Spinale stenose

Spinal canal stenosis is een vernauwing van het kanaal in de wervelkolom waar het ruggenmerg loopt. Lees er nu meer over!
Spinale stenose

De term spinale stenose (Spinale stenose, spinale stenose, stenose van het oedeem) verwijst naar een vernauwing van het kanaal in de wervelkolom, waar het ruggenmerg loopt. Deze vernauwing van het ruggenmergkanaal kan leiden tot rugpijn en permanente zenuwbeschadiging door druk op het ruggenmerg, zenuwen en bloedvaten. Oorzaak van een vernauwing van het ruggengraatkanaal zijn meestal verouderingsprocessen. Hier leest u alle belangrijke informatie over triggers, symptomen en behandeling van spinale stenose.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. M48M51M99

Productoverzicht

spinale stenose

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Spinal canal stenosis: beschrijving

Een spinale stenose beschrijft eerst alleen een vernauwing van het wervelkanaal, die als zodanig geen ongemak hoeft te veroorzaken. Alleen wanneer de spinale stenose zo ernstig is dat het zenuwen of bloedvaten comprimeert, veroorzaakt het symptomen (bijv. Lage rugpijn). Deze symptomen zijn afhankelijk van de mate van stenose, maar ook van de houding en de belasting.

Als de wervelkolom gebogen is, zoals bij bukken, fietsen of klimmen, wordt het wervelkanaal uitgerekt zodat de zenuwen meer ruimte hebben en het ongemak vaak afneemt. Als, aan de andere kant, de wervelkolom volledig rechtop staat, zoals bij het opstaan ā€‹ā€‹of afdalen, neemt de ruimte in het wervelkanaal af. Als er spinale stenose is, kan pijn of ongemak optreden.

Naarmate de leeftijd vordert, wordt de wervelkolom meer en meer versleten. Osteoporose en bothervormingsprocessen kunnen leiden tot vernauwing van het ruggenmergkanaal. Afhankelijk van waar het aanwezig is, wordt een onderscheid gemaakt tussen een cervicale spinale stenose (cervicale wervelkolom) van de cervicale wervelkolom en een lumbale spinale kanaalstenose (LWS) van de lumbale wervelkolom. Een spinale stenose komt voor bij mannen en vrouwen, voornamelijk op oudere leeftijd. De meest voorkomende vorm is lumbale spinale stenose.

Therapie is een optie als de beperkingen ernstiger zijn. Aanvankelijk worden pijnstillers en fysiotherapie gebruikt. Een stenoseoperatie van het wervelkanaalkanaal moet alleen worden overwogen als alle conservatieve (niet-operatieve) maatregelen zijn uitgeput en de symptomen nog ondraaglijk zijn. Omdat een spinale stenose-operatie risico's met zich meebrengt, moet de beslissing zorgvuldig worden overwogen, vooral bij oudere mensen.

Spinale stenose: symptomen

Symptomen van spinale stenose zijn gevarieerd en niet erg kenmerkend. Ze komen niet plotseling voor, maar ontwikkelen zich in maanden langzaam. Algemene, niet-specifieke symptomen zijn onder meer:

  • Rugpijn (lumbago) met meestal unilaterale bestraling in de benen (lumboischialgie). Eerst wordt de dij aangetast, later het hele been
  • Beperking van de beweging van de lumbale wervelkolom
  • Spierspanning in de onderrug

Naarmate de spinale stenose vordert, gebeurt het:

  • Gevoelens in de benen
  • Laesies in de benen, b.v. Branden, mieren laten lopen, koud voelen, watten onder de voeten
  • Gevoel van zwakte in de beenspieren
  • Blaas en / of rectale aandoeningen (problemen met stoelgang en plassen of incontinentie)
  • gestoorde seksuele functie

Pas in een zeer vergevorderd stadium verschijnen de klassieke symptomen van spinale kanaalstenose. Wanneer u zit of in andere posities, waarin de romp naar voren is gebogen (bijvoorbeeld fietsen, bukken, bergopwaarts), verbeteren de symptomen gewoonlijk aanzienlijk. De artsen noemen dit ook als Claudicatio spinalis. In tegenstelling hiermee verergeren de symptomen in een vasculair (veroorzaakt door vernauwde bloedvaten in het bekken of de dij). Claudicatio intermittens.

Spinale stenose: oorzaken en risicofactoren

De vernauwing van het wervelkanaal wordt meestal veroorzaakt door verouderingsprocessen, osteoporose, gebrek aan lichaamsbeweging of aanleg. Vaak komen meerdere factoren samen. De meest voorkomende oorzaak van spinale stenose is slijtage (degeneratie) van de wervelkolom. Door de jaren heen verliest de tussenwervelschijf tussen het wervellichaam vloeistof en dus hoogte. De ruimte tussen de wervellichamen wordt kleiner, de wervellichamen worden zwaarder belast door het ontbreken van demping.

Bovendien zijn vanwege het verlies van hoogte de ligamenten langs de wervelkolom minder strak en verliezen ze hun elasticiteit. De structuur van de wervelkolom wordt latent onstabiel en de wervellichamen kunnen tegen elkaar verschuiven (spondylolisthesis, spondylolisthesis). Als de rugspieren goed worden getraind, stabiliseert het de wervelkolom. Dus het moet niet onvermijdelijk komen tot symptomen in een spinale stenose. Hoe minder de rugspieren worden gevormd, des te groter de kans op ongemak.

Op lange termijn het lichaam dan probeert de instabiliteit van nieuwe botvorming in de wervels, osteofyten genoemd, stabiliteit. Dit niet alleen tot verlies van mobiliteit, maar kan ook leiden wervelkanaal of verbeteren van een bestaande stenose. Ook artrose van de wervelgewrichten (facetgewrichten) kan leiden tot benige gezwellen, waardoor een stenose begunstigen. De som van deze veranderingen kan uiteindelijk leiden tot de typische klachten van spinale stenose.

Zeldzamere oorzaken van spinale stenose zijn:

  • congenitale vernauwingen; De symptomen verschijnen dan op de leeftijd van 30 tot 40 jaar
  • Spinale stenose na spinale chirurgie (meestal als gevolg van overmatige vorming van littekenweefsel)
  • Verwondingen aan de wervellichamen
  • Bollen of breken van schijfmateriaal in het wervelkanaal (schijfverzakking)
  • Hormoonveranderingen, b.v. De ziekte van Cushing, die lijdt aan het botweefsel en de stabiliteit van de wervellichamen
  • Botziekten, b.v. De ziekte van Paget; Dit leidt tot een gelokaliseerde reconstructie en cultivatie van botten. Spinale stenose bij deze ziekte komt vaker voor in de lumbale wervelkolom dan in de cervicale wervelkolom.

Spinale stenose: onderzoeken en diagnose

De symptomen die de patiƫnt heeft in de interview met de arts beschrijft precies, samen met de bevindingen van de lichamelijk onderzoek de vermoedelijke diagnose "spinale kanaalstenose" resultaat. Geef meer informatie Beeldvormingsprocedures, Experts adviseren in de eerste plaats een magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) zonder contrastmiddel. Het kan in detail de zenuwen, tussenwervelschijven, bloedvaten en andere structuren gedetailleerd beschrijven.

Als er bijvoorbeeld geen MRI is toegestaan, kan de wervelkolom nauwkeuriger worden gevisualiseerd met behulp van computertomografie en contrastmedia. Deze zogenaamde myelo-CT biedt ook zeer goede beelden (vooral de benige structuren), maar plaatst de patiƫnt van een bepaalde stralingsblootstelling.

Let op: niet elke vernauwing van het wervelkanaal, zichtbaar op MRI of andere beeldvormingstechnieken, veroorzaakt eigenlijk ongemak!

Indien nodig zal de arts ook tijdens het staan ā€‹ā€‹en in bepaalde houdingen (functie-opnames) rƶntgenfoto's van de patiĆ«nt maken.

Een spinale stenose ophelderen kan ook elektrofysiologische onderzoeken uitgevoerd worden, bijvoorbeeld een elektromyografie (EMG) of zogenaamde evoked potentials.

Spinal canal stenosis: behandeling

Een spinale stenose wordt conservatief behandeld of, in ernstige gevallen, chirurgisch afhankelijk van de symptomen en het lijden.

naar conservatieve wervelkanaalstenose-therapie tellen

  • fysiotherapie (Oefentherapie, baden, spierontspannende behandelingen, etc.)
  • consequent verlichten houding (met name het vermijden van langdurig zitten of zitten)
  • warmtetherapie (om de rugspieren te ontspannen)
  • elektrotherapie (voor pijnbehandeling en spierontspanning)
  • orthesen (Brace)
  • pijnstillers
  • injectie therapie (Injecties met pijnstillende, ontstekingsremmende, plaatselijk verdovende of decongestivumbereidingen)
  • Psychologische pijnmanagementtraining
  • rugoefeningen (gerichte versterking van training van de rug- en buikspieren, leren van rugvriendelijk gedrag)

Opmerking: In onderzoeken injecteerde de injectietherapie patiƫnten niet met een echt medicijn, maar alleen met een stof zonder effect (placebo). Vaak is het eenvoudig zout. Ondanks de schijnbehandeling hadden veel patiƫnten achteraf minder pijn. Onderzoekers ontdekten dat de injecties in het lichaam de afgifte van lichaamseigen "pijnstillers" (endorfines) teweegbrachten.

Voor ƩƩn Stenose chirurgie Verschillende methoden zijn beschikbaar. De voorkeursmethode is drukontlasting (decompressie). In bepaalde gevallen kan het nuttig zijn om de wervelkolom door fusie / spondylodese te stabiliseren of implantaten te gebruiken. De arts zal van geval tot geval beslissen welke methode het beste is voor een patiƫnt:

  • drukontlasting (Decompressie) van de vernauwde zenuw: Daartoe de vertebrale boog bij de vernauwing site Ć©Ć©n of beide zijden verwijderd samen met de processus spinosus (hemi / laminectomie) of randgedeelten van de wervelboog te verwijderen (Mikrodekompression).
  • Fusion / spinale fusie: Wervels met elkaar verbonden door materiaal uit de iliac crest of schroeven / verstijfd voorkomen schuiven tegen elkaar.
  • Intersperge implantaten verbind de processus spinosus en voorkom de voorwaartse of achterwaartse helling van de wervelkolom in het betreffende gebied

Kortom, een stenoseoperatie van het wervelkanaalkanaal moet altijd zorgvuldig worden overwogen omdat het speciale risico's met zich meebrengt. Dit kan de zenuwen beschadigen tijdens de operatie. De huid rond het ruggenmerg kan ook letsel oplopen waardoor vloeistof ontsnapt (liquor fistula).

Spinale stenose: ziekteverloop en prognose

Zelfs zonder specifieke therapie verloopt spinale kanaalstenose meestal erg langzaam. Volledige installatie van het wervelkanaal is niet typisch.Afhankelijk van de oorzaak van de spinale stenose kan het verloop van de ziekte anders zijn. De pijn veroorzaakt door de druk op de zenuwbanen kan constant blijven, met bepaalde bewegingen of na verloop van tijd afnemen of constant veranderen. Soms nemen stenosesymptomen, met toenemende leeftijd, zelfs af als de wervelkolom zijn mobiliteit verliest. De zenuwen zijn dan minder geĆÆrriteerd, over het algemeen is er minder bewegingsgerelateerde pijn.

Maar soms een stenose wordt ook beheerst cursus: Bij doorbuiging van schijfweefsel (uitsteeksel verzakking), een capsule zwelling in osteoartritis of vochtophoping nabij de zenuwen kan leiden tot een plotselinge verergering van de symptomen. Vaak wordt Ć©Ć©n kant van het lichaam aangetast.

Bijna alle patiƫnten met spinale stenose worden conservatief behandeld. Slechts zelden is een operatie noodzakelijk. Dit is bijvoorbeeld het geval indien relevant tekorten zenuw bestaan. Soms doet men dat spinale stenose werkt ook wanneer conservatieve methoden falen, maar de patiƫnt heeft een hoge mate van lijden en ernstig beperkt in zijn Allatgsleben.

Lees meer over de therapieƫn

  • chiropraxie
  • Infiltratie van rugpijn
  • laminectomie
  • spinale fusie


Zo? Deel Met Vrienden: