Pepermunt

Pepermunt is krampstillend en helpt bij gastro-intestinale spasmen, maar ook bij andere klachten. Lees meer over de medicinale plant en het effect ervan!

Pepermunt

Het echte ding pepermunt heeft een krampstillend effect en bevordert de galstroom. Het verlicht spasmodische gastro-intestinale symptomen. De medicinale plant kan ook voor andere klachten worden gebruikt. Lees meer over pepermunt: effect, toepassing en bijwerkingen!

Productoverzicht

pepermunt

  • deugd

  • toepassing

  • bijwerkingen

  • toepassing Notities

  • Waar te koop

  • Om meer te weten

Welke genezende kracht zit er in de pepermunt?

De pepermunt (Mentha x piperita) heeft een anticonvulsief en galbevorderend effect. Daarnaast zijn antimicrobiĆ«le, antivirale en diuretische (diuretische) effecten beschreven voor de medicinale plant. Deze helende krachten worden voornamelijk toegeschreven aan de etherische olie in de bladeren. Het bevat menthol als de hoofdcomponent en, in ondergeschikte proporties, menthone, menthylacetaat en andere verbindingen. FlavonoĆÆden en tannines zoals rozemarijnzuur zijn andere belangrijke ingrediĆ«nten van pepermunt.

Vanwege de activiteit spectrum pepermunt bladeren zijn voor kramp pijn in de bovenste spijsverteringskanaal (met inbegrip van gastritis) en de galwegen en galblaas gebruikt. De essentiƫle olie (pepermuntolie) wordt ook gebruikt bij irritable bowel syndrome, catarre van de bovenste luchtwegen, mondzweren en spier- en zenuwpijn. Het is vooral effectief bij spanningshoofdpijn.

Hoe wordt de pepermunt gebruikt?

De verse of gedroogde bladeren van pepermunt geschikt voor theevoorbereiding: volwassenen 1,5 g gesneden blad met 150 milliliter (niet kokend!) Warm water gieten en na een weektijd van 5-10 minuten zeef de plantendelen. Het wordt aanbevolen om driemaal daags een kop hete pepermuntthee te drinken. De dagelijkse dosis is drie tot zes gram bladeren (minder bij kinderen).

Bij het maken van thee kan pepermunt worden gecombineerd met andere medicinale planten. Voor spasmodische indigestie en een opgeblazen gevoel bijvoorbeeld, is de toevoeging van kamille, venkel of karwij zinvol.

Het effect van pepermuntthee hangt af van het gehalte aan actief ingrediƫnt van de gebruikte bladeren, en dit kan aanzienlijk variƫren, afhankelijk van het teeltgebied, de variƫteit en de oogsttijd. Daarom zijn alcoholische of waterige extracten, vloeibare en droge extracten van de medicinale plant beter geschikt voor medisch gebruik. Pepermuntpreparaten die aan de kwaliteit van de farmacopee voldoen, dwz hun gehalte aan actieve bestanddelen, worden aanbevolen. Deze producten zijn alleen verkrijgbaar in de apotheek.

Voor prikkelbare darmproblemen heeft het interne gebruik van pepermuntolie zichzelf bewezen. Volwassenen kunnen ƩƩn of twee keer per dag twee druppels nemen op een stuk suiker of een glas water (dagelijkse dosis: drie tot zes druppels). Gastroresistente capsules met pepermuntolie zijn zelfs meer geschikt: ze transporteren de actieve ingrediƫnten in hoge concentraties direct naar de doelplaats (darm).

Voor spanningshoofdpijn, wrijf je slapen met drie tot vier druppels pepermuntolie. Bij migraine is de olie echter nauwelijks effectief gebleken.

Voor inhalatie van verkoudheid kunnen volwassenen drie of vier druppels etherische olie toevoegen aan een kom met heet water en de stijgende dampen inademen.

Welke neveneffecten kan pepermunt veroorzaken?

Maaggevoelige personen reageren af ā€‹ā€‹en toe met maagirritatie met intern gebruik van pepermunt of hun preparaten.

De inname van pepermuntolie in de aanbevolen dosering is over het algemeen veilig; een overdosis kan echter giftig zijn.

Pepermuntthee wordt meestal goed verdragen. Het is echter niet bekend wat een langdurige en / of hoge dosis van de thee heeft voor gevolgen voor de gezondheid.

Pepermunt

Het externe gebruik van de essentiƫle olie veroorzaakt soms huidirritatie en eczeem.

Inhalatie met pepermuntolie kan de luchtwegen bij gevoelige personen irriteren.

Waarop u moet letten bij het gebruik van pepermunt

Pepermunt olie mag niet worden toegepast op het gezicht en de borst van de baby's of jonge kinderen, omdat het ademhalingsproblemen anders levensbedreigende laryngospasme (spasme) kan veroorzaken. Over het algemeen moet u het gebruik van essentiƫle oliƫn (intern en extern) bij kinderen altijd eerst met een arts bespreken!

Mensen die lijden aan chronische galstenen, cholecystitis, een sluiting van de galwegen of leverschade, pepermunt mag niet intern van toepassing zijn (of slechts na overleg met de arts).

Sommige vloeibare preparaten bevatten alcohol. Ze mogen niet permanent worden gebruikt en niet bij kinderen en alcoholisten.

Gastro-resistente pepermuntolie-capsules moeten vĆ³Ć³r de maaltijd worden ingenomen, zodat de capsuleschil niet oplost in de maag als gevolg van de chymus.

Wees voorzichtig als u de capsules inneemt als u ook antacida gebruikt voor zuurgerelateerde maagproblemen (zoals brandend maagzuur). Door de zuurbindende effecten van deze inhibitoren, kan het omhulsel van de capsule voortijdig oplost, die ongemak kan veroorzaken zoals maagzuur kan.

  • Afbeelding 1 van 16

    Gevaarlijke schoonheden

    Vingel en oleander en poinsettia - deze planten verrijken onze tuinen en woonkamers. Hoe mooi deze planten ook zijn, ze zijn net zo gevaarlijk als ze zijn. Beste voorbeeld: de lelie van de vallei. De hele plant is giftig, maar vooral bloemen, bessen en bladeren. Het bevat zowel cardioactieve stoffen als saponinen die een bloedoplossend effect hebben.

  • Afbeelding 2 van 16

    poinsettia

    De poinsettia komt oorspronkelijk uit Mexico. Met Kerstmis is de Advent-ster een populaire sierplant. De hele plant is giftig, maar vooral het witachtige melksap. Hij stapt uit als je de plant pijn doet. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn bĆØta-amyrine en germanicol.

  • Afbeelding 3 van 16

    water hemlock

    De water hemlock is afkomstig uit Europa, Noord-Aziƫ en Noord-Amerika. In Duitsland wordt het voornamelijk in het noorden verdeeld. Hij geeft de voorkeur aan groeien aan vijverranden, in sloten en moerassen. Alle plantendelen van de water hemlock zijn giftig, maar vooral het sap van de onderstam. De giftige stof is cicutoxine, een zogenaamd spasmengif.

  • Afbeelding 4 van 16

    gouden regen

    De goudenregen heeft zijn thuis in Zuid- en Zuidoost-Europa. Vanwege de goudgele bloemen is de vlinder in Midden-Europa populair als sierstruik in tuinen en parken. Vooral bloemen, fruit en zaden zijn giftig. Voor zuigelingen kan wel drie tot vier vruchten of 15 tot 20 zaden de dood veroorzaken. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn de zogenaamde alkaloĆÆden, die werken op het centrale zenuwstelsel.

  • = 4? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 5 van 16

    oleander

    De oleander behoort tot de HundsgiftgewƤchsen en kan tot vijf meter hoog zijn als een boom of struik. De bladeren zijn langwerpig en puntig, leerachtig en wintergroen. Van juli tot oktober produceert de oleander witte, rode of roze bloemen. De hele plant is giftig. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn verbindingen die werken op het hart en de bloedsomloop (zogenaamde glycosiden).

  • Afbeelding 6 van 16

    maretak

    Maretak komt veel voor in Europa en Noord-Aziƫ. Als een zogenaamd semi-parasitair groeit het op loof- en naaldbomen en verwijdert het water en voedingszouten uit de waardplanten. Naast de stengels zijn ook giftige bladeren en bessen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn de zogenaamde viscotoxinen, die toxische eiwitmengsels zijn.

  • Afbeelding 7 van 16

    herfsttijloos

    De Herbstzeitlose komt veel voor in het zuiden, westen en midden van Europa en groeit voornamelijk op vochtige weiden en in tuinen. Het verschijnt in de lente, alle delen van de Herbstzeitlose zijn giftig, maar vooral knol en zaden. Het belangrijkste actieve ingrediĆ«nt is colchicine, dat werkt als een cytotoxine. Vijf gram is genoeg om een ā€‹ā€‹volwassene te doden. Kinderen zijn al tussen de 1,2 en 1,5 gram levensbedreigend.

  • Afbeelding 8 van 16

    vingerhoed

    De rode vingerhoedskruid is gebruikelijk in West- en Midden-Europa in de bergen. Hij is ook te vinden op open plekken in het bos en als sierplant in tuinen. Alle plantendelen zijn giftig, maar vooral de bladeren, bloemen en zaden. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn verschillende stoffen die het hart beĆÆnvloeden (bijvoorbeeld digitoxine). Al 0,3 gram gedroogde bladeren zijn giftig voor een volwassene.

  • Afbeelding 9 van 16

    Trompet van de engel

    De engelentrompet komt oorspronkelijk uit Braziliƫ. Vanwege de grote, prachtige bloemen is het nu een populaire containerplant. Alle plantendelen zijn giftig. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn scopolamine, hyoscyanine en atropine, die een verzwakkend en bedwelmend effect hebben.

  • Afbeelding 10 van 16

    Blauwe ijzeren hoed

    Het blauwe monnikskruid groeit bij voorkeur op vochtige locaties in de bergen, op rivieroevers of als sierplant in tuinen. Alle plantendelen van de Blue Eisenhut zijn giftig, maar vooral de wortel. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn alkaloĆÆden, die verschillende effecten op het organisme kunnen hebben. Zelfs kleine hoeveelheden vanaf 0,2 gram zijn giftig.

  • Afbeelding 11 van 16

    Herb Parijs

    De eenhoorn komt voor in Europa en Klein-Aziƫ. Ze komen vooral voor in ooibossen en vochtige loofbossen. De hele plant is giftig, maar vooral de bessen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn saponinen, waarvan wordt aangenomen dat ze beschermen tegen insecten of schimmels. In hogere concentraties hebben saponinen een hemolytisch effect, dat wil zeggen dat ze rode bloedcellen kunnen vernietigen. In grotere hoeveelheden beschadigen ze ook de nieren en het centrale zenuwstelsel.

  • Afbeelding 12 van 16

    taxusboom

    De taxus is wijdverspreid. In onze streken groeit het voornamelijk in schaduwrijke bossen. Het wordt ook vaak aangetroffen als een sierstruik in tuinen, begraafplaatsen en parken, zowel naalden als zaden zijn giftig, vooral als je ze bijt. De rode, zoet smakende zaadvacht is daarentegen niet-toxisch. De belangrijkste actieve ingrediĆ«nten zijn alkaloĆÆden. Ze hebben een sterk farmacologisch effect.

  • Afbeelding 13 van 16

    Dieffenbachia

    Het oorspronkelijke huis van Dieffenbachie is het tropische Amerika.Vanwege de prachtig getrokken bladeren en omdat ze niet veel zon nodig heeft, is de Dieffenbachie een populaire kamerplant. De hele plant is giftig, maar vooral de stam. Alle organen bevatten zogenaamde calciumoxalaatnaalden. Deze hebben kanalen waardoor oxaalzuur en andere toxines kunnen binnendringen in open wonden. Drie tot vier gram bladeren worden als dodelijk beschouwd en ook aflopend water moet giftig zijn.

  • Afbeelding 14 van 16

    acanthus

    De reuzenberenklauw kwam oorspronkelijk uit de Kaukasus en bereikte onze breedtegraad als sierplant. Tegenwoordig worden de planten vaak gevonden als wilde exemplaren in Waldschneisen en op boswegen en bermen.De hele plant is giftig, maar vooral het sap. Dit bevat fototoxische en huidbeschadigende stoffen. De belangrijkste actieve ingrediƫnten zijn de zogenaamde 6,7-furocoumarines. Onder invloed van zonlicht (UVA- en UVB-straling) worden de fytochemicaliƫn geactiveerd. 'S Morgens is het fototoxische effect sterker dan in de avond.

  • Afbeelding 15 van 16

    amaryllis

    Het huis van de Amaryllis bevindt zich oorspronkelijk in de Andes van Peru. Tegenwoordig is de Ritterstern een populaire kamerplant, die vooral in de maanden januari tot april wordt gekocht, omdat deze dan bloeit. Vooral de ui van amaryllis is giftig. Het bevat speciale alkaloĆÆden die cytotoxisch zijn en die als zeer giftig worden beschouwd.

  • = 16? 'waar': 'false' $} ">

  • Afbeelding 16 van 16

    cyclamen

    Het huis van cyclamen bevindt zich eigenlijk in het Midden-Oosten en Klein-AziĆ«. Ondertussen, de PrimelgewƤchs in veel woonkamers en is een van de meest populaire kamerplanten. Vooral de knol is giftig, het bevat zogenaamde saponinen. Dit zijn secundaire plantenstoffen die meestal bitter smaken en de stofwisseling kunnen beĆÆnvloeden. Al 0,2 gram knol wordt als giftig beschouwd, acht gram als een dodelijke dosis.

Dit is hoe je de pepermunt en zijn producten krijgt

De volgens de farmacopee exact gedoseerde kant-en-klare preparaten op basis van pepermunt evenals de gedroogde bladeren voor de theebereiding en de essentiƫle olie zijn terug te vinden in elke apotheek. Ook in drogisterijen zijn verschillende bereidingen beschikbaar (pepermuntthee, olie, enz.). Raadpleeg de betreffende bijsluiter en vraag uw arts of apotheker hoe u de preparaten juist moet gebruiken en hoe u deze bij kinderen kunt doseren.

Wetenswaardigheden over de pepermunt

De echte pepermunt (M. x piperita) behoort tot de muntfamilie (Lamiaceae). Het is waarschijnlijk aan het eind van de 17e eeuw ontstaan ā€‹ā€‹als een kruising tussen Mentha spicata (groene munt) en M. aquatica (groene munt). Vanwege zijn belang als specerij- en medicinale plant is het sindsdien in veel landen verbouwd, waardoor het nu beschikbaar is via veredeling in verschillende subtypen, variĆ«teiten en vormen. Gemeenschappelijk voor iedereen is de vierhoekige stengel met de kruisbloemige bladeren en de schaamlippen in schijnwendingen. Pepermunt is steriel en reproduceert vegetatief via bovengrondse scheuten.

Door de blaadjes pepermunt tussen de vingers te wrijven, de essentiƫle olie vrij te maken die is opgeslagen in klieren (pepermuntolie, M. piperitae aetheroluem). Het ademt de typische, intense muntgeur uit. De smaak van de bladeren is enigszins peperachtig, wat te noemen pepermunt (Latijn: piperita = gepeperd) geleid.


Zo? Deel Met Vrienden: