Radiculopathy

Een radiculopathie schade of irritatie van de zenuwwortel. Meer informatie over de oorzaken en de behandeling opties!

Radiculopathy

een radiculopathy is de schade of irritatie van de zenuwwortel. Het heet de zenuwcellen in het ruggenmerg, waar ze in het ruggenmerg. Naast pijn kan een radiculopathy zichtbaar met gevoel falen en verlamming geworden. Triggers worden vaak hernia's, ook wijzigingen in de benige wervelkolom en ontsteking van de oorzaken. Lees alles over de radiculopathy, hoe het wordt gediagnosticeerd en behandeld?

Productoverzicht

radiculopathy

  • beschrijving

  • Oorzaken en mogelijke ziekten

  • Wanneer moet je naar de dokter?

  • Wat doet de dokter?

  • Radiculopathy: Wat kunt u zelf doen?

radiculopathy Beschrijving

Zoals radiculopathie algemeen beschreven in de medische klachten als gevolg van de verwonding of irritatie van de zenuwwortel. Indien meerdere zenuwwortels aangetast, wordt het een polyradiculopathy.

Daarentegen is een radiculitis is een ontsteking van een zenuwwortel, wordt dit vaak door elkaar maar radiculopathy gebruikt. Andere alternatieve namen zijn Wurzelneuritis of root-syndroom.

Wat is een zenuwwortel?

Zenuwwortels zijn zenuwvezels die het ruggenmerg, of lekken in hetzelfde voeren. elk is verschillend voor en dorsale wortel die nog aansluiten op het wervelkanaal is een spinale zenuw. Nogmaals, de spinale zenuwen in paren aan de rechter en linker tussen de wervels van het wervelkanaal. Iemand normaliter 31 paar spinale zenuwen, zodat bijgevolg aan weerszijden van het lichaam 31 voor en achter wortels.

Afhankelijk waartussen het lichaamsgebied en hersenen optreedt, een signaaluitwisseling gebeurt dit volgens verschillende hoogten van het ruggenmerg. Bijvoorbeeld zenuwwortels in de halswervelkolom zijn verantwoordelijk voor de armen, de benen zenuwwortels in het onderste deel van het ruggenmerg, die eindigt bij volwassenen ongeveer ter hoogte van de bovenste lumbale wervels.

Daarmee worden de wortels verschaft bepaalde spieren zenuwsignalen, elk dorsale krijgt nerveus stimuli specifiek orgaan of huiddelen. Wanneer een zenuwwortel beschadigd, komt daarmee hun hoogte overeenkomende typische symptomen. Zo kunnen meestal oordelen heel goed op welke hoogte is de radiculopathie op basis van klachten.

Welke vormen van radiculopathy zijn er?

Men kan radiculopathy verdelen dan, op welk niveau van het ruggenmerg ze zich voordoen. BeĆÆnvloed zenuwwortels in de halswervelkolom, heet een cervicale radiculopathie, klachten dat voor het onderste zenuwwortels van een lumbale of sacrale radiculopathie kunnen worden toegewezen.

Lendenen regio veel vaker aangedaan dan het halsgedeelte van het ruggenmerg. Een wortel syndroom ter hoogte van de thoracale wervelkolom (thoracale radiculopathie) is ook mogelijk, maar vrij zeldzaam.

Verwijzend naar de duur van een radiculopathie, kan het onderscheiden van de chronische vorm een ā€‹ā€‹acuut zijn. Vanuit een chronified radiculopathy is wanneer de symptomen, vooral de pijn langer dan twaalf weken.

Welke symptomen zich voordoen bij een radiculopathy?

Een radiculopathie leidt vaak tot pijn en / of tintelend gevoel dichtbij de zenuwwortel zelf en het verzorgingsgebied einschieƟenden. Dus de lumbale pijn in de benen zijn typisch rond voor een radiculopathy in het gebied, cervicale radiculopathie stralen vaak in de schouders en armen.

In aanvulling op de pijn is een radiculopathy vaak gepaard met gevoelloosheid van de huid. Ook verlamming (parese) en verminderde reflexen de bijbehorende spieren optreden. Een volledige verlamming ontstaat meestal omdat elke spier ontvangt impulsen van verschillende zenuwwortels.

Ter hoogte van de getroffen zenuwwortel, de rugspieren van de wervelkolom vaak verharden (myogelosis), en de pijn verhoogd als de patiƫnt persen, zoals hoesten, niezen of ontlasten. Ook het aftappen van de wervelkolom op het overeenkomstige punt is pijnlijk. In een cervicale radiculopathie getroffenen ook wel een gestrekte positie van de nek.

Wie wordt beĆÆnvloed door een radiculopathy?

Afhankelijk trekker een radiculopathy kan optreden op verschillende leeftijden. Echter, omdat veel van de mogelijke triggers zich alleen ontwikkelen met de leeftijd, jongeren worden zelden getroffen door een radiculopathie en kinderen bijna nooit.

De meest voorkomende oorzaak van radiculopathie een hernia in de lumbale wervelkolom. Dit gebeurt tussen 30 en 50 jaar het meest. Daarna wordt het risico weer daalt. Hernia's in de cervicale wervelkolom zijn veel zeldzamer, maar ze komen vooral voor jongere mensen.

Radiculopathie: oorzaken en mogelijke ziekten

De meeste oorzaken van radiculopathie kunnen worden toegeschreven aan twee hoofdgroepen: ofwel creƫert het een of andere vorm van mechanische druk op de zenuwwortel, of het is een ontsteking die tot de symptomen leidt.

Mechanische oorzaken komen het meest voor. Deze omvatten:

  • hernia's
  • Botachtige veranderingen in de wervelkolom, b.v. een vernauwing van het wervelkanaal (spinale kanaalstenose) of de zenuwuitgangsplaatsen
  • Artrose van de wervelgewrichten (spondylartrose, facetgewrichtsartrose)
  • Spondylolisthesis (spondylolisthesis)
  • Massa's zoals tumoren of bloedingen

In het geval van mechanische schade aan de zenuwwortel treden ontstekingsprocessen vaak na enige tijd op, die extra irritatie veroorzaken.

De triggers van inflammatoire radiculopathie zijn echter meestal pathogenen zoals virussen of bacteriƫn. Deze omvatten met name het herpes zoster-virus en speciale Borrelia (trigger van de ziekte van Lyme) om te bellen.

Ook ontstekingen van de wervellichamen en de tussenwervelschijven (spondylodiscitis) kunnen overgaan in de zenuwwortels. Ze worden vaak getriggerd door de bacterie Staphylococcus aureus. Een mogelijke trigger voor niet-infectieuze zenuwwortelontsteking is het Guillain-BarrƩ-syndroom.

Ten slotte zijn er ook bepaalde ziekten die het weefsel van de zenuwwortels direct vernietigen, zonder een ontsteking te veroorzaken. Een voorbeeld hiervan is radiculopathie bij diabetes mellitus (diabetische radiculopathie).

Pseudoradicular syndromen

De symptomen van sommige ziekten lijken erg op radiculopathie, hoewel de zenuwwortel hier niet wordt aangetast. De meeste hiervan zijn orthopedische ziekten, zoals artrose in de heupgewrichten of wervelfracturen als gevolg van osteoporose (botverlies). Als er symptomen zijn die vergelijkbaar zijn met een werkelijke radiculopathie, worden deze pseudoradicular syndromen genoemd.

Ben je ziek en wil je weten wat je hebt? Met de Symptom Checker bent u binnen een paar minuten slimmer.

Radiculopathie: wanneer moet je naar een dokter?

Rugpijn is een veel voorkomend verschijnsel, vooral bij het ouder worden en is vaak het gevolg van wervelkolom slijtage. U moet echter altijd een arts raadplegen om de oorzaak op te helderen bij langdurige rugpijn.

Vooral wanneer de pijn uitstraalt en mogelijk gepaard gaat met abnormale gevoelens, gevoelens van gevoelloosheid of verlamming, kan er een acuut proces achter zitten dat onmiddellijke behandeling vereist.

Hoge snelheid is vereist wanneer bepaalde waarschuwingssymptomen optreden. Deze zogenaamde "rode vlaggen" omvatten:

  • nieuw optredende of toenemende tekenen van verlamming
  • afnemende pijn bij gelijktijdige verlamming
  • Pijn verbetering 's nachts
  • Een eerder trauma, zoals een val of ongeluk. Bij ouderen kunnen zelfs ongevallen vallen wervelfracturen veroorzaken.

Als u een van deze symptomen opmerkt, is dit een medisch noodgeval dat onmiddellijke aandacht vereist en een ziekenhuisopname vereist.

Radiculopathie: wat doet de dokter?

Eerst geeft de arts de patiĆ«nt details over de aard, locatie en intensiteit van de pijn. Hij vraagt ā€‹ā€‹ook om de medische geschiedenis, die belangrijke informatie kan bevatten over reeds bestaande aandoeningen of eerdere letsels.

Vervolgens onderzoekt de arts de patiĆ«nt fysiek. Deze omvatten met name sterktetests en tests van gevoeligheid en reflexen. Als deze technieken niet voldoende zijn om een ā€‹ā€‹diagnose te stellen, zijn er meer onderzoeksmethoden beschikbaar.

Deze omvatten rƶntgenstralen en mogelijk computertomografie (CT) of magnetische resonantie beeldvorming (MRI). CT en MRI worden echter meestal alleen gebruikt als de bovengenoemde symptomen van de rode vlag optreden. Een andere onderzoekstechniek die wordt gebruikt om zenuwbeschadiging te onderzoeken, is elektromyografie (EMG).

Radiculopathie: therapie

Radiculopathie richt zich eerst op de effectieve behandeling van pijn. Er zijn verschillende medicijnen beschikbaar, waarbij de arts met de toediening van zwakkere pijnstillers zoals paracetamol of ibuprofen begint (niet-opioĆÆsche of niet-steroĆÆde pijnstillers). Als deze geneesmiddelen niet voldoende zijn, kunnen zwakke opioĆÆden zoals tramadol of tilidine worden toegevoegd. Zogenoemde spierverslappers lossen elke spierspanning op die vaak geassocieerd wordt met radiculopathie.

Naast de medicamenteuze radiculotherapiebehandeling zijn er enkele speciale behandelingsmethoden die zowel als alternatief als alternatief kunnen worden gebruikt. Met behulp van fysiotherapeutische oefeningen kan de patiƫnt bijvoorbeeld malposities voorkomen en meer mobiliteit creƫren. Massages kunnen helpen bij het oplossen van spieruitharding, evenals bij fysieke warmtebehandelingen.

In bepaalde gevallen zijn echter andere geneesmiddelen nodig, zoals cortison of antibiotica, als een bacteriƫle infectie de trigger is voor radiculopathie.

In tegenstelling tot het idee van veel patiƫnten, moeten ze waar mogelijk bedrust vermijden. In feite is het meestal gunstig voor het genezingsproces als de patiƫnt vroeg en regelmatig beweegt. Uiterlijk vier dagen na het optreden van de klachten dient bedrust volledig te worden geschrapt. Dit vereist een vroege pijnbestrijding.

In veel gevallen is, afgezien van het verlichten van de symptomen, geen verdere behandeling vereist. Vaak verdwijnen de symptomen na enkele dagen tot weken vanzelf.

Als een mechanische oorzaak de oorzaak is van radiculopathie en de patiƫnt een of meer symptomen van de Rode Vlag ervaart, moet men meestal snel werken om permanente neurologische schade te voorkomen. Anders is men tegenwoordig nogal terughoudend met chirurgische ingrepen.

Het is ook belangrijk om te voorkomen dat de patiƫnt chronische radiculopathie ontwikkelt. Omdat ook psychologische factoren zoals de verwachtingen van de patiƫnt hierin een rol spelen, is het voor u als patiƫnt belangrijk om uw ziekte- en behandelingsmogelijkheden goed te begrijpen. Onwetendheid creƫert vaak angst, en een negatieve verwachting verhoogt het risico op het chroniseren van de symptomen.

Radiculopathy: Wat kunt u zelf doen?

Om een ā€‹ā€‹radiculopathy te voorkomen, of om verdere problemen van deze aard te voorkomen, moet je hun rugspieren eerste trein, onder begeleiding van een fysiotherapeut of speciaal opgeleide trainers en later zelfstandig regelmatig. Een sterk gespierd korset geeft de rugstabiliteit en vermindert tekenen van slijtage aan de wervelkolom.

Probeer bovendien in het dagelijks leven zacht voor je rug te zijn, bijvoorbeeld door niet "van het kruis" te tillen, maar door je benen recht te houden of correct te zitten. Deze maatregelen verminderen het risico voor Ć©Ć©n radiculopathy.


Zo? Deel Met Vrienden: