Tibiaplateaufractuur

Bij een tibiale fractuur is het bovenste deel van het scheenbeen gebroken. Alles wat belangrijk is over symptomen en therapie lees hier!

Tibiaplateaufractuur

Onder één tibiaplateaufractuur (Scheenbeenfractuur) is een fractuur van het bovenste gedeelte van het scheenbot. Typische symptomen zijn pijn, zwelling en kniegewrichteffusie. De Tibiakopffraktur ontstaat meestal door een sprong van grote hoogte of een Hochrasanztrauma zoals een verkeersongeval. In de meeste gevallen wordt een operatie uitgevoerd. Alleen een stabiele, niet-verschoven fractuur kan zonder operatie worden behandeld. Lees hier meer over de Tibialis fractuur.

ICD-codes voor deze ziekte: ICD-codes zijn internationaal geldige codes voor medische diagnose. Ze worden b.v. in doktersbrieven of op onbekwaamheidscertificaten. S82

Productoverzicht

tibiaplateaufractuur

  • beschrijving

  • symptomen

  • Oorzaken en risicofactoren

  • Examens en diagnose

  • behandeling

  • Ziekteprocedure en prognose

Tibialis fractuur: beschrijving

In een Tibialopffraktur is het hoofd van het scheenbeen gebroken. Vaak is ook het kniegewricht hierbij betrokken. Tibiale fracturen vormen ongeveer een tot twee procent van alle fracturen.

Omdat de beenas enigszins O-vormig is en het buitenbeen een dunnere botstructuur heeft, komen fracturen aan de buitenkant van het scheenbeen vaker voor. Artsen noemen deze breuk ook een laterale Tibiakopffraktur. Minder vaak is de mediale tibiale fractuur (tibiale breuk naar het midden van het lichaam).

Bij de tibiale botbreuk wordt een onderscheid gemaakt volgens de AO-classificatie (AO = Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen) in drie verschillende vormen:

  • Een fractuur: breuken waarbij het gewricht niet wordt aangetast (benige banden)
  • B-fracturen: fracturen met gedeeltelijke gewrichtsbetrokkenheid zoals gespleten fracturen, breuken in de breuk (indrukfracturen) en breuken in de indrukkingsopening
  • C-fracturen: complete gewrichtsfracturen

Tibialisfractuur: symptomen

De typische symptomen van een tibiale fractuur zijn pijn en zwelling in het gebied van de knie en het onderbeen. Bijna altijd treedt ook een effusie van het kniegewricht op. Dit accumuleert bloed in de gewrichtscapsule. In technische termen wordt dit ook hemarthrosis genoemd. Door de pijn kan de aangedane persoon het kniegewricht niet meer goed bewegen.

Bovendien zijn bij een tibiale fractuur de dwars- en dwarsligamenten vaak gewond. De meniscus kan ook worden beïnvloed. Als er verschillende botfragmenten zijn ontstaan ​​of als er een fragmentaire fractuur is, bestaat altijd het gevaar van een compartimentsyndroom van het onderbeen. De weefseldruk wordt verhoogd door zwelling en bloed, waardoor zenuwen, spieren en bloedvaten in een fascia worden samengedrukt. Als het weefsel permanent beschadigd is, kunnen klauwpoten voorkomen.

Tibialisfractuur: oorzaken en risicofactoren

Een tibiale botbreuk, bijvoorbeeld, treedt op wanneer het bot zwaar van boven wordt samengedrukt - bijvoorbeeld bij het landen op een hoog been op een gestrekt been. Het bot wordt samengedrukt zodat de kop van het scheenbeen splitst. Meestal worden beide benen getroffen. Vaak zijn zelfs hoog trauma-verwondingen zoals verkeersongevallen (auto's, motorfietsen) of sportongevallen (skiën, fietsen) de oorzaak van een gebroken tibia-bot.

Bij jongere patiënten treedt vaak een spleetbreuk op, die kan worden gecombineerd met een indrukfractuur (indrukfractuur). Bij oudere patiënten is osteoporotisch bot in veel gevallen de oorzaak van een tibiale breuk. Vervolgens ontstaan ​​meestal inspringende breuken.

Bandletsels in dit gebied worden veroorzaakt door torsie- en schuifbelastingen. In ongeveer 63 procent van de gevallen komen eriscus- en kruisbandverwondingen voor.

Tibiale fractuur: onderzoeken en diagnose

De verantwoordelijke specialist voor een Tibiakopffraktur is een arts voor orthopedie en ongevallenchirurgie. Hij zal u eerst vragen over het ongeval en uw medische geschiedenis. Mogelijke vragen zijn:

  • Hoe is het ongeluk gebeurd?
  • Heb je pijn?
  • Kun je het been nog bewegen of de knie buigen?
  • Had u al klachten zoals pijn en beperkte mobiliteit?

Daarna zal de arts je been nauwkeurig onderzoeken en kijken naar zacht weefsel of ander begeleidend letsel. Verontreinigingsmerken, blaren en oppervlakkige en diepe wonden geven een indicatie van beschadiging van zacht weefsel.

Tibialis fractuur: beeldvormend onderzoek

Om een ​​Tibiakoprofraktur verder te diagnosticeren, wordt een röntgenfoto gemaakt. Het been is vanaf de zijkant en vanaf de voorkant geröntgend. Om een ​​operatie te plannen, wordt meestal computertomografie (CT) uitgevoerd. Voor moeilijke knieblessures kan magnetische resonantie beeldvorming (MRI) nuttig zijn bij het beoordelen van meniscus- en ligamentische letsels.

Tibialisfractuur: behandeling

Een tibiafractuur wordt eerst geïmmobiliseerd in een gipsspalk of een klittenbandsluitingsrail om het been te ontlasten en het te laten zwellen.In het verdere verloop wordt een dergelijke breuk zelden conservatief behandeld. In de meeste gevallen is een operatie vereist.

Tibialisfractuur: conservatieve behandeling

Niet verplaatste of minimaal verplaatste splitsing en Eindrückungsfrakturen (ingedrukt fracturen) kunnen conservatief worden behandeld. De aangroeiende nabij het kniegewricht spieren trekken vaak elkaar de botfragmenten, zodat later de breuk nog beweegt.

Nadat de eerste fase is overwonnen, wordt het kniegewricht meestal passief verplaatst met een motorrail. Het been kan worden belast met een gewicht van 10-15 kg met stokken en Velcro rail ongeveer zes tot acht weken. Na nog eens zes tot acht weken kan de belasting langzaam worden verhoogd tot de helft van het lichaamsgewicht.

Tibialisfractuur: chirurgische behandeling

Alle andere gevallen van tibiafractuur worden meestal operatief behandeld. Het doel van de behandeling is om het gewrichtsoppervlak te herstellen en zo vroeg mogelijk met oefeningen te beginnen. Eenvoudige scheuren zijn vastgeschroefd. De benadeelde verbindingsgebied wordt gevuld - hetzij autoloog botmateriaal (uit de iliac crest) of synthetisch geproduceerd botvervangingsmateriaal zoals calciumfosfaat en hydroxyapatiet.

In ernstige verbrijzelde fracturen, zichtbare vervorming of een instabiele been van het scheenbeen uitgelijnd onder narcose telkens externe gestabiliseerd met een fixeermiddel. Dit is een vasthoudsysteem voor het fixeren van botfragmenten.

Na de operatie wordt het kniegewricht regelmatig passief bewogen met een motorrail. Het been zou dan ongeveer zes tot twaalf weken moeten worden ontlast.

Tibialisfractuur: ziekteverloop en prognose

Het genezingsproces in een Tibiakopffraktur is anders. Hij wordt gevolgd door regelmatige röntgencontroles door de arts. Bij conservatieve behandeling duurt het gemiddeld acht tot tien weken voordat het bot is genezen. Bij lage verplaatste tibiaplateaufractuur de lange termijn prognose is meestal erg goed. Een tibiaplateaufractuur chirurgie, de prognose is ook afhankelijk van de leeftijd van de patiënt en de bestaande reeds bestaande aandoeningen zoals gewrichtsslijtage (artrose) en botontkalking (osteoporose) uit.

Tibialisfractuur: complicaties

Worden mitbeteiligt in het tibiale plateau, de band is het een verbrijzelde fractuur, is er altijd het risico dat de slagader achter de knie (popliteale arterie) was mitverletzt. De zenuwen zijn zelden betrokken.

Na een verbrijzelde fractuur of een moeilijke Eindrückungsfraktur (compressiefractuur) kan er een knie osteoartritis (OA knie) optreden.

Andere mogelijke complicaties zijn wondgenezingstoornissen. Deze komen vaak voor bij een te vroege operatie, omdat het scheenbeen wordt omgeven door een dunne omhulling van zacht weefsel. Toen het kniegewricht is verwijderd en grondig gespoeld: Bovendien kan een infectie veroorzaken. Een infectie kan ook de oorzaak zijn als de tibiaplateaufractuur geneest niet (pseudarthrose).

Lees meer over de therapieën

  • Externe fixator
  • gegoten
  • osteosynthese


Zo? Deel Met Vrienden: