en beschermt het tegen rot in het water. De vruchten van eik - de zogenaamde eikels - waren ooit gewoon varkensvoer. Tegenwoordig worden ze slechts af en toe gevoerd aan varkens.


Zo? Deel Met Vrienden: