Buikvliesontsteking

Peritonitis (medisch ook peritonitis) is een levensbedreigende ontstekingsabdominale aandoening. Lees meer!
Buikvliesontsteking

Op de buikvliesontsteking (medisch: peritonitis) is een ontsteking van het peritoneum in de buik. Ze wordt vaak voorafgegaan door een andere voorwaarde. Hierna meestal locatie, verspreiding en behandeling van peritonitis. Ontdek hier alles over peritonitis.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. N73K35K65

Dr. med. Mira Seidel

Peritonitis vereist intensieve zorgtherapie, dus het is belangrijk dat de ziekte vroegtijdig wordt ontdekt en behandeld.

Productoverzicht

buikvliesontsteking

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Peritonitis: beschrijving

Peritonitis, medisch aangeduid als peritonitis, is een levensbedreigende, opruiende buikaandoening. Onder het diafragma tot aan de ingang van het bekken, omgeeft een soort huid de daar liggende organen. Deze huid wordt een peritoneum genoemd. Het produceert meestal een vloeistof die, als een soort glijmiddel, de beweging van de buikorganen tegen elkaar vergemakkelijkt. Als er te veel vocht wordt afgescheiden, is het pathologisch en wordt het ascites genoemd.

Bij peritonitis wordt een onderscheid gemaakt tussen een primaire en een secundaire vorm. De primaire vorm komt spontaan voor bij bacteriĆ«n en wordt daarom ook spontane bacteriĆ«le peritonitis genoemd. De secundaire vorm van peritonitis, aan de andere kant, is gebaseerd op andere ontstekingsziekten in de buik. Als de ontsteking beperkt is tot een bepaald gebied, wordt dit een lokale peritonitis genoemd. Als het de hele buikholte beĆÆnvloedt, is het een diffuse peritonitis.

Pseudoperitonitis

Deze schijnbare peritonitis kan te wijten zijn aan diabetes (diabetes), acute adrenocorticale hypofunctie van de bijnierschors (Addison-crisis in de ziekte van Addison). Lijders hebben vaak hevige buikpijn. Hoewel de symptomen vergelijkbaar zijn met peritonitis, wordt bij nader inzien geen ontsteking gevonden. De oorzaak van pseudoperitonitis is onduidelijk, maar de symptomen worden vaak geassocieerd met verhoogde bloedsuikerspiegels. De pseudoperitonitis wordt behandeld op basis van de onderliggende ziekte, bijvoorbeeld door het verlagen van de bloedsuikerspiegel.

CAPD peritonitis

Als de nieren van een patiƫnt nauwelijks of niet meer werken, moet hun bloedzuiverende functie worden overgenomen door niervervangingsprocedures (dialyse). Een dialyse vorm is de zogenaamde peritoneale dialyse (CAPD: continu ambulante peritoneale dialyse), waarbij het lichaam via de buikholte wordt ontgift. Onder bepaalde omstandigheden ontbrandt het peritoneum en is er peritonitis CAPD. Dit is een gevreesde complicatie en de belangrijkste oorzaak van abortus bij peritoneale dialyse.

Frequentie van peritonitis

Volgens het Federale Bureau voor de Statistiek werden in 2012 ongeveer 9.502 patiƫnten behandeld met peritonitis in het ziekenhuis. Een bepaalde geslachtsverdeling of een typische leeftijd kan niet worden bepaald. In 569 gevallen was peritonitis dodelijk.

Peritonitis: symptomen

De symptomen zijn gedeeltelijk afhankelijk van het type peritonitis.

Primaire peritonitis: symptomen

De symptomen van spontane bacteriƫle peritonitis zijn niet altijd duidelijk. In de regel zijn er geen klinisch significante tekenen bij patiƫnten. Koorts en buikpijn kunnen wijzen op peritonitis. Daarom moet de patiƫnt precies worden ondervraagd. Het kan vaak typische ziekten identificeren die verband houden met peritonitis. Deze omvatten voornamelijk cirrose, chronische leverziekte en ascites.

Secundaire peritonitis: symptomen

Als de peritonitis optreedt als gevolg van een andere ontsteking in de buik, hebben patiƫnten vaak ernstige buikpijn. Naarmate de buikspieren reflexmatig gespannen worden, is de buikwand vaak bruut hard. Patiƫnten voelen zich slecht, hebben koorts en liggen vaak met opgetrokken benen in bed. Afhankelijk van waar de oorspronkelijke focus van ontsteking ligt, zijn de symptomen aanvankelijk gelokaliseerd. Naarmate de tijd voortschrijdt, verspreiden ze zich onduidelijk over het hele buikgebied.

CAPD peritonitis: symptomen

Peritonitis na peritoneale dialyse veroorzaakt weinig of geen verzwakte symptomen. De patiĆ«nten voelen zich slechts matig ziek. In de regel is de temperatuur slechts licht verhoogd (subfebrile temperatuur) tot 38Ā° C.

Peritonitis: oorzaken en risicofactoren

De oorzaken van peritonitis, is het belangrijk om rekening te houden met twee factoren: ten eerste, de oorzaak van het ontstekingsproces van het peritoneum, anderzijds, de onderliggende reeds bestaande aandoeningen.

Pathogeen van peritonitis

De meest voorkomende pathogenen met ongeveer vijftig procent van peritonitis is de intestinale bacterie Escherichia coli. Deze bijzondere bal bacteriƫn te volgen (ongeveer dertig procent) en staafvormige bacteriƫn, genaamd Klebsiella, met tien procent. Beide zijn ook darmbacteriƫn.

Risicofactor ontsteking in de buik

Appendicitis (appendicitis) is een van de meest voorkomende oorzaken van peritonitis in de onderbuik. Vrijgemaakte kiemen vallen het peritoneum aan en veroorzaken ontstekingsreacties.

Kleine uitstulpingen van de darmwand, genaamd diverticula kan ook ontstoken (diverticulitis) worden en peritonitis veroorzaken in de loop.

In de bovenbuik, het risico van peritonitis verhogingen (cholecystitis) aan een ontstoken galblaas. Hetzelfde geldt voor een ontsteking van de maag of pancreas. De pathogenen worden via het bloed of de lymfekanalen op het peritoneum overgedragen.

Doorbraak van risicofactoren of lekken

-Levensbedreigende aandoeningen worden bereikt wanneer er sprake is van een zogenaamde doorbraak in de buikorganen. Deze complicatie kan optreden als gevolg van appendicitis en cholecystitis, maar ook door traumatische gebeurtenissen, zoals een operatie of letsel van buitenaf. Ook een diepe, inflammatoire mucosale defect van de darmwand (ulcus) kan afbreken; de natuurlijke barriĆØre door de darmwand bestaat niet meer. Dientengevolge worden massa's van ziekteveroorzakende darmbacteriĆ«n in de buik gespoeld. Deze veroorzaken vervolgens een diffuse peritonitis.

Likken de maag, de pancreas of de gal zonder ontsteking voordat gegaan, kan deze nog steeds leiden tot peritonitis. Omdat maagzuur, gal en alvleesklier vallen het buikvlies en opgelost door een zogenaamde chemische peritonitis uit.

Risicofactor leverziekte met ascites

De perfusie van de lever kan worden verstoord inflammatoire processen remodelleren van de leverweefsel of bloedstolsels, bijvoorbeeld door tumoren. Dit verhoogt de druk in de vaten die naar de lever leiden. Bovendien komt het in een leverziekte tot een verminderde eiwitproductie. Beide factoren leiden via verschillende mechanismen tot een toename van de vloeistoftoevoer en een afname van het transport. Het accumuleert morbide veel vrije vloeistof in de buikholte, die ascites wordt genoemd. Dit ascites bacteriĆ«n kunnen ook worden gespoeld verhoogd, dat dan aanvallen het buikvlies. In aanvulling op brandend maagzuur, kortademigheid en hernia's peritonitis is daarom een ā€‹ā€‹van de meest gevaarlijke complicaties van ascites. Vijftien procent van deze patiĆ«nten ontwikkelen zoals peritonitis, die ook bekend staat als spontane bacteriĆ«le peritonitis of primaire.

Risicofactor circulatoire aandoeningen

Abdominale vaten kunnen worden geblokkeerd door een bloedstolsel of zijn mogelijk niet consistent na een operatie in dit gebied. Het aangetaste orgaan wordt niet langer correct van bloed voorzien en kan geĆÆnfecteerd raken. Als de stoornis van de bloedsomloop een deel van de darm aantast, kan het de inhoud ervan niet meer goed vervoeren. Bovendien sterft de darmwand en wordt zo doorlaatbaar. De arts spreekt van functionele darmobstructie (paralytische ileus). Als gevolg hiervan vermenigvuldigen de bacteriĆ«n zich op dit moment en produceren ze toxines. Dit ontsteekt uiteindelijk het peritoneum en kan leiden tot levensbedreigende peritonitis.

Zeldzame oorzaak: kanker

Een zeldzame oorzaak van peritonitis, infectie van het buikvlies met kwaadaardige tumorcellen, peritoneale. Er is een niet-bacteriƫle ontstekingsreactie. Bovendien gewoonlijk een aanzienlijke hoeveelheid vocht in de buik ophoopt, waarbij kwaadaardige in dit geval (maligne) ascites wordt genoemd.

Peritonitis: diagnose en onderzoek

Bij de diagnose van een mogelijke peritonitis is meestal haast. Boven alles, een etterende SekundƤrperitonitis wordt snel levensbedreigend noodgeval en moet snel worden behandeld.

Vragen en lichamelijk onderzoek

Zoals met elke ziekte, vraagt ā€‹ā€‹de arts de patiĆ«nt eerst naar de symptomen die zich voordoen. De patiĆ«nt moet de arts ook informeren over eerdere operaties. Hetzelfde geldt voor reeds bestaande aandoeningen, zoals aandoeningen van de lever en inflammatoire darmziekten zoals de ziekte van Crohn. Ze geven de voorkeur aan peritonitis. Maar ook infecties en ziekten in het verleden spelen een rol, zoals pancreas of maagontsteking.

Lichamelijk onderzoek van de buik zal grondig worden onderzocht om de exacte gebied voorkomende pijn te isoleren en eventuele ontstekingen te vinden. Als de patiƫnt met pijn op bepaalde drukpunten reageert, kan dit duiden op blindedarmontsteking.Een ontsteking van geƫvagineerde darmblaasjes (diverticulitis) wordt voornamelijk in de linker onderbuik gevonden. En een morbide galblaas manifesteert zich door gevechtsachtige pijn in de bovenbuik (galkoliek). Bovendien kunt u aanwijzingen vinden voor ascites.

Om de exacte oorzaak van peritonitis te achterhalen, zal de arts snel een aantal onderzoeken uitvoeren:

bloedonderzoek

In een uitgebreid onderzoek van het bloed om waarden te onderzoeken waarvan de verandering spreekt voor de ziekte van een bepaald orgaan. Bovendien kunnen ontstekingsparameters toenemen. De bepaling van de bloedsuikerspiegel is nuttig om een ā€‹ā€‹mogelijke pseudoperitonitis te overwegen.

Rƶntgenonderzoek met contrastmiddel

De rƶntgenfoto van de buik wordt staand of linkszijdig uitgevoerd. Op deze manier kan er vrije lucht in de buik zijn, tekenen van darmperforatie. Om de diagnose te verzekeren, wordt het maag-darmkanaal gevisualiseerd met behulp van contrastmiddelen. Dientengevolge vindt men meestal het punt van de opening, dat de peritonitis heeft veroorzaakt.

ultrageluid

Een echografie, vooral in het geval van appendicitis, biedt informatie (vergrote, ontbrekende stoelgang, ziet eruit als een doelwit). Bovendien kan vrije vloeistof (ascites) of vrije lucht in de buik worden gedetecteerd. Zodat u de oorzaak van peritonitis kunt beperken.

Buikpunctie (ascites punctie)

Dit is het belangrijkste onderzoek om een ā€‹ā€‹primaire peritonitis te diagnosticeren. De arts neemt een monster van de ascites met een holle naald, die hij in de buikwand prikt. Enerzijds wordt de verkregen vloeistof onmiddellijk onderzocht in het laboratorium (bijvoorbeeld voor het tellen van bepaalde bloedcellen), aan de andere kant worden zogenaamde culturen gecreĆ«erd, met behulp waarvan men in sommige gevallen de precieze oorzaak van peritonitis kan bepalen.

Computertomografie (CT)

Door middel van CT vindt men in sommige gevallen pusophopingen in het buikgebied. Bovendien kan een mogelijk bestaande doorbraaksite nauwkeuriger worden weergegeven.

Onderzoek van de dialysevloeistof

Als de patiƫnt peritoneale ontsteking door peritoneale dialyse krijgt, is het uiterlijk van de dialysevloeistof baanbrekend. In bijna alle gevallen is het bewolkt en kunnen er witte bloedcellen worden aangetroffen.

Peritonitis: behandeling

De behandeling van peritonitis hangt voornamelijk af van hun trigger.

Behandeling van primaire peritonitis

Spontane bacteriƫle peritonitis wordt behandeld met antibiotica. Als het de eerste primaire peritonitis is, wordt het behandeld met zogenaamde chinolonen, een groep antibiotica. De betrokkene ontvangt bijvoorbeeld ciprofloxacine in tabletvorm.

Als de patiĆ«nt echter vaak vooraf geĆÆnfecteerd is of al ontstekingen van het peritoneum heeft die therapie nodig hebben, adviseren deskundigen therapie met bepaalde andere antibiotica, de zogenaamde cefalosporines (groep 3a, bijvoorbeeld cefotaxime). Ze worden toegediend via een infuus via een ader.

Sommige pathogenen hebben al mechanismen ontwikkeld die ze resistent maken tegen sommige van deze antibiotica. De keuze van het antibioticum bij de behandeling van peritonitis is aangepast aan deze ontwikkeling. Om het succes van de behandeling te controleren, neemt de arts opnieuw 48 uur na de eerste toediening van het antibioticum abdominaal water om het opnieuw op kiemen en witte bloedcellen te laten onderzoeken.

Behandeling van secundaire peritonitis

Secundaire peritonitis wordt meestal geassocieerd met een slechte, soms levensbedreigende algemene toestand van de patiƫnt. De bloeddruk daalt en de hartslag stijgt - tekenen van circulatoire shock. Ten eerste moet daarom de bloedsomloop worden gestabiliseerd. Bijna altijd is een intensieve medische controle en verzorging van de patiƫnt noodzakelijk.

Aangezien peritonitis wordt voorafgegaan door een onderliggende ziekte, moet deze worden behandeld. In de regel is er een defect in de buik, bijvoorbeeld een doorbraak van de blindedarm. Dit wordt operationeel gecorrigeerd. Als het een klein defect is, is in sommige gevallen een minimale chirurgische ingreep (laparoscopische chirurgie) met slechts kleine incisies voldoende. Voor grotere schade opent de arts bijna de hele buikwand (laparotomie). Tijdens de procedure wordt de buik gespoeld (peritoneale lavage). Bacteriƫn, pus, bloed en dood weefsel worden daardoor verwijderd.

Als de chirurgen de darmsecties moeten verwijderen, kunnen ze een kunstmatige darmuitgang creƫren. Dit zal worden verplaatst na volledige genezing. In de meeste gevallen is er ook een drainage van de buik, met behulp waarvan zieke en verhoogde vloeistof wordt afgevoerd.

De peritonitis zelf wordt behandeld met bepaalde antibiotica (cefalosporines van de derde generatie, aminoglycosiden, metronidazol). De patiƫnt blijft opgenomen in het ziekenhuis om het succes van de therapie te controleren en de vitale lichaamsfuncties te controleren.

Als de secundaire peritonitis zich ontwikkelt zonder orgaanbeschadiging, is een operatie niet noodzakelijk.In de regel is een medicamenteuze behandeling met antibiotica voldoende.

Lees meer over de onderzoeken

  • endoscopie

Peritonitis: ziekteverloop en prognose

In ongeveer 90 procent van de gevallen geneest spontane bacteriƫle peritonitis door correcte en vooral snelle antibioticatherapie. Terugvallen zijn normaal. Daarom wordt de toediening van een ander antibioticum aanbevolen. Een vroege studie in een ziekenhuis in Barcelona toonde het effect van de quinolone norfloxacine aan. De kans op peritonitis binnen ƩƩn jaar daalde van 68 tot 20 procent.

Het beloop van primaire peritonitis hangt af van verschillende risicofactoren. Een negatieve impact, volgens verschillende studies:

  • ouderdom van de patiĆ«nt
  • Behoefte aan een behandeling voor intensieve zorg
  • in het ziekenhuis kreeg spontane bacteriĆ«le peritonitis
  • slechte Child-Pugh-score, die het stadium van cirrose beoordeelt
  • hoge nierwaarde (creatinine)
  • hoge waarde van het bloed afbraakproduct bilirubine (geel gal pigment)
  • een hersenstoornis als gevolg van slechte ontgifting van het bloed door de zieke lever
  • ontbrekende regressie van de infectie
  • Invloed van bacteriĆ«n in het bloed (bacteriĆ«mie)

Kortom, de prognose van een patiƫnt met leverschade en ascites is erger wanneer spontane bacteriƫle peritonitis optreedt. Het sterftecijfer van het ziekenhuis ligt dan tussen 21 en 50 procent.

De prognose van een secundaire buikvliesontsteking hangt in hoge mate af van de onderliggende ziekte en de succesvolle behandeling ervan.

Lees meer over de therapieƫn

  • appendectomy
  • laparotomie

Deze laboratoriumwaarden zijn belangrijk

  • leukocyten


Zo? Deel Met Vrienden: