Hondsdolheid

Hondsdolheid is een dodelijke infectieziekte die voornamelijk door zoogdieren wordt overgedragen. Ontdek hier meer!
Hondsdolheid

hondsdolheid is een virale ziekte die wordt overgedragen op mensen meestal door de beet van zoogdieren zoals honden en vossen. Daaropvolgende vaccinatie kan voorkomen dat het pathogeen naar de hersenen migreert. Als de ziekte al is uitgebroken, is het dodelijk. Het aantal sterfgevallen door rabiƫ wereldwijd wordt geschat op ongeveer 55.000 per jaar.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. Z24A82

Productoverzicht

hondsdolheid

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Rabiƫs: beschrijving

Rabiƫs is een virale infectie van het centrale zenuwstelsel. Andere namen voor de ziekte zijn woedeaanvallen, Lyssa (Grieks), Rabiƫs (Latijn / Engels) en Rage (Frans). De veroorzakers van de ziekte zijn lyssavirussen. De incubatietijd - dwz de tijd vanaf infectie tot het begin van de ziekte - is over het algemeen drie tot acht weken, maar kan in zeldzame gevallen minder dan negen dagen zijn. Als de ziekte eenmaal is uitgebroken, is deze bijna altijd dodelijk. Direct na infectie kan immunisatie echter nog steeds het begin van de ziekte voorkomen.

Overdracht door speeksel

Hondsdolheid wordt bijna altijd overgedragen door besmette dieren. Als een dier geĆÆnfecteerd is geraakt met de virussen, vermenigvuldigen ze zich aanvankelijk in het centrale zenuwstelsel en verspreiden zich vervolgens. De virussen worden onder andere in bulk in speeksel verdreven. Overdracht gebeurt meestal via de beet van een besmet dier. Een infectie is echter ook mogelijk door huidletsel of wanneer infectueus materiaal zoals speeksel in direct contact komt met het slijmvlies.

Wilde dieren die besmet zijn geraakt met hondsdolheid verliezen vaak hun angst voor mensen (bijvoorbeeld vossen). Als een wild dier zich ongewoon gedraagt, moet u daarom bijzondere aandacht schenken en op een afstand gaan. Zelfs degenen die op de grond liggen en willen helpen, moeten op zijn minst leren handschoenen dragen. Iedereen die toch gebeten is, moet onmiddellijk een arts bezoeken!

Duitsland wordt als vrij van rabiƫs beschouwd

Duitsland is sinds 2008 vrijgesteld van de klassieke wilde hondsdolheid. Dit wordt bereikt door de immunisatie van wilde dieren door voeraas, in het bijzonder vossen. Er waren ook normale rabiƫsvaccins van huisdieren. Het laatste geval van rabiƫs in een wild dier - een vos - werd geregistreerd in februari 2006. Veel andere Europese landen, zoals Zwitserland, Frankrijk, Belgiƫ, Luxemburg, de Scandinavische landen, de Tsjechische Republiek, Spanje en Portugal, Groot-Brittanniƫ en Ierland, zijn officieel "vrij van rabiƫs".

De laatste reservoirs van de pathogenen in dit land zijn vleermuizen. Ze dragen een andere vorm van Lyssavirussen dan vossen, maar zijn nauw verwant aan de Fuchserreger. Artsen gaan ervan uit dat de vleermuis-hondsdolheid net zo gevaarlijk is voor mensen als de klassieke wilde hondsdolheid.

Recente gevallen van hondsdolheid onder mensen in Duitsland

In 2005 werd een vrouw uit organen verwijderd voor transplantatie, die eerder met hondsdolheid in India was geĆÆnfecteerd. Van de in totaal zes orgelontvangers stierven er drie en stierven als gevolg van hondsdolheid. De ontvangers van de twee hoornvliezen werden niet ziek, net als de ontvanger van de lever, die eerder was ingeĆ«nt tegen rabiĆ«s.

Onlangs werd de hondsdolheid in 2007 in Duitsland vastgesteld door een man die besmet was geraakt tijdens een verblijf in Marokko door een hondenbeet.

Voor mensen die tegenwoordig in Duitsland wonen, is er alleen een verhoogd risico op infecties wanneer ze reizen naar landen waar nog steeds rabiƫs voorkomt. Ziektetransmissie door vleermuizen kan echter niet worden uitgesloten in Duitsland.

Hondsdolheid: symptomen en ziekteverloop

De incubatietijd van hondsdolheid (tijd van infectie tot het begin van de ziekte) is meestal drie tot acht weken. Af en toe kan het echter enkele jaren duren. Zelden is de incubatieperiode korter dan negen dagen. Hoe dichter het portaal van binnenkomst van het rabiƫsvirus bij de hersenen ligt, hoe korter de incubatieperiode. Omdat de virussen van het punt van binnenkomst langs de zenuwen naar de hersenen gaan. Zodra ze daar zijn aangekomen, komt het tot het begin van de ziekte. Het loopt dan dodelijk.

Drie stadia van rabiƫs

Hondsdolheid loopt in drie stadia bij mensen:

prodromale: In de eerste fase van rabiƫs zijn er niet-specifieke symptomen zoals hoofdpijn, misselijkheid, braken, buikpijn, diarree, meestal ook koorts en mogelijk hoesten. De beet tintelt en jeukt. In het verdere verloop worden de patiƫnten prikkelbaar en gevoelig voor licht, geluid en wind. De koorts neemt voortdurend toe.

Acute neurologische fase (excitatiefase): De zogenaamde encefalitische vorm van een rabiƫs-infectie manifesteert zich voornamelijk in de hersenen. De patiƫnten ontwikkelen een uitgesproken angst voor water (hydrofobiciteit). Slikken zorgt ervoor dat de spieren van de keelholte krampen, waardoor patiƫnten bang zijn om door te slikken. De patiƫnten vermijden zelfs hun eigen speeksel door te slikken zodat het uit hun mond stroomt. Reeds het zien van water of druppels en geluid triggeren rusteloosheid en stuiptrekkingen. De gemoedstoestand van patiƫnten varieert tussen agressie en depressie.

De zeldzamere paralytische vorm van rabiƫs treft vooral de zenuwen van het ruggenmerg en de perifere zenuwen. Verhoging van verlamming treedt vooral op in dit stadium.

Coma (verlammingsfase): In de laatste fase van rabiƫs lijdt de patiƫnt aan progressieve tekenen van verlamming. De patiƫnt valt uiteindelijk in coma en sterft meestal aan ademhalingsverlamming. Zodra rabiƫs uitbreekt, eindigt het dodelijk.

Hondsdolheid: oorzaken en risicofactoren

De veroorzaker van rabiĆ«s is het rabiĆ«svirus (Lyssavirus). In geĆÆndustrialiseerde landen wordt het virus voornamelijk aangetroffen in bosdieren; deze brengen het pathogeen tegen hondsdolheid over op huisdieren en mensen. In Afrika, AziĆ« en Latijns-Amerika zijn honden echter de belangrijkste dragers en verantwoordelijk voor de meeste sterfgevallen door rabiĆ«s wereldwijd.

De meest voorkomende overdracht van hondsdolheid zijn voor de mens bijt of krassen letsel van besmette honden, katten, vossen, wasberen, stinkdieren (Skunks), jakhalzen en wolven, evenals van insecteneters (zoals egels) en vampieren. Hoewel runderen, paarden, kleine wild en andere herbivoren besmet kunnen raken, komen ze zelden voor als transmitters van rabiƫs voor mensen.

Zelfs bij eenvoudig contact, bijvoorbeeld bij het aaien van besmette dieren, kunt u geĆÆnfecteerd raken, maar het risico op infectie is hier erg laag. De meeste virussen zitten in speeksel. Vooral wanneer het in contact komt met slijmvliezen of wonden, is er een zeer hoog risico op rabiĆ«sinfectie.

RabiĆ«s wordt als uitgestorven beschouwd in Duitsland. Lijdend aan vleermuizen, gebeurt het nog steeds. Maar omdat inheemse soorten geen vampiervleermuizen zijn, maar voornamelijk voeden met insecten, trekken ze geen mensen aan. Een risico om geĆÆnfecteerd te raken bestaat alleen in direct contact met de vleermuizen - of reizen naar landen waar nog steeds veel hondsdolheid dieren zijn.

Rabiƫs: onderzoeken en diagnose

Het vermoeden van hondsdolheid bij de mens wordt altijd gegeven bij elk contact met een mogelijk besmet dier - vooral bij verwondingen door bijten en krassen. Een sterker vermoeden doet zich voor wanneer reeds overeenkomstige klinische symptomen optreden.

RNA - - Voor een nauwkeurige diagnose is het genetisch materiaal van de pathogeen rabiƫs (lyssavirus) gedetecteerd in het speeksel, in het hoornvlies van het oog of in de cerebrospinale vloeistof. Het is echter niet altijd mogelijk om op deze manier een rabiƫs-infectie te diagnosticeren. Een veilige, duidelijke diagnose van rabiƫs is vaak pas mogelijk na het overlijden van de getroffen persoon.

Rabiƫs: behandeling

Een vaccinatie tegen hondsdolheid moet worden uitgevoerd op verdenking van contact met een hondsdol dier. In het geval van een infectie is zij de enige kans op behoud.

Na een dier beet of ander contact met een mogelijk besmet dier, moet u de beet of de contactpunten zo snel mogelijk te wassen met water, zeep of schoonmaakmiddel, spoel en schoon. Je moet ze ook desinfecteren met alcohol- of jodiumoplossingen.

Daarna moet u na een dierenbeet altijd een arts raadplegen die een geschikt vaccin zal toedienen. Zelfs met lichte krassen of nadat een opvallend of wild dier je huid heeft gelikt, moet de vaccinatie tegen hondsdolheid zo snel mogelijk worden uitgevoerd.

De arts beheert kant-en-klare antilichamen (immunoglobulinen) die het rabiƫsvirus in het lichaam bestrijden (passieve immunisatie). Bovendien ontvangt de patiƫnt een actief vaccin dat gedode viruscomponenten bevat en een zelfbescherming van het lichaam tegen het virus aanzet, waardoor de vorming van specifieke antilichamen tegen het virus wordt gestimuleerd.

Als de eerste symptomen van rabiƫs al verschijnen, is een vaccin of de toediening van het antiserum niet langer effectief. De behandeling van rabiƫs bestaat dan uitsluitend in het verlichten van symptomen zoals convulsies of ademhalingsverlamming. Er zijn zelden meer dan zeven dagen tussen het begin van de eerste hondsdolheidssymptomen en de fatale afloop.

Hondsdolheid - vaccinatie

Waar u op moet letten in een vaccin tegen rabiƫs, zie het artikel Rabiƫs - vaccinatie.

Rabiƫs: wat je zelf kunt doen

Voordat u naar het buitenland reist, dient u zelf te informeren of rabiƫs op uw bestemming voorkomt. Als dit het geval is, kan een preventief rabiƫsvaccin worden aanbevolen. In het bijzonder, in regio's buiten de gebruikelijke toeristencentra is een daaropvolgende passieve vaccinatie soms niet snel genoeg te maken. Neem daarom contact op met een tropische gezondheidsdeskundige over hoe u zichzelf het beste kunt beschermen.

Rabiƫs is erg besmettelijk.Zelfs een beet door kleding kan een lichte krassen of contact met besmette speeksel tot een fatale infectie zelf.

Wilde dieren normaal gooi. Als een dier is ongewoon tam, blijf weg van hem.

Na contact met een rabies-besmetting verdachte dier moet u de aangetaste huid grondig te reinigen met water en zeep en te desinfecteren, indien mogelijk. Dit geldt ook als u hebt aangeraakt kan men zijn omgekomen in hondsdolheid dier. Zoek in elk geval een arts raadplegen!

Zodra je het karkas van een mogelijk besmet met hondsdolheid dier hebt gevonden, laat deze zeker te zijn van een boswachter.

Hondsdolheid: progressie en prognose ziekte

Als een geĆÆnfecteerd persoon die niet tegen hondsdolheid die werden gevaccineerd, de prognose hangt af van de vraag of en hoe snel hij dan krijgt een actieve bescherming van het immuunsysteem. Dat is waarom je nodig hebt om zo snel mogelijk een arts te raadplegen in geval van contact met een mogelijk besmet dier.

Hoe sneller de daaropvolgende vaccinatie met antilichamen, hoe beter de prognose. Heeft het virus al wortel geschoten in de hersenen en verschijnen de eerste symptomen van de ziekte, kan het niet helpen. Het duurt meestal tussen de aanvang van de symptomen van hondsdolheid en de dood van een maximum van zeven dagen. In het geval sterft de patiƫnt ademhalings- of cardiale verlamming.


Zo? Deel Met Vrienden: